Çocuk sahibi olmak...

Evliliği tartışıyoruz . "Çocuk yapma"nın tartışmasını bulamadım . İnsanlara "Evlenmeyeceğim" dediğimde "Ne yani çocuk yapmayacak mısın ?" diyorlar ! Bilen bilir , daha ortada fol yok yumurta yokken "Ben torun isterim" demesi birilerinin !?

"Ben çocuk bulunan ortamda duramam bile ." dediğimde insanlar önce şaşırıyor , sonra da "sen bir baba olda , anlarsın çocuk ne güzel birşeymiş" diyor. Hayret ediyorum . Kimi zamanda bu anlatıların, girdikleri yoldan dönüşü olmamanın zorunlu telkini, kendi kendilerine başkaları üzerinden söyledikleri yalanlar olduğunu düşünüyorum.

Babama "Çocuk dediğin masraflı ve belalı bir şey. Bakınız şekil a . Ben olmasaydım ne rahat edecektin bir düşün ! " dediğimde , "Dalga mı geçiyorsun benimle . Çocuk yapmayanları aklım almıyor ?" diyebiliyor . Gücenmeyeyim diye herhalde !

Nedir bu anlatıla anlatıla bitirilemeyen "çocuk sevgisi" !? "O öyle bir mutluluk kiiiiiiii" diye başlayıp giden sohpetler sizi ne derece etkiliyor ? Ara ara hiç bir kızınız ya da oğlunuz olduğunu düşünüyor musunuz ?

Çocuk yapmanın sosyolojik boyutları çok daha ortada . Ama ben daha çok psikolojik boyutlarını, bireye etkilerini merak ediyorum .

Askerdeki Karargah Komutanımızın dediği gibi " Bol bol çocuk yapın. Bu avrupalılar doğum kontrol yöntemleriyle soyumuzu kurutmak istiyor" a varan sosyo-politik açılımlar yapmak mümkün "çocuk" üzerinden .

Siz ne düşünüuorsunuz bu konuda merak ediyorum .

Minimum devlet , maksimum birey ...

başkalarının çocuklarını severim. ama iş yapmaya gelince asla olmaz. onun bakımı vaar masrafı vaar ohoo çok iş ya. sonra ben onumu eğlendircem yoksa kendimimi. hadi küçükken sabrettim baktım diyelim,e bunlar büyüyünce dahada sorunlu oluyolar. ben hiiiç gelemem çocuk olayına.

komutanınızın görüşü belki biryerde doğru olabilir. ama sonuç olarak bu ülke daha fazla nüfusu asla kaldıracak durumda olmadığından,çocuk yapmak yanlış bir hareket olur. bu yüzden karşıyım ben çocuk olayına.

insan kendini mutlu etmek için çocuk yapma ihitiyacı duyar.. çünki böyle mutludur.. çünki elinde ondan bişey vardır.. karşısındaki kendi eseridir.. ilk defa bi uğraş sayesinde birşeyi yoktan var etmiştir.. ve mutludur.. tıpkı yazdığı bi kitabının yada yaptığı bi tablosunun elinde olması gibi.. ama bu daha da özel bişidir.. size tepki veren bişey..

ama aynı zamanda bu bi yüktür.. katlanılması gereken bi büyük.. nasılsa sen mutlu olmak için onu dünyaya getiriyosan.. aynı şekilde ona bakmakla yükümlüsün.. bazı şeylerin bedeli sanmadığımız kadar ağır olur..

birde bunu çocuğa sorma imkanımız yok.. ya ilerde derse beni dünyaya getirmenizi istemedim.. neden yaptınız bunu derse.. ne söyleyeceğinizide merak ediyorum.. tıpkı hayali tanrınıza eserlerinin ona neden beni yarattın.. bana sordun mu demesi gibi.. eserlerinize ne derdiniz??

DeKadaN EtKi_!!

