Ateist arkadaşlar...

kim bu ateist? o ateist öyle dedi diye bizde mi öyle diyoruz?acı çektiğimiz için mi tanrıyı ve dinleri reddediyoruz sanıyorsun?

bilimsell sebep aramak neden saçma? bir şeye inanmak mı,bilmek mi? neden körü körüne inanalım.. kendi kendini eleveriyorsun en ufak bir ispat yok değil mi?

ha var pardon bu evren bu düzen of offf süper muhteşem manyak x10 tek başına oluşamazdı dimi?

Bana cübbesinin altına saklanmş ateist bir rahip,ustasını öldürmek isteyen bir çırak,patronundan nefret eden bir hizmetçi verin Dünya'yı yerle bir edeyim..

'Tanrı öldü ve parçaları dünyamızı oluşturdu' Gerçekten bende kulaktan duyma bir kaç şey söylemek istiyorum gerçekten bir İlim adami Bu tinsel varliğin 'Varolmadığını-Yokluğunun olduğunu' Kanıtlamıştır. Ama isim ve cisim bilmiyorum. Gerçeklik payının ne kadar olduğu ise meçhul ama bir üstad anlatmıştı.

http://www.myspace.com/moosepunks e-mail/msn: limon@karga.net
üzülmeye değer mi yaptığımdan utansam, yaptığıma değer mi üzülmeye utansam?

ben ateist değilim ama burda birçok ateistin sorduğu soruları bende sormuşumdur kafa yormuşumdur bunun üzerine hala da böyledir bu forumdaki tüm yazıları da okudum bazılarını ilginç düşünmeye değer bulmakla birlikte düşüncelerimde yıkım etkisi yapmamıştır hatta bazıları düşüncelerimin bana göre doğruluğunu kanıtlamıştır böyle tartışmalarda kimse düşüncesini bir parça değiştirmese bile(doğal olarak) düşünmek paylaşmak farklı açılardan yaklaşımları görmek çok yararlı bence yani suya yazılan yazılar değildir yazılanlar

ispat olmadan inanmam diyenleri mantık olarak anlamakla birlikte bana göre yanlıştır çünkü evet evren düzen falan ama en önemlisi insanın kendisidir kanıt ayrıca böylesine binlerce varlığı yaratanı görebilseydiniz dokunabilseydiniz sizin gibi olduğunu bilseydiniz nasıl inanacaktınız yani sizi yaratanın sizden daha üstün daha başka ölçütlerde olması daha mantıklı değil mi

geçmişte insanlar kendi yaptıkları putlara tapmışlar onun gibi bişeydir tanrının var olduğunun ispatını istemek kendi elinizle yaptığınız şeylerin sizi yarattığını düşünmek nekadar akla mantığa sığmazsa tanrının ispatını istemek onu somut olarak görmenin gerekliliğine inanmak da o kadar saçma gelir bana
kabul edersinizki inançsızlık da bir inanıştır çünkü insan inanma içgüdüsüyle yaratılmış bu bizim genlerimizde değil de ruhumuzda var tabi ruhumuzun varlığına inananlar için insan sizler sadece madde misiniz maddi yönblerinile mi sever nefret edersiniz insanı tamamlayan belkide maddi yönünden fazla manevi yönüdür duygularıdır ve allaha sadece bu yönümüzle inanabiliriz görmeden hissetme yeteneğini bağışlamıştır bize allah ama tabi bunu acizlik olarak görüp madden allahı hissetmek isteyenler de doğal olrak inanmamayı seçerler

ama tabiki insan olarak aklımızı kullanıp kuşkucu düşünelim araştıralım bu yüzden ben ateist ya da türevlerini öyle safça inanlardan daha yaralı olduklarına inanırım

peki ateistler insanın öldükten sonra yok olduğuna mı inanır böyleyse bu inançla nasıl yaşayabilir bu da benim kafamı karıştıran bir soru

