sizin öncelikli gördüğünüz sorun/sorunlar???

hem kişisel hem de toplumsal öncelikli sorunlarımız olabilir. Bunları tartışmak istiyorum...
Beni en çok endişelendiren konulardan biri küresel ısınma... ve bu konuya ilgisizlik!
şiddet eğilimi. insanlar gözü dönmüş bir şekilde anlamada dinlemeden birbirlerine saldırıyor. her yerde oluyor bu; işte, evde, sokakta.........

Otomatik Portakal'daki Aleks gibi, ağır dertlerle yüklü çağımız insanının; tansiyonlu, çelişik, içimizi kemiren bir nihilist boşlukla her türlü şiddet biçiminden kaçınmaması artık çok alıştığım bir durum.
Bu ışıldatılmaya çalışılan ultra süper toplumların, her tür teknoloji, endüstri, elektronik imkanla bezendirilip, en ilkel insan ilişkilerinden bihaber yaşamasını sağlayan düzenin "şiddet" doğurması çok normal.
Kimilerimiz şanslıysak, kapıdan çıktığımızda başlıyor bu "şiddet", şanssızsak; insanın olduğu her yerde şiddet var; sözlü ya da fiziksel.
Korunma yöntemleri de bir o kadar içler acısı; en az insan...!
Son yıllarda -gençliğimin ilk dönemlerinin aksine- olabildiğince insanlardan kaçarak kendimi muhafaza etmeye çalışıyorum, "yazgımızın bir" olduğu tüm insanlıktansa, öfkemi kendime ve türümdekilere(dostlarıma) yansıtıp, çözüm arıyorum...

insanlardan kaçmak benim de yaptığım bir şey, bunu yaparken aslında alışmaktan ve zamanla aynı saldırgan tavırları sergilemekten de korkuyor olabilirim...

küçük bir çocukken en çok her yerin betonla kaplanacağından (sürekli inşa halinde yapılar görmekten olsa gerek) korkardım.Çünkü öyle olunca hiç toprak kalmayacaktı!!! toprak görememek en büyük korkumdu, hala taşıyorum...

bilinçsizle, korunmadan sahip olunan we bu istenmeyen çocukların sokağa terkedilmesi veya yine bu masum çocukların vahşice öldürülmesi ve bu haltı yiyen insnaların en hafif cezaları alması beynimi kemiren sorunların başında geliyor....

insanlarımızın bu kadar sorumsuz ve bilinçsiz olması beni korkutuyor...

niçin günahsız bebeklerimizi sokağa ve aynı zamanda kaderlerine terkediyoruz?
bunları yaparken içimiz rahat oluyoda yarın birgün o terkedilmiş bebeklerin kin ve nefretle büyüyüp ilerde yaptıkları gasp,cinayet,kapkaç yada terör olayları gündeme geldiğinde niçin isyan ediyoruz?
yada niçin öldürdüğümüz bebeklerin arkasından çok pişmanım diye ağlıyoruz?

o çocuğu yaparken geçilen aşamaları hepimiz biliyoruz. peki işin boyutlarını düşünmeden bilinçsizce, sorumsuzca, korunmadan niye böyle bir işe kalkışıyoruz?
o işi yaparken iyi güzelde niye o masum bebişlere bakmak onların muhtaç olduğu sevgiyi aile sıcaklığını vermek bu kadar zor bu kadar güç?
bakamayacaksan korunmayı bileceksin kardeşim!
ha bilmiyorum diyorsan öğreniceksin!
öğrenmiyorum diyorsanda cezasında çatır çatır en ağır şekilde çekeceğinide bileceksin!

bu olayların yaşanması ve yargının bu kadar kayıtsız kalması hiç anlamadığım ve bu gidişle hiçbir zaman anlayamayacağım birşey....

o zamam toplama yapmak istiyorum yazılanlardan;
doğanın yok oluşu
şiddet
sorumsuzluk
yaşama (insan, doğa...) saygı sorunu

zihinsel ve ahlaki yetersiz insanların kol emeği gerektiren alanlarda değil başka alanlarda da çalıştırılmaları... edebiyat okumaları (brnote, kafka örneğimi neresinden okuduysa)yapmaları, yetmezmiş gibi bir de yorum yapmaları hypatia... siz!!!! sizin varoluşunuz

ne güzel tarif ediyorsunuz, yansıtmalarla eğilimlerinizi, yetilerinizi, kişiliğinizi(sadece sorun olan) ancak gülerim...

o zamam toplama yapmak istiyorum yazılanlardan;
doğanın yok oluşu
şiddet!!!!!!!!!!!!!
sorumsuzluk
yaşama (insan, doğa...) saygı sorunu!!!!!!!!!!!!!!!

Valla sanal gerzeklik yaşamak günümüzün en büyük sorunu bence...