/gölge'li_

ne garip dünya. ben evlenyiorum dediğinde de eh artık biz de yiğenlerimizi severiz gibilerinden takılmalar olur. evlilik olur da ortalıkta çocuk olmaz mı. hatta sırf çocuk sahibi olmak için evlenenler var. çocuksuz evlilik olmaz mış. çocuk evliliğin direği imiş.bu bana çok ters geliyor. insanlar beraberliğe karar verdikklerinde bu kararı vermelerini sağlayan etkenler arasında doğmamış bir çocuk mu yer alıyor acaba? ilginç. aksine evliliğe doğru giden ilişkilerde çocuk pek sık ağza alınmıyor. genelde beraber yapılacak (ileri günlerde) güzel şeyler düşünülüyor. neyse evleniliyor sonra ortaya çocuk konusu geliyor bu yüzük olayında bi tuhaflık var ama keşfedemedim daha. neden evlendiklerini unutuyor insanlar sanki. çocuksuz evliik olmaz düşüncesi ön planda yer almaya başlıyor. dış baskılarda bunda etkili oluyordur mutlaka.
burada esas olanın çocuk sevgisi olduğunu düşünmüyorum ben (genel oalrak sölemkteyim istisnlar olabilir) genellikle insanlar kendi geleceklerini düşünerek çocuk yapmak istiyorlar. eskiden soyun devamı idi. şimdi ise yaşlılıktaki bakıcılık. bir de ana babanın kenndinde isteyip de yapamadığı şeyleri yapma imkanına sahip olma istği var. ben olamadım çocuğum olsun, ben yapamadım çocuğum yapsın, beni böyle yetiştirdiler hatalıydı ben doğrusunu yapacağım. çocuk oluyor denek, oyuncak. ve aynen kendileri gibi yetiştirmeye kalkıyorlar. aynen kendileri gibi olsun ki itaat konusunda sorun çıkmasın. itaat çok önemli. sonra dizginler elden kaçar. halbuki çocuk dediğin bize emanet bir birey taslağıdır. onu elinden geldiğince düzgün yetiştirir ve kendi ayakları üzerinde durabildiğinde yuvadan uçmasını kabul edersin. çocuklara sahip değiliz. yuvadan uçacakları zamanda bir sürü tantana koparırlar. ölüe kadar aile yaşamk zorundadır sanki. bir yandan da yaşı geldi evlenmeli yuva kurmalı derler. çocuk yuvayı kurar da bu arada ana babanın canı çok sıkılmaya başlamıştır, çocuğun evliliğine müdahale etmeye başlarlar. (hiç büyümezmiş ana baba gözünde çocuk) canları sıkılmaya başlamıştır çünkü tüm hayatlarını kendilerinin sandıkları bu emanet için tüketmişlerdir. emaneti büyütürken kendileri tükenirler. ve boşlukta kalırlar dımdızlak.
ben çocukları çok severim. ama çocuk doğurmak gibi bir niyetim yok. doğanın ve toplumun ve dünyanı hali hoşuma gitmiyor. kendim eziyet çekerken iradesi dışında bir canlıyı daha bu aleme sokmaya niyetim yok. soyumun devam etmesi , genlerimin yok olmaması içn de bir endişe duymuyorum. yaşlılığımda kim bakar diye de endişenlemiyorum. yaşlanacağım bile garanti değilken.
vet bir çocuğun olsunda gör lafını sık sık duyarım. bunun sebebi çocuk doğurmayacağım demek olduğu gibi bazen de anaları eleştiriyorum. yaptıklarının iyilik olduğunu düşünerek çocuğu rezil ediyorlar. her ağladığında isteiğini eline vermenin maharet olduğunu sanmaları gibi.
ana baba olmak kolay değildir. bir kere oldun mu hayatının büyük bir kısmı senden alınır. öncelikle ana baba omayı hak etmek gerekir. sırf onu doğurdum diye üzerinde bir hak iddia edemem çocuğun. seni ebn doğurdum, ben besledim saçımı süpürge ettim lafları sömürüden başka birşey değildir ve eğer böyle şeyleri kendi annem deseydi tedavi olmasını söylerdim büyük olasılıkla.
çocuk, eğer layıkıyla yetiştirebilirsen dünyaya bırakılan en güzel eserdir. çoğu kişinin böyle düşündüğünü de sanmıyorum.
evlilikteki akort bozukluklarını gidermede bir araç olur çoğu zaman çocuk.
çocuk doğduğunda tamamen size bağımlıdır. ve bu uzun süre böyle devam eder. işte koşulsuz sevgi. çocuk ana babayı sever bu yüzden. hiç bir yere gitmez. kendine ne yapılırsa yapılsın bir yere gitmez, gidemez. hani nazınızın geçtiği arkadaşlarınız vardır ne yaparsanız yapın size küüsmez kızmaz ve sizi terk etmezler , işte çocuk da öyledir. zaten sizi sorgulayacak durumda da değildir. ta ki büyüyene ve kendi fikirlerini oluşturmak isteyene kadar. ama aileler saolsun çok güzel bir vicdan zinciri kurmuşlardır. ne kadar kızsanız da çekip gidemezsiniz, yaşlılıklarında yanlarındasınızdır.
Tv lerde bazı programlar var. doğduğundan beri anasını ya da babasını görmeyenler derler ki (kayıp olan bulunur gözyaşları dökülür programları) ben onu affettim o benim babam ya da anam. alla alla nasıl oluyor bu ya. bizim ana babalar boşuna mı didindiler bizi büyütmek için. madem sonuç aynıydı zırlarken bıraksalrdı yetişkinken geri gelselerdi. yok böyle bedavacılık. ama var işte görülüyor. bu da bence küçüklüğünden beri bu şekilde düşünülmesi için uğraşılmış olduğundan kaynaklanıyor. öğreti yani.
ana babalarda da vardır bu. öğretilir . nesilden nesile geçirilir bu öğreti. ananlık içgüdüsü derler. yoktur öyle birşey. vardır ama kasdedilen gibi değil. eğer analık içgüdüsü dedikleri gibi her kadında olsaydı yani bünyede yer alsaydı hiçbir çocuk ortalıkta kalmazdı. oysa artık her akşam gidecek bir evi olan çocuklar bile ortalıkta yetişiyor, ellerinde bir parça peynir ekmekle. yani bu ana baba olma olayı bünyede yer alan bişi de değil.
bana kalırsa bencillikdir çocuk istemek. bunu kötü olarak algılamayalım hemen. nice ana babalar çok güzel yetiştiyor çocuklarını sevgiyle, bilinçle. ama sonuçta bunun altında masum da olsa bencillik yatıyor. kendi çocuğunu emanet gibi düşünen ve buna göre davranan kaç ana baba vardır sizce?
çocuk olsun demek yeterli değildir. gereken tüm sorumluluu almak ve sınırsız fedakarlık etmek gerekir. kaç aile yapıyor acaba bunu? kendilerince en iyi için uğraşıyorlar ama en iyi olmuyor neden peki?
birde şöyle bir durum var. çocukları severim en az iki tane çocuğum olacak diyen insnlara neden doğuruyorsun al kimsesizler yurdundan de alacağın cevap bellidir. olmaz ki insanın kendi çocuğu gibi olmaz ki derler. sanki 1 aylık bir bebek kimden olduğunu biliyordur da. çocuk seven insan bence başkasaının çocuğunu da kendi çocuğu gibi sevebilmelidir. sevemiyorsa çocuk sahibi olmayı istemsi ykarıdaki nednelerden birine dayanıyordur bence.
isteyen çocuk sahibi olsun ama çocuk için gerekli maddi ve manevi koşulları sağlayabilecekse.
bana ait benden kimse alamaz. o hep benimle olacak . terk edilme yok, isyan yok, hayır yok, hep onay hep evet, hep var...