din'i sorgulamamak gerekiyor galiba.. yani sorgulayıp inanmamak yolu seçilebilir ya da sorgulayıp yine de inanmaya devam edebilirsiniz; ihtiyaç olarak görebilirsiniz... ya da sorgulamazsınız hiç.. kimseye de neden sorgulamıyorsun vs demeye hakkımız yok..
ben de din vs bunların gerçek olduğuna pek inanmıyorum.. özellikle bazı bilimsel olarak değerlendireceğiz bilgileri de öğrendikten sonra.. kutsal kitaplarda geçen hikayeler, onlarda anlatılanlar bu dinlerden çok önce de "kutsal olmayan"dinlerde mevcut..kültüre özgü bazı değişikliklerle.. adem ve havva hikayesi; örneğin, türklerin yaradılış destanında var, hikaye %98 aynı neredeyse..
buna benzer birçok örnek var... ilk dinlerde kutsal olarak kabul edilmiş birçok şey kutsal, allah tarafından, gönderildiği söylenen dinlerde de aynı.... buradan peygamberlerin oturup bu eski inanışları yazdığı gibi bir anlam çıkıyor...

ya öncelikle sn özgürlük özür dilerim senden forumunu işgal etmişim resmen bu soruyu başka yerde sormalıydım sanırım dalgınlığıma gelmiş afbuyrun arkadaşlar

Ben
senden önce ölmek isterim.
Gidenin arkasindan gelen
gideni bulacak mi zannediyorsun?
Ben zannetmiyorum bunu.
Iyisi mi, beni yaktirirsin,
odanda ocagin üstüne korsun
içinde bir kavanozun.
Kavanoz camdan olsun,
seffaf, beyaz camdan olsun
ki içinde beni görebilesin...
Fedakârligimi anliyorsun :
vazgeçtim toprak olmaktan,
vazgeçtim çiçek olmaktan
senin yaninda kalabilmek için.
Ve toz oluyorum
yasiyorum yaninda senin.
Sonra, sen de ölünce
kavanozuma gelirsin.
Ve orda beraber yasariz
külümün içinde külün,
ta ki bir savruk gelin
yahut vefasiz bir torun
bizi ordan atana kadar...
Ama biz
o zamana kadar
o kadar
karisacagiz
ki birbirimize,
atildigimiz çöplükte bile zerrelerimiz
yan yana düsecek.
Topraga beraber dalacagiz.
Ve bir gün yabani bir çiçek
bu toprak parçasindan nemlenip filizlenirse
sapinda muhakkak
iki çiçek açacak :
biri sen
biri de ben.
Ben
daha ölümü düsünmüyorum.
Ben daha bir çocuk doguracagim.
Hayat tasiyor içimden.
Kayniyor kanim.
Yasayacagim, ama çok, pek çok,
ama sen de beraber.
Ama ölüm de korkutmuyor beni.
Yalniz pek sevimsiz buluyorum
bizim cenaze seklini.
Ben ölünceye kadar da
bu düzelir herhalde.
Hapisten çikmak ihtimalin var mi bu günlerde?
Içimden bir sey :
belki diyor.

(Nazım Hikmet Ran)

http://www.myspace.com/moosepunks e-mail/msn: limon@karga.net
üzülmeye değer mi yaptığımdan utansam, yaptığıma değer mi üzülmeye utansam?

çok güzel şiir teşekkürler sn peacepunk

sn punk ne oluyor ?

http://www.myspace.com/moosepunks e-mail/msn: limon@karga.net
üzülmeye değer mi yaptığımdan utansam, yaptığıma değer mi üzülmeye utansam?

peki ateist olmayan arkadaşlar "varolmak"lıklarını neye dayandırıyorlar da, öldükten sonra "yok olmak"lıkları soruyorlar? varolmak ne demek efendim? varlığınızı nasıl kanıtlıyorsunuz? nasıl varsınız? varlık olmak olanaklarınızı serimler misiniz önce? yoksa siz bir bardağın varolma haliyle kendinize yüklemlediğiniz varolma halinizi aynı mı görüyor/anlıyorsunuz?bu sorularımı cevaplarsanız size öldükten sonra ne olacağıma inandığımı açıklayabilirim. anlıyor musunuz?
saygılar.

çok az çekerdi bilgi bizi, yolunun üstende bu kadar çok kaldırılacak utanç olmasaydı.(nietzsche)