Mesela ben geçen gün kendi kendimi banlamışım (Türkçesi varsa lütfen birisi yazsın)

Benim fare kendi kendine iki kere tıklıyor bazen, birde ben tıklayınca oldumu size dört beş tık, hadi buyrun sanal gerzeklik turuna

Gerçek insan yerine ucuz adi demagoglara bırakmak bundan sonrasını. Felsefe yerine sofiste, onun damarına basmanın (ki farkında olmadandı çoğu) bambaşka yazılarda hala alçaklığını, dandikliğini görmek...travmatik yüreğin pek hassas, ağlamaklı, bir hayvanın isteklerinin tatminsizliğinden oluşturulmuş ucubelerikleriyle gönül oyunları oynayan sığ, boş bir zayıf insan yüreği olduğunu bir daha, bir daha gösterdi bana “tesadüf”ler; zayıflığını, o minicik kulaklarının kaldıramayacağı sesi hızla ayrımsamasını ve daha da büyük bir hızla kendini ve elindekini savunmaya yönelmesini; sımsıkı tutunurken pek değerli doğal bilincine, anonim kalbine, duyduğu sese karşı verdiği normal-dışı direnci, nefreti… İlk bunları gördüm ve düşmanı ilkelerinden vurmanın sevincini yaşadım/sonra o düşmanı daha da üretken buldum, daha da sımsıkı sarılmıştı sefilliğine, küçük bir seferberlik durumunu gördüm, şaşırtmadı bu beni. “Aklın yolu birdir” der halk. Bin yüzlü düşmandır bu da; içinde, çevrende –bir adım dahi attırmadan kaybeder nicelerini. İlkelere saldırmak, hani pek de farkında olmadan yapmıştım aslında… Gerçekten saygıyı hak eden az sayıdaki felsefecilerimizden biri bu ülkede insanların felsefeyi okumadan önce felsefeye öykünüp sahtesini yaratan felsefecileri seçtiğini söylemişti bir yazısında –bu sadece ülkemizle sınırlı bir şey değildir: Bu bir doğal evredir: En zor olan en büyük birikimi, en büyük zekaları, en çok emeği, en soylu kalpleri ister: Köklü doğal bir nedeni vardır, felsefecinin azlığının. Gösterdim burada yazdığım pek çok yazıda pek çok gerçeği -gösterdim, bu bir namus meselesiydi. Değerleri, inançları, fikirleri olmayanlar için onların tutkuyla savunulması son derece gereksiz, tuhaf bir durumdur. Olur da güzel, yiğit ruhlar bulurlarsa en aşağılık karanlıklarda bile yolunu... onlara yardımcı olabilirse yazılarım... bunu görmek isterdim ve çok çok az gördüm. Sen, sen düşüncesiz, sen düşüncelerde savaşamayan iğrenç varlık soysuzları mı istiyorsun, sosyal hayvan olan maymun gibi tuz ruhundan daha değersiz grup ruhunu mu istiyorsun aslında sığ ve gizemli derinliklerinde, seni ezmemin acısıyla hala mı tıslıyor, havlıyor, mölüyorusun ilgili ilgisiz yazılarında... bil ki seni ezmek için değildi hiçbir yazım. Bir yazı başkasıyla paylaşıldığında hedeflenen en az bir başkası vardır; o sen, o siz değilsiniz -siz en çok yolları kapatansınız. Ama değeri olan karanlıkta da yolunu bulur, ona sevgimdir paylaştığım yazıların en üstün anlamı! ...Hegel yalın gibi görünen ama çok derin bir çözümlemede suçluların suçunu bildiğini ileri sürer. Bektaşi bir gün ortalığa bağırmıştır: “Pezevenkler” diye. Hemen herkes dönüp bakmıştır. Şöyle demiştir Bektaşi: “Ulan, ne kadar da çoksunuz!”

cübbelerini savurdular toza ve kokuşmuşluklarına / yalanları yılandı / esvablarının kenarından kuyrukları dolanmıştı ayaklarıma / çekip kurtarmak istedim haysiyetimi ehilsiz din afsuncularından / bilemedim küfür kusarlarmış gerizden taşkın bir olan ağızlardan / aslında silik ve cılız birer yaratıktılar yarattıkları oyunda / ama kokuları vardı kötü kokan her şey gibi onların da...

hevesli cüceler beslediler dergahlarında / emdirdiler benliklerini eteklerini yalayan yağ kazancılarına / jurnallerinin membası kişiliksiz sakatlar doluştu çok geçmeden avluya / önemli sandılar kendilerini el etek öpenleri çoğaldıkça / ama onlar sadece birer mecazi yamaktı avluların dışında...

düşmüş garip girdapların yağlı gemi kokusu / leş gibi kokuyor havada leş / şimdi / soğancıklar / ve soysuz tanrıları avunmakta kendiyle oynaştığı tahtında / soylu ifadeler düzüyor kendine dev aynasında / müptela burkanlar fışkırıyor yığınların uğursuzluğuyla / tüm cücelerinin ağzında organları, raks ediyorlar siyahî semada...

bir anıt gibi duruyorum ortalarında / o en şahanesindeyim beklemelerimin / şimdi...