Perdeler arkası entrikalar çağı...

Perdenin arkasında fısıldıyordu, ne kadar onurlu bir iş yaptığını söyledi, büyük değerlere hizmet edecekti ve son olarak bunları söylemiş olduğunun eline silahı verdi ve karanlığına çekildi.

Bu bir ortaçağ kraliyet ya da derebeyi hikâyelerinden değildir bu tamda çağımızın halidir. Genelde büyük (değer yaratmayan ama hoşuna gitmeyenleri yok görmek isteyen) insanların (kendimize baktığımız aynaların çocukluğumuzda gittiğimiz lunaparklarda ki komik aynalar olacağını umursamadan gördüğümüze bakmak büyük olmayı gerektirir ) kendilerini ben daha da büyümeyim erdemlerimi paylaşayım oyunudur. Gördüğünüz sahnede replikleri yazmak ve izlemektir keyfi, bilmez oyunu dışarıdan seyredecek o oyundan çıkmış olan her zaman vardır. Fazlasını yazmak tüm ruhlara iyi gelmeyecek o yüzden hastalığın varlığını bildirmekle yetinmeli bazen.

Bu sözü bilenler vardır, bildiklerini bildiğimde nasıl olsa adetten oldu Nietzsche eklemek metinlerime.


"Başkaları vasıtasıyla- Başkalarının arasından parıldayarak gözükmekten başka türlü görünmek istemeyen insanlar var. Ve bunda çok büyük akıllılık var." F.Nietzsche

"Bir derin kuyuya benzer yalnız. Taş atmak kolaydır içine: ama bu taş dibe inecek olursa, deyin bana, kim çıkarabilir? Yalnızı incitmekten sakının! Ama incitecek olursanız, eh, artık öldürün de!" F.Nietzsche

peki ya bu başkalarının arasından sivrilip parıldamak isteyen insana perdenin arkanda düğmeye basarak ışık tutanlara ne demeli?
ellerindeki törpüleri böylelerinin sivriliklerini törpülemek yerine sivriltmeye kulananlara ne demeli?
?o parıldamak istiyor ve onun parıltısından ben de çıkar sağlıyorum öyleyse düğmeye basıp ışıkları açayım? diye düşünenlere ne demeli?

:X

Hakiki güç ancak tekil güçtür. Işıklı bir sahneye bir kurban seçmekse; zayıf kişi işi. Düşmemeli kibre, velakin çemberin dışından seslenirken bazen tam da on ikisindedir kibrin beşer. Kibrin on ikisindeyken dünyanın da merkezinde sanmaksa olsa olsa saflık icadı.

Perdeler nice gizleri saklar, kirpiklerinde nice dikenler barındıran dişil cüretin, retinalar kan revan.
Titiz bir mazeretin boynunda ancak karanlık saklıdır.
Bir adam, bir kadın ve külliyen şerbet yiyicileri.
Düzenek arızalı...
Hangi çöpü çeksem "kısa" düşüyor.
Tarifi mümkün değil bu rezilliğin...

Ve perde dedi oyunbaz, açıldı ilk sahnesi oyunun.
Macbeth'in cadıları ve arsız karısı kehanetle büyüledi gözlerini...
Gözlerine perde inen ise sonsuz bir oyunda kalmaya mahkûmdu...

ışıklı sahneye bir kurban seçmek zayıf kişi işi....
ışıklı bir sahnedekini kurban seçmek yine zayıf kişi işi...

Kendini ışıltılı sahnede sanan zaten alkışlardan kulakları çınlamış, cilalı neonlarla gözleri kamaşmış ve nihayet perde inmiş sonsuz gözlerine uykusundadır yalanın...Lakin asıl ve tek kurbanın kim olduğu asla bilinmez. Asıl kurbanlar hep köşelerde ağlar, sesizce yitirdiklerine...
Düşen her perde;
Yeniden başlama şevki katıyor ışıltıdan uzak olmak isteyenlere
Ne demiş ûstad; "denemeli, yenilmeli tekrar denemeli daha güzel yenilmeliyim"
Bu rutubet kokan kentin hiçbir köşesine düşmesin gölgeler
Perdenin arkasında kalmak bazen tozlu sahnenin yükünü omuzlamaktır
Neoncular ezeli bahtsız...

Bana ait, benden öte...