Yalnızlık neden artıyor?

Şair Orhan Veli, yalnızlığı bu sözlerle anlatıyor. Günümüz toplumunda giderek artan bir olgu olarak karşımıza çıkıyor yalnızlık. Yine de bu olgunun tek bir tanımı yok. Üstelik yalnızlığın birden fazla türü var. Sosyal çevreye alışamamaktan, yabancı bir ülke de, yabancı bir kültürün içinde yaşamaktan, yaşlılıktan, iş yoğunluğundan ve daha birçok nedenden dolayı insanlar yalnızlık çekiyor.

Peki hiç düşündünüz mü bizi birbirimize yakınlaştıran televizyon, internet, cep telefonu gibi teknolojik gelişmelere karşın yalnızlık neden artıyor?

Dünya Küçülüyor İnsanlar Yakınlaşmak Zorunda Oldukları İçin Yalnızlık Oluşuyor...


Günümüzde Herşey Zorundalık Taşıyor...

İnsan Özgürlüğünün kIsıtlandığını Düşündüğü Anda Dünyaya Küser Buda Yalnızlığı Doğuruyor...

Dünyamız Alışkın Olmadığımız Birçok Şeye Gebe...

"Çevremizdeki acıları bizim de çekmemiz gerekmektedir. Hepimizin ortak bir vücudu yoktur, ama ortak bir büyümesi vardır: bu ise, şu ya da bu biçimde acılar içinden çekip götürür bizi. Nasıl ki çocuk belli bir gelişim sonucu yaşamın tüm evrelerinden geçer(her evrede, istek ve korku bakımından bir önceki için erişilmez görünür aslında), yaşlanır ve sonunda ölürse, biz de bunun gibi(insanlıkla aramızdaki bağ, kendimizle aramızdaki bağdan güçsüz değildir) yaşadığımız dünyanın tüm acılarından geçerek gelişiriz. Bu konuda adalete yer yoktur, acılardan ürkmeye ya da acıları üstünlük diye yorumlamaya yer yoktur."
Franz KAFKA

Ben aksini düşünüyorum bunlar bireyleri toplumdan soyutluyor bireyselleştiriyor. İnsan yapısı bir aletin karşısında tüm dünyaya ulaştığımızı zannederken mahalledeki olan biteni göremiyoruz.

Teknolojinin gelişmesi maalesef insan ilişkilerinin gerilemesine neden oldu. İnsanlar reel sohbetlerin yerine sanal sohbetleri tercih edince, kalkıp gidelim bir çaylarını içer hatırlarını sorarız türü gönül almalar da bittiii, arayıp sormalar da. İnsanlar artık yolda birbirlerini görünce kafa çevirir hale geldi. Koşa koşa gidip tv ye nete takılmanın dayanılmaz hafifliği içinde yaşamak gelenekselleşti. Öyle oldu ki insanlar artık dizilere göre ziyaretlere gitmeye ve ziyaretçi kabul etmeye başladı. El yazısının duyguyu taşıyan yüzü bitti mail geldi oturdu tahtta. Evde iseniz size geleceğiz ya da yarın şurada buluşalım mı ların yerini uzun uzun cep telefonu ile konuşma aldı.

Göz göze iletişim yok, beden dili yok, mimik ve jestler yok e işte yalnızlık var daha ne olsun...

Yalnızlığı artıran günümüz etkenleridir bunlar. Kaçışı kolaylaştırmıştır. Yalnızlığı kolaylaştırmıştır. İletişimi ise zorlaştırmıştır sayılan teknoloji. Eskiden kollektif bir gerçeklik olan yalnızlık, günümüzde bireyselleşmiştir.

''Yalnız insan merdivendir , hiç bir yere ulaşmayan''

"İnsan ruhu yaptığı seçimlerle belirlenir." F.Nietzsche

Aslında insanlarla bir arada olmaktan nefret ettiğim, ancak yalnız kalmaktan da korktuğum için zaman zaman internete ya da telefona sarılıyorum. Bir nevi bu araçlar benim yalnızlığımı kolaylaştırıyor ve bu durumdan memnun olmadığımı söyleyemem. En azından buraya gelip almak istediğimi alabiliyorum. Daha fazlasını değil..

Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....

Eyvallah, bireyselleşmek bencilliğe dönüşüyor denilmiş, ben kendimden gözlemlediğim kadarı ile, yalnızlığın konformizmi insanı bencilleştiriyor, en azından bende öyle oldu.

Birde herşeyi kolaylaştıran teknoloji varki, ben şahsen çok memnunum bu durumdan, örneğin; mahallede gez, sokağı turla derken kesin manitanın yakını yada komşusu ile ters düşerdik veya kapışırdık eskiden, şimdi ne istersen hayalinle sınırlı bir dünyadan alabiliyorsun, mahalle baskısı da yok üstelik. Forum baskısı olabiliyor bazı konularda bazen.

Bence yalnız olmak kötü yada dayanılamayacak bir şey değildir. Her şey alışıncaya kadar zordur. Mesela senelerce hücre cezasına çarptırıldığınızı düşünün, yukarda tanımları yapılan yalnızlıktan farki zoraki olmasıdır sadece. Kalabalıklar içinde yalnız olmaktansa, tek başına olmak daha kolaydır, daha dayanılırdır. Üstelik formalitede yok.

Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....