Bütün insanlar değersizdir...

değer ver değer ver sonra bak bakalım değerin ne??????????

Bir yerde okumuştum...

"Sana verdiğim değer seni yanıltmasın, çünkü sen o değerle sadece ben de varsın"

aslında değer vermek anlamsız geliyor değer verirken de kendimiz için veriyoruz sonuçta.aslına bakarsanız bazen sıf kendi değerimizi veriyoruz karşımızdakine.

değer veriyorum ve değerliyim değersiz olduğum kadar...

herşeyden çok sıkıldım..beynimi kusmak istiyorum

Çokluk da hüsrana uğranılıyor ise bu verilen değerlerle, şu halde bizim de gidip kendimizi sıkı bir kontrol ettirmemiz lazım...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Günümüz de değer verme mercii, egomuz oldu da ondandır alchemy... Verdiğimiz değer ödünç... Kafamız kızınca tutup geri alıveriyoruz...

Ama Enfeksiyon, karşımızdaki de "kendiliğini" kendi egosunun altını alabildiğine çizerek diretir, yayıldıkça yayılır ve verdiğimiz değeri bu ego ile "nasılsa bana değer veriyor ya, her kaprisimi, her zırvalığımı çeker artık, çekmelii!!" diye aşındırırken, verdiğim değeri tutup da geri almayınca resmen salak gibi hissediyorum ben...

O nedenle, verilen değerde cimri olmak, tutup geri almaktan giderek daha yeğ geliyor bana. Böylece açılacak deliklerin açılma olasılığı ya da sayıları düşüyor sanki... Ne bileyim...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Değer verilen de, değer verenle aynı psikoloji de sanırım... Günümüz de içinden çıkılmaz bir hal almasının sebebi de bolca şişirdiğimiz egolarımız yine... Kendimizi o kadar seviyoruz, o kadar sarıp sarmalıyoruz ki, dediğin gibi verirkende, alırken de önce kendi payımızı düşünüyoruz... Dikkat ediyorum artık biten ilişkileri açıklarken şöyle diyor insanlar " Valla bu ilişkinin benden çok fazla şey alıp götürdüğünü hissettim ve bitirmeye karar verdim"...İyi halt ettin, o dediğin aşktı zaten aptal... Kendinden vererek, karşındakinin verdiğini suistimal etmeden kurulan ilişkiler(her türlüsü) bittiyse artık, iletişim toplumu deyimi de koca bir saçmalık... Kendimizden başkasıyla iletişim kuramıyoruz ki....(hatta kendimizle bile kuramıyoruz)

E bitti tabi. İletişim toplumu dediğin son model cep telefonları ya da msn accountları ile birisine "dokunup", " bu akşam boş musun, canım seninle olmak/seni görmek istedi"den öteye geçmiyorsa... Aslına bakarsan ben itirazımı sosyal ilişkiler, özellikle arkadaşlık ve dostluk üzerine yapmıştım. Aşk bence farklıdır; aşka zaten 1-0 yenik ve görece tek taraflı başladığımı düşünürüm. Aşkta karşılıklılık yakalanması iki insanın öznel ihtiyaçlarının neredeyse tamamen aynı olmasına bakar diye sanıyorum... O noktayı hiç yakalayamadığım için o noktanın gerisinde ne oluyor, verilen bu değerler nasıl duruyor (sabit, değişken, çoğalan vs) hiç fikrim yok. Güzel noktalar yakalıyorsun; insanın iletişim, gerçek bir iletişim kurması için, kendisini kendisi zannettiği şeyden sıyırabilmesi lazım ama o zaman zırhı düşer mazallah ve kabuğu düşen bir salyangoz gibi ölmekten korkar. Ne de olsa bilmez o kabuklu bir salyangoz olmadığını... Belki de bir gladyatördür altta yatan, ama bunu kim kabul edecek? Benim zaman zaman ettiğim oluyor, sen eder misin? Ben de kendisini çıplak görüp de kolaylıkla kabullenene daha rastlayamadım doğrusunu istersen...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Bir zamanlar "Aşkın Gücü" diye bir film izlemiştim. Başrolünde Robin Williams oynuyordu. Çocuklarının ölümüne rağmen aşkları sayesinde hayata sıkı sıkı bağlı çiftten adam da ölüp cennete gidiyor. Kadın ise onu hayata bağlayan son şeyi de kaybettiği için dayanamayıp intihar ediyor ve cehenneme gidiyordu. Filmde cehennem ve cennet daha çok psikolojik bir projeksiyon olarak betimleniyordu. Kadın kendi karamsarlığının ve psikolojik çöküntüsünün yarattığı cehennemdeydi yani...Adam karısının cehennemde olduğunu öğrenip, peşinden gidiyor ve onu buluyordu. Ne yaparsa yapsın karısının ruhuna ulaşıp onu kurtaramayınca, onun cehennemini kabullenip yanında kalıyordu...Film aslında burada bitmeliydi ama mutlu sonla bitti... Kendim dahil, bütün ilişkilerin taraflarında bu eksiği görüyorum... Sıkıntıya gelemiyor, karşımızdakinin sadece hayatımızı güzelleştiren bir olgu olmasını istiyoruz... Ne yazıkki olmuyor, hem egolarımız(biliyorum çok tekrar ettim) hemde yaşamın getirdikleri, daimi cenneti sunmuyor bize... Başkalarının cehennemi ise hiç işimize gelmiyor... Bir de duygulara sadakat kavramımız yok oldu sanırım... Kendi duygularımızı bile çabucak yok sayıp, sırtımızı dönebiliyoruz. Seçeneklerde çoğalınca her türlü ilişkiyi kolayca sonlandırıp yenisini aramaya gönül rahatlığı ile başlayabiliyoruz. Tüketim toplumunda yaşamanın şekillendirdiği maymun iştahımız ilişkilerinde tüketilip kenara atılabilecek olgular olduğunu dayattı bize... Her şey hızlı artık, hatta anlık, aşklar bile...