bir çocuğum olsaydı şimdi mutfakta olur idim. sonra yine mutfakda olur idim. sonra ev işleri olurdu, sonra onunla olurdum (k yani) sonra o yatardı bana da kendime ayıracak bi kaç saat kalırdı. kocayı unuttuk bu arada ona da vakit ayırmak gerek yoksa bu gidiş farklı dünyaların aynı evde yaşamasına gider. yorgun yat ama huzurlu . sabah kalk onun melek gibi suratına bak yüzün gülümseme dolsun. masumluğu sana yaşama sevinci ve gücü versin. sonra koşturmaya başla. tatlı koşturmaca tabiki. eğer çalışmıyorsam. çalışıyorsam benim çocuk zaten yarı sefil olur. ana ya da babanın en az 6 yaşına kadar çocukla birebir beraber oması gerekirken bakıcıya bırak git sen işe. bilemiyorum. çocuk neye benzerdi. sıcak soğuk arasında olmaktan çatlardı heralde. evde mantık dışarda saçmalık nasıl denge kuracaksa onun için daha zor nasıl çıkar işin içinden bilemem. ama bazen işi güç derdi olmasa da sadece bir çocuk olsa bir de kedi yaşasam gitsem derim kendime. çocuğu doğurmayacam yanlız.

duygularımızın kökenine gittiğimizde neden çocuk isteiğimizi buluruz ve bulduğumuz şeyin hoşumuza gideceğini hiç sanmıyorum.
çok uzun bir yazı oldu. oldu olmasına ama acaba istenilen cevabı verebildimi?

