Hayatta Yaşamaya Değer Ne Var?

hayatta yaşamaya değer bi şey aramak için ya yaşamamış olmak ya da her şeyi yaşamak(yaşadığını sanmak) gerekir sanırım.
Uzun bi yolculuktan sonra bavullarını yatağın yanına koyup balkondan denize bakmanın tadı, yıllardır duymadığın bi şarkının melodisini ummadığın anda duymanın tadı, kar yağarken kahveni alıp pencereden dışarıyı izlemenin tadı, sabah kalkınca aynanın karşısına geçip dil çıkarıp gülümsemenin tadı yaşamaya değer sanırım.
Not: Bunların tadına varmak biraz güç olabilir monoton hayata sahip olan arkadaşlarım için ama gerçekten soğuk bir bardak suyu rahatça içmenin keyfini dünyada başka bir şeyde bulmanın imkansız olduğu durumları görünce şükrediyorum.Hayat yaşamaya değer esaret altında olmadığın sürece...

bugün trende bir dahiye rastladım
5-6 yaşlarında, yanıma oturdu
ve tren kıyı boyunca ilerlerken
okyanusa geldik sonra bana bakıp
hiç de güzel değilmiş, dedi.
bunu ilk defa o gün farkettim.

Evet katılıyorum...

Enfeksiyon'un sorusuna yanıtım; hayır elbette varolmayı seçmiyoruz, ve gitmeyi "seçmek" de işte bu alıntıda yatmakta... Ne kadar güçlü bir dürtü şeklinde varoluyorsa bu alıntıdaki 2 temel içgüdü, bunu anlayamadıkça biz de o kadar rasyonalize etmeye çalışıyoruz.

Ve belki de ASIL hatayı burada yapıyoruz. Çünkü dünya yaşamı insan mantığının dışında bir şey bence. Daha ötesi, bence insan da doğaya ait değil; adeta "uzaydan" gelmiş de yamanmış şekilde varoluyor... Doğada insanca bir mantık, insanca bir adalet, hatta insanca bir duygu aramak, satranç oynarken dama kurallarını uygulamak gibi birşey...

Bana kalırsa hayata karşı yapılabilecek iki şey var: ya isyan etmek ya da kabullenmek. Bu kabullenmek illa ki "kaderci" bir tevekkül olmak zorunda değil. Daha çok bir tespit, "var ve oluyor" demek şeklinde... Ve buna göre de pozisyon almak... Ve elbette, benim şahsi tanımım kolay kolay başkasına elver(e)meyeceği için ve de bundan dolayı kaçınılmaz şekilde münferit olarak, nihayetinde "mantıkla" çıkarsayabildiğim sonuçlara göre bir pozisyon almak, yine de ve de maalesef...

Oysa kızımın doğumdan sonraki süt kokusunda bir mantık yok ki... Sevgilimin kollarında eridiğim, yaşadığım denemezse bile, en azından yaşadığımı sandığım o anda bir mantık yok... Nasıl ki ben 5 yaşındayken, çok sevdiğim o köpeğimi sırf çok sevdiğim için, bu sevgiyi hem yaşamak hem de ona bunu göstermek için, onu yatağıma almamda (ve hatta almamamda) hiçbir "gerçek" mantık yok ise, bazan eşdeğer köpekleri sevmekte ve sevmek istemekte de hiçbir mantık yok mesela, aynı şekilde... Gece mavisinin muhteşem renklerinin hiç bir mantığı yok. Denizin iyot ve yosun kokusunun da... Bazan sadece bir duruşa, bir oluşa bakarak durduk yerde çözülüp hüngür hüngür ağlamanın ne kadar mantığı yoksa, belki de her bir haltta ille de bir mantık aramanın da bir o kadar MANTIĞI yok...

Sadece KORKU var aslında... "Neden", ve asılı, "bana ne olacak" korkusu...

Yoksa... Yaşamaya değecek onlarca şey sayabilirim ben şu anda, bunca mantığa ve mevcut "mantıksılığa" rağmen... Yaşamaktan da, yaşamışlıklarından da, yaşamından da neredeyse hiç hazzetmeyen, geçmiş denince koyu bir gri renkten gayrı çok az şey hatırlayabilen, hafızasını tersine satmak isteyen biri olarak... Hatta belki yüzlerce dahi sayabilirim...

Hayata gelmeyi, bilinç içinde, elbette ben seçmedim. Ama/ve, gitmeyi seçebilirim, ve böylece de diyebilirim ki: hayat sadece bilinçle yaşanacak bir yerdir...

Oysa TAM tersi bence...

Hayat kesinlikle SAFİ bilinçle (korteks) yaşanacak bir yer değil... Onu yapmaya çalışanlar debelenmekten başka sonuç türetemezler... Bence...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

sevgiliyi öpmek,hasmına bi yumruk atmak yaşadığını hissettirir insana belki gereği yoktur ama öyle hissedersin ve böyle sorular sormazsın

1-O var bir de Ben.Üçüncüler de vardır elbet...

Gerçek;kendi kanatlarıyla sonsuza uçan Hürr'lerindir,başkalarının malzemesiyle baraka yapan asalakların değil.

Az bişey kıllık yapayım...

Sanki 1-0 var der gibi olmuş, kim 1-0 mağlup?

Ve de neden Ben'deki B büyük harf??

Hiç işte... Kıllık değil mi?

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Bu soruya verilecek cevap pek çok durum etkisiyle mutlaka farklılık gösterecektir.şu anki ve önceki etkileri göz önünde bulundurunca ben insanın kendisine bağımlı birileri olunca kendi isteğinin pek önemi olmadığına inanıyorum.Birileri için yaşamak zorunda kalmak dersem acınası durum gözler önünde oluyor.beklemek beklemek sabretmek ne zordur. insanın üzerinde sessizlikle verilen çığlıklar kayboluyorsa sessizlik dahada büyüyor............. neyse öyle işte

Hala düzeltme şansım varmış,düzelttim de ama sonra güzel iğnelemen boşlukta kalmasın(alchemy bunları kime yazdı demesinler) diye öyle bıraktım.

İki madde halinde tasarlamıştım; O ve Ben, 2. madde de üçüncüler içindi.Sonra birleştirdim de ''1-'' bunu silmeyi unutmuşum.teşekkürler esprin için affola ifade hatası için.

Ben deki B yi seviyorum alchemy,Beni anlatıyor.Hani profilime yazdıklarım var ya o hesap;Beni seviyorum ama narsist demeyesin.

Gerçek;kendi kanatlarıyla sonsuza uçan Hürr'lerindir,başkalarının malzemesiyle baraka yapan asalakların değil.

Teşekkür ederim Şey'ler; espri kaldırmak maharettir... Espri iyi, kötü farketmeden.

Yok ya, hepimiz nasılsa kaçınılmaz olarak nihayeten narsisistiz. Benim bunu dediklerim artık "kişilik bozukluğu" safhasında tepkiler verenler

Sendeki B'yi sevmeye devam edebilmen ve sendeki ve ondaki sana ait B'yi sevmeler daim olsun dilerim...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Kopya çekesim geldi... Yalnızlıktandır.

1) Bir Onlar var bir de Ben
2) Bir de Onların anlayamadığı, Ben olan bir ben var
3) Sonra onlar var ve (yine) ben yapmaya çalıştıkları bir Ben
4) Ve olup biten herşeyi seyreden bir Ben...
5) Ben olmakta.... eeeeeh...

B=b...

olacak, olduracağı günleri bekleyen bir B/ben de var...

Yatma öncesi gevezelikleri sadece... Yoksa, "Hayatta yaşamaya değen ne var?"; yani "Hayatı yaşamaya değerli kılan ne var" ki zaten? "B"endeki değerle "S/s"endeki değer nasıl aynı ya da paralel olacakmış...? Hiç işte...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Bir Ben var,Yunus'un dediğine gitmeden söyleyeyim,bir de O'ndaki ben var ama Ben,O'ndaki beni sevmeyenim.Bendeki onu sevmediğim,O'ndaki O'nu sevdiğim gibi.

not:tdk kurallarına dikkat etmeyişimi burada mazur görünüz.

Gerçek;kendi kanatlarıyla sonsuza uçan Hürr'lerindir,başkalarının malzemesiyle baraka yapan asalakların değil.