Aile cocuklarına Madde gibi bakar mı?

Bilmem denk gelmiş yasamıs duymus ve gormusleriniz olabilir..

ailede calısıtgın ya kendine ya da ailene para finanse ettigin surece "paşa" gibisin. sistem artık kendi cocuguna da madde gozuyle bakmayı ogretti mi?

yoksa yanılıyor muyum

doğru bir kanıya vardığınızı belirtmekle beraber genelleme yapmamanız gerektiğini de söyleme ihtiyacı duydum.. eğitim düzeyi iyi olan ebeveynlerin çocuklarının para kazanıp para kazanmadığındaki tutumları arasında pek bir fark göremedim ama bunuda bilinçli ebeveynlerin çocuklarına verdiği eğitimden dolayı çocuklarının zaten ailesine destek olma isteği ve bu yüzden çalışma çabalarından kaynaklanabilir..

sistemin hala sinsice işleyemediği yaşamlarda mevcut aksi takdirde nasıl çekilirdi bu hayat..

ne ölümden korkmak ayıp , ne de düşünmek ölümü !

çocukların metalaştırılmasını sadece para getirme boyutuyla incelemenin dogru olmadığını düşünüyorum. Eğitim düzeyi veya maddi durumu iyi olan aileler arasında da çocuklarının başarılarıyla ya da donanımlarıyla övünebilmek adına çocuklarına eziyet çektirenler onların kişisel isteklerini yoksayanlar ve onlara yarış atı muamelesi yapanlar fazlaca var. Bu çocuklarını bi etiket bi reklam unsuru olarak görmelerinden kaynaklanıyor.
Ne yazık ki tüketim toplumu ebeveynleri çocuklarını tüketme noktasına getirmiştir.

Kollektif mücadeleye ne oldu? Görünen o ki kollektif mücadelene aileni dahil etmeyi unutmuşsun? Neyse konuya gelirsek ataerkil aile düzeninde çağ değişse bile toplumun aileye bakışı ve onu yönlendirme şekli değişmiyor. Çocuklar ataerkil aile döneminin başından beri aile büyükleri tarafından hep yardım için gelmiş yeni iş gücü olarak değerlendirilir. Sonuç olarak aile+ sistemin en ufak örgütlenmesi işlevi gördüğü için sistem sürdükçe bu devran böyle gider. Ha tabi siz aile kurup çocuklşarınıza böyle davranmamakla başlayabilirsiniz. Ama sonuç olarak ebeveyn psikolojisi başka bir şey acaba hepimiz ilerde evlenip çoluk çocuğa karışınca nasıl düşüneceğiz onu hiç düşünmüyoruz.

i destroy to make, i hate love, i live to die what an anarchy causes myself...

bence annelere haksızlık ediyorsunuz...
belki babaların bir kısmı böyle düşünüyor olabilir ama anneler için aynı şeyi söyleyemeyiz ...
ben anne sevgisi kadar koşulsuz , içten , büyük bir sevgi bilmiyorum... biliyor musunuz siz?

Ne kadar çok yapacak şey, ne kadar az zaman

Bazı kavramları kutsallaştırma isteği, hatta saplantısı, sanırım bazı taleplerle beraber gidiyor...

Evet, ben gördüm benzer bir anne. Tam 41 yıldır da onunla yaşıyorum. Kendimi parasal olarak karşılayabildiğimde ne yaparsam yapayım önemi yok. Para verince çeneler kapanıyor. Ama veremiyor, hele de yardım alıyorsam...

Buna ancak bir "yatırım" şeklinde bakılıyor. Yani besleniyorsam karşılığı ödenecektir. Bu arada da had safhada eleştirilebilir hatta kırılabilirim ben. Zayıfım ne de olsa. Ve de bunun ötesinde, resmen "asalak"!

Üstelik alır konumdayken, önceden vermişliklerin de sayılmıyor...

Evet... Bunlar olabiliyor..

Ha, o da kendince çok kutsal bir varlık, "anne" olduğu için... Beni beslemiş büyütmüş... Falan filan...

Ama zaten onu yapmayacak olaydı, e beni neden getirdi ki? Ben mi dedim ona yani? Onun arzuları ya da kıstırılmışlıklarıdır onlar. Bana ait değil ki...

Kimse kutsal falan değildir. Özellikle bu "anne kutsal" at gözlüğü beni çok feci sıkmaktadır.

Bunun hem gelişen koşullarla, hem de kişiliklerle alakalı olduğunu düşünüyorum. Ama sanki giderek, gelişen koşullar da zaten kişilikleri belirler gibi...

Bir çocuğa bakıp onu büyütmek bir yanıyla kutsaldır evet, ama öte yandan o kadar da büyütülecek birşey değildir. Nevrotikliktir bunu bu derece dokunulamaz bir hale getirmek... Bu sözüm özellikle de size, erkekler...

Çünkü, bu getirmeden evvel ortaya getirilen bir şey vardır : çocuğun kendisi...

Hiç de kolay değil o kadar...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

bilmiyorum...ben bu kadar maddesel bakamıyorum anne çocuk ikişkisine...belki de haklısındır...ben onu kaybettiğimden biraz duygusal takılmış olabilirim...

Ne kadar çok yapacak şey, ne kadar az zaman

Kaybettiğini bilmiyordum...

Sadece kendi yaşadıklarımdan ve gözlemlerimden süzdüklerimi söyledim. Bazan, hatta belki de çokluk, sıfatımız ne olursa olsun, ister çocuk, ister anne, ister eş, ya da arkadaş... Hiç kaybetmeyecekmişiz ve herşey bizim müktesep hakkımızmış gibi davranıyoruz...

Kavram olarak annelik kutsal mıdır? Belki can verdiği için olabilir. Ama anneliğin ifası bence kutsal değildir, olsa olsa görevdir...

Ama sevgi ve özlem başka şeyler... Ben bir yerleri kanattıysam özür dilerim...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Kapitalizmin yaşam biçimi haline geldiği dünya da kişilerin de meta haline gelmesi kaçınılmazdır. Kapitalizm kabaca orman kanunun medeniyete uyarlanmış halidir, tek mücadele hayatta kalmak üzerinedir.Hayatta kalmak içinde güç gerekir. Bu güç paradır ve artık araç olmaktan çıkmış amaç haline gelmiştir. Sistemin en büyük silahı bireyin kendini yaşamın merkezi olarak görüp, alacağı herşeyi almak için elinden geleni yapmasıdır. Adalet, sevgi, empati, başkasının haklarına saygı gibi kavramlar sisteme yararsız, hatta zarar vericidir. İnsanın yegane amacı kazanmak ve kazanmak için de (öyle veya böyle) değer yaratmaktır.Bu değer sadece ve sadece para olduğundan yapılacak şey bellidir. Toplum ne kadar bireysel çabalara yönelir ve birlikte yaşamanın nimet ve kurallarından uzaklaşırsa yönetilmesi ve üretmesi daha kolay olur...Sistemin başındakilerin nezdinde insan bir meta olduğu için aşağılara indikçe her birey hükmedebildiği herkesi meta olarak görmeye ve bundan yararlanmaya devam edecektir, Kapitalizmin yegane besin kaynağı budur. Günümüz toplumuna ve hatta kendimize bakarsak( Özellikle belli bir yaşa gelenler, daha iyi göreceklerdir) yabancılaşma, yalnızlaşma sistem tarafından teşvik edilmekte ve ortam hazırlanmaktadır. 21. yüzyılın iletişim alışkanlıkları bunu daha da geliştirmeye olanak sağlamaktadır. Artık evlerde aile fertleri dahi birbirlerini fazla görmemekte, herkes kendi alışkanlıkları, istekleri doğrultusunda yalnız bir yaşam sürmeyi tercih etmektedir. Gençlerin arkadaşlık ortamları dahi, ya geyik muhabbeti le geçiştirilmekte ya da internet veya telefon aracılığı ile sürdürülmektedir. Bunlar kendiliğinden gelişmiş sosyal davranış biçimleri değildir, Kapitalizmin insanı insan olarak görmememiz için bize sunduğu(dayattığı) yaşam biçimi budur. Bu yaşam biçiminde çocuklarında meta olarak görülmesi şaşılacak bir durum değildir.

bakabilir...

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu