yalnızlaştırıyoruz kendimizi

en yakınımızdaki, bizi en iyi bilebilebileceklere kapayıp gözümüzü, uzakta arıyoruz bizi anlayabilecekleri....

aynı evin içinde, x e karşı 1 kalıyoruz. ve aslında bu x+1lik kümeninbütün tek elemanları kendilerini ayn şekilde ayırıyor ve x i karşısına alıyor..kopuk yaşıyoruz

ya da olması gereken bu?

biyolojik bağlarımız, biyolojik olarak bağlı olan insanların hayatımızda anlamı ne ki?
değeri?
önemi?
ortak bir payda var mı?

Ve aptallar dünyanın bütün bilgelikleri ile alay ederler...

toplumumuzda ebeveynler de otoriter yapıda olduğundan ötürü, bizi ağır bir baskı altına sokuyorlar çoğu zaman. ilk başta çok zorluk çekmediğimiz bu durum, belli bir noktadan sonra kabullenilemez bir hâl alıyor ki, biz büyüdükçe onlar da hayatımıza daha çok müdahale etme ihtiyacı hissediyorlar.
aile içerisinde aynı durumu yaşayan bir kardeş daha varsa, bu ikili birbirlerine sıkıca bağlanabiliyor ama ailenin geri kalanına da rest çekmek zorunda kalabilyoruz.
en azından benim gözlemlerim bu yönde.
x+1 değil 1+1 olması daha sade ve düzenli

House of Duarden

Bilakis kalabalıklaştırıyoruz...

** Gözlerinin benimle konuşabilmesi amacıyla; dudaklarını birleştirdiğinde bin yüzlü bir aynayla yakaladım bakışlarını. Ve gözleri benimle konuştu... Nietzsche

insanın taıması en zor özne kendisidir, tabii ki..ama yine de hap aramaz mıyız bizi anlayabilecek birini? burada ben aile bağlarının ne kadar bağlayıcı oldugunu öğrenmek istedim sadece, bireyden yola çıkarak tabii ki, genel bir tanım peşinde değilim.

Ve aptallar dünyanın bütün bilgelikleri ile alay ederler...

Neylan , çok yerinde sözler ediyorsun . Gözüm üzerinde .

Haklısın . Milat öncesinden bu yana gelen , kulakları sağır edici BİZ BİZ haykırışları altında BEN-liğimizi bize bir günah gibi yaşatanlar her zaman ezici kalabalık oldu . Her zaman işini yalnız yapan , yalnızlığına değer verenler kuşku doğurdu . Bu nedenle hep sürüden ayrılanı sürü kaptı.

Nietzsche'nin "Böyle Buyurdu Zerdüşt" kitabından hatırımda kalan bir sözü var :

"Yalnızlığa giden sayrı(hasta) kişidir diyorlar. Oysa bilmezler ki o, sayrı kişilerden kurtulmak için yalnızlığına gidiyor ."

Minimum devlet , maksimum birey ...

bilakis kalabalıklar arasında kalabalıklaşarak yalnızlaşıyoruz iyice. Diyalektiği göz ardı edemeyeceğimize göre, sistem içi kaçınılmazdır bu..

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Bu konuyu gündeme getirdiğin için öncelikle teşekkürler.

Sosyolojik bir sorun olmakla birlikte sistemin bireylere öngördüğü, bireyleri pasifize etmeye yönelik bir girişimdir. Halkın apolitik yetiştirilmesi, yozlaştırılması, asosyalleştirilmesi, insanlar arasındaki bağların koparılması ve tüm bunları öncelikle topluma daha sonrada bireylere yansıtılması, kapitalist sistemin devamlılığı açısından gerekli öngörülmüştür, nitekimde yürürlüğe de geçirilmiştir.

İnsanların en yakınlarına gözlerini kapayıp, ihtiyaç duyduğu güven, sevgi, sadakat,ilgi, paylaşım, hatta ağlayacak bir omuz, gibi manevi duyguları uzaklarda araması
Ailesel bağların giderek çökertilmesi sonucu doğmuş, toplumu şekillendiren en küçük yapı birimleri aileler olduğu için, hedef aile bireylerini birbirlerinden uzaklaştırmak, ailesel bağları çökertmek ve bunu topluma yayarak, insanları sersemletilmiş halde devletin kucağına atmak olmuştur.Her şey sistemin bir oyunudur.

Daha da somutlaştırılması açısından, kapitalizmin doruk noktaya ulaştığı Amerika birleşik devletleri ile, kapitalizmin henüz o seviyelere ulaşmamış Türkiye devletini aile yapısı bakımından kıyaslayınız.

Biyolojik soruların cevapsız kalacak, çünkü orası apayrı bir derya, hele ki benim için…

Ve aptallar dünyanın bütün bilgelikleri ile alay ederler...

okuduklarım sabah saatlerinde yaptığımız bir telefon görüşmesini hatırlattı özellikle bir cümle;

yalnızlığında imitasyonunu sürdüler artık piyasaya...

.....hiç bilmediğim bir yerde en çok bildiklerimleyim;onları silmek isteyenlere karşı muharebelerdeyim.....