çocuk... katlanılmaz.... hele bebekken eliniz kolunuz bağlı tüm hayatınız ona endeksli yaşantınız kilitlenmiş bir durumda devam edersiniz hayata... biraz geri gidelim... evde karnı burnunda sürekli canı birşeyler isteyen zaman zaman (sancılı bir hamilelik süreci ise ) bulantılar yaşamakta olan sevgili eşiniz... şimdi eğer toplumsal dayatmaların bizlere yaşattığı zorunlu telkin olarak algılayacaksak paylaşımlarımızı konu hakkında fazla birşey söylemeye gerek yok çünkü insanoğlunun savunma mekanizması sağlamdır... telkin yaratma durumunda üstüne yoktur...

tıpkı sn. berk taçyıldız gibi çocukları çokda fazla sevmeyen onlarla elektriği uyuşmayan kabileden gelmekteyim... hoş evlilik konusunda da aynı düşüncede oluyoruz genelde... karşıma bir daha karşılaşabileceğimi pekde sanmadığım şimdiki eşim çıktığında gözümü karartıp evlendim... ardından bir çok evlilikte olduğu üzere kaza kurşunu.... kızımız oldu.... ilk kucağıma aldığımda titriyordum... en net hatırladığım durum o.... ardından yığınla zorluk... geceleri uyumayan sürekli ağlayan bir bebek... hasta olurlar... altlarını doldururlar... gazları gelir.... kusarlar.... araban yoksa dolmuş ve otobüslerde rezil olursun.... vs.vs.vs.... yığınla olumsuz durum... de gülümsemesi yerle yeksan eyler sizi... kızımız olduğu için zaten soyumuzun!!! (ne gerek varsa) devamını sağlayamayacaktık... ama çocuğumuz olacağını öğrendiğimizde yada ilerleyen hiçbir dönemde bunu düşünmedik... bu sebeptendir ki bencil olmadığımızı düşünüyorum. ilerleyen süreçlerde bebeklikten sonra yavaş yavaş büyüdüğünde ve yürümeye başladığında rahatlayacağınızı düşünürken daha bir panik oluyorsunuz. dolapların tutacakları sökülür... evdeki herşey ona göre dizayn edilir... köşeler yok edilir.... ama parmağını tutup birlikte pıtı pıtı yürüdüğünüzde siz yine yerle yeksansınızdır.... sonra baba der yada anne yada başka birşey.... evvvvveeeetttt işte bu diye bir çığlık.... nihayet konuşabileceğiz seninle.... yani sen de nihayet konuşacaksın bizimle.... kabus.... sürekli konuşan ve sürekli sorular soran bir velet tepenizdedir.... bıdı bıdı bıdı.... lütfen yorgunum dersiniz.... tamam babacım deyip sinsice yanınıza yaklaşır ve... babaaaaa oyun oynayalım mı??? der.... haaaayyyyırrrrr..... diyemezsiniz.... sonra anaokulu... faaliyetler... katılım zorunluluğu... ilkokul.... henüz birdeyiz.... ama büyüyoruz... birlikte.... çocuğumuz olduğunu öğrendiğimizde hamileyiz diyen o gerzek!!! kocalardandım ve çocuğumuz değil hayatımızı paylaşmaya gelen bir üye gözüyle bakıyorduk gelecek olana... elbette annesi ve babasıyız.... ama hayatı birlikte paylaşacağız diyorduk.... paylaşıyoruz da... bilgisayarımızı... kameramızı (iyi fotoğraf çekiyor ve kıskanıyorum)... dvd'lerimizi (birlikte film izlemek acaip keyifli).... dinlediğimiz şarkıları (pinhani'yi sayesinde sevdik) öfkemizi (kavga ediyoruz ara ara bazen sıkça) paylaşıyoruz işte en önemlisi hayatı.... onun oyunlarını birde... bu akşam ki oyunumuz eski minder yüzünü göster... göstermezsen bir poz ver... güzellik mi??? çirkinlik mi??? havuz başında mankenlik mi??? hangisi????

yorgunduk... oynadık... en iyi ben poz veriyormuşum....

Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....

imza dediğin nedir ki?...solumayı bilmiyosak yaşamı,iz bırakmaya değermi?....Кызыл Багэр

Çocuk sahibi olmak isteyip de bilