nasıl bir aşıksınız?

ne tür bir delilikten bahsettiğimi açmam gerekirse bu zarar verici bir durumdan öte kendini yiyip bitirmekden tutun başka şey düşünememek , tüm hayattan kendini soyutlamak , yok olmak bi nevi

muhteşem TUTKU ve ARZU olmasın O?

Sorum şu: Hiç cinsel/tensel olmayan bir aşık olma durumu yaşamış biri var mı? Ben Kainat'ta çok ama çok şeyi seviyorum; ama aşık olma derseniz sadece iki kez oldum: İkisi de karşıt cinseydi, tenseldi, cinseldi. Bu aşk da çok güzel ama foruma soruyorum şimdi: Bu tensel aşkın dışında hiç aşık oldunuz mu, bir şeye/bir şeylere?

ben bi çınara aşık olmuştum bursada kendileri ve öle muhteşemki devasa.. altında sonsuz kadar oturup içebilirim

Peki, bir daha sorayım: Gerçekten aşık olma mıydı sizin için? Yoksa biraz sevdiniz...?

diyorumya sonsuz kadar otururum diye onu görmeniz gerek.. aşktı duyumsadıklarım orda hüznü yaşıyorum gönlümle başbaşa kalabilyorum huzur buluyorum sanki anlatmak istediği çok şey var gece gece romentikte yaptınız beni

sanırım akıllara zarar bir aşığım ki en fazla aşık kalma sürem 3 gün ve aşık olduğum insanada sevgiyle bağlı kalmam ASLINDA KALAMAM bilinçaltımla ve üstümle alakalı bir durum sanırım yalnız aşık kaldığım sürede her ne kadar az da olsa DORUK bir aşk yaşarım ve yaşatırım diyebilirim sanırım

Forumda Dekaloglardan bahsetmek istedim ama sanıyorum izleyen yoktu, ya da gözden kayboldu forum...
Dekalog 9'da Kieslowski'i "cinsellik olmadan aşk nereye kadar aşktır"ı fevkalade yalın ama vurucu işlemişti. Sevgi, bağlılık kavramlarını tensellikten uzaklaştırma çabasını çoğunlukla gülünç bir kendini avutma, kendini yüceltme/kutsama ihtiyacı olarak görür ve bunu insan'ın acizliğine bağlarım.
Neden parlatmaya çalışırız ki yaşadıklarımızı, neden kılıflar/jelatinler, bir ad koyar ve beynimizin/ruhumuzun raflarında tasnif ederiz...?
Karşı cinse duyulan aşkın -beşerin son derece karmaşık zeka, duygu hallerini de sezerek- hiçbir manaya büründürülmemesinin, yaşamı kolaylaştırdığına inanıyorum. Yoksa her birimiz birer aşk meczubu olarak dolanırız ki, bu her çağda insanın yaşam serüveninde son derece fazla yer tutmuş bir delilik, zehirlenme halidir.
Amma; bu dediklerimden de kaba bir çiftleşme, hiçbir duygu-duyu alımı olmaksızın bir birleşme halini kutsadığım da çıkmamalı.
"Aşka sevişmek bu oyunun tek galip anı" diyebilecek kadar da ötelediğim olmuştur aşk'ın dışındakileri. Bunun çoğunlukla da bahsettiğiniz gibi "korkulardan" kaynaklandığını; geçmiş öğretilmişliklerin beynimize sızıp egemen olduğu ölçüde bizi aslında varlık olarak zayıf birer nesne yaptığı gerçeğini de düşünmüyor değilim.

Tam olarak "aşk" tanımını yapabilecek olan var mı aranızda? Süslü, şiirsel, abartılı ya da absürd tanımlar olmaksızın...

Soruya gelirsek;

Aşka çok özel bir alan ayırıp onu yaldızlamadığımdan, biri diğerinden dahaca mı aşktır ya da değildir gibi bir vargım da olmuyor...Karşı cinsime duyduğum coşkulanımdan daha ötede bazen anneme duyuyorum, bazen bir şiire ve bazen de bizzat abuk subuk benim dışımda kimse için bir manası olmayan bir nesneye. Lakin coşku güçlerini ölçüp, gruplandırıp; bir sonuca varma gereksinimi duymuyorum. Özetle; olumlayabileceğim hiçbir duyguyu bir diğerinden daha ehemmiyetli görünmüyor gözüme; Aşkı da "coşkulanımlar" içerisinde "good/well-better-best" türü (değerler arası limitsel bir çokluğu da düşünerek) bir derecelendirmeye tabii tutmuyorum yani usumda. Bu anlamda da aşkı her şeyde ve hiçbir şeyde yaşıyorum...

tabi ki, aşkin bir kimyasi ve hormonal süreçleri var, bunu kimse inkar edemez. hickimse de, bir başkasının aşk yaşantısının dinamiklerini birebir anlayamaz. ilk gördüğün anda ruhun, bedenin, beynin ve tüm algılarınla onaylar ve "tamamdır" dersin ve o anda onu sever ve bir olursun; ah keşke!
ya da, daha çoğunlukta olduğu gibi, önce kimyasını sever, diğer algılarına susturucu takar, yeşil ışığı yakar ve geçersin. bunun başarı şansını istatiksel olarak siz hesaplayın artık!!

bir de o hepimizin varolduğunu onayladığı o meşhur "korkular" ımız var!
aşkı, en doğal şekilde yaşamamızın önünü tıkayan ah o korkular!
gezegenimizde yaşayan neredeyse tüm insanlığın deneyimlediği birden çok fazla sayıda olan o korkularımız yüzünden, maskeler takıp dolaşıyoruz ortalıkta... sonuç olarak da eşit ilişkiler yaşayamaz oluyoruz; ya kurban eden, ya kurban olan... kimse ben takmıyorum demesin, derinliklerine sorsun...

bu hayatı en anlamlı kılan şey değil mi aşk? onca korkuya ve onca acıya rağmen? En doğal ve anlamli içgüdülerimizden değil mi sevmek ve sevilmek? bütün korkularımıza ve deneyimlerimize rağmen itiliyor ve çekiliyoruz birbirimize...soru şu? ne derece sağlıklı bir şekilde? karşımızdakini tanımaya ve anlamaya çalışarak, ona saygı ve sevgi duyarak ve onun da mutluluğunu önemseyerek mi, sadece kendi haz ve mutluluğumuzun arayışı içinde mi?
hey, orada mısın? biliyorum ki bu aşk oyununda sen de varsın bir ben, bir de sen, iki kişi...

aşk deyince hatırladıklarım;

sürekli bir gerilim,
inen ve çıkan,
çeken ve iten,

ateş
kah ısıtan, kah yakan,
delice yağan bir yağmur,
rüzgar
kah meltem, kah fırtına,

hiçbir zaman tam emin olamamak,
büyük bir safiyet,
bazense beklenmeyecek ölçüde olgunluk,

teslimiyet,
vericilik,
beklentisizlik (zor dostum zor),

anlardaki büyük keyif ve zevkler,
inişler ve
çıkışlar,
sabır,
sabırsızlık,
şefkat,
romantizm,

anaçlık,
babaçlık,
gövde ve güç gösterimi,
umursamaz görünmek,
korkuyor olmak,
korkuyor olduğunu söylemek...

aşklarımız hem kolay, hem zor...
kalp çarpıntısı değil mi yaşadığını hissettiren?
huzur da değil, huzursuzluk da tam olarak beklenen...
uyum değilse, uyumsuzluk hiç değil!

öyle bir çorba ki, sadece aşıklar biliyor dozunu onun...
yeter ki, gönüllerini tam olarak, dürüstçe ve samimi olarak açsınlar...
olmuyorsa, uymuyorsa hiç zorlamasınlar...

bir damla bal kokusu için; tadı bile demiyorum; olası arkadaşlık ve
dostlukları feda etmesinler!

formulu var mı bunu baştan anlamanın?
bana göre şu;
ddhbboa!

dur, düşün, hisset ve
bir bütün olarak algıla...


yanılmazsın!

soruyu doğru anlıyormuyum? bir şeye veya şeylere demişsiniz? öyle inanıyorum ki bir şey veya şeylere karşı siz de süresi ve etkisi değişen aşklar yaşamışsınızdır

bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun, camınızdan geçerken çıkardığı sese ve toprağın kokusuna,
sahilde arabanızı sürerken sunroofunuzdan veya pencerenizden usulca girerek yüzünüzü ıslatan yağmurun serinliğine,
boğazın üstünde ansızın beliriveren gökkuşağının renklerine,
özel yer ve zamanlarda başka bir güzel, başka bir kırmızı veya mor şeklinde beliriveren günbatımına,
kıvrılarak en masumane haliyle uykuya dalmış olan bir kedi yavrusuna,
ilk doğduğu anda kucağınıza verdikleri bebeğin/izin vücudunuzu kaplayan ısısına ve kokusuna,
bir uçağın süzülerek göğe doğru tırmanışına,
hakiki bir gülün kokusuna,
bir müziğin, bir parçanın, bir konserin eşsiz duyumuna,
bir fotoğraftaki o an'ın yansımasına,
ve...................

eğer iki cins arasındaki aşksa kastedilen, doğa her zaman galip gelir ve size sinyallerini yollar! bunu önleyemezsiniz; sadece değişen sebeplerle yaşamayabilirsiniz. bu durumda aşk biter de diyemeyiz. nice aşık, hem de en aşık oldukları kişiyle tutulabilirler! paulo coelho'nun zahir'indeki samimi itiraflarda olduğu gibi...


[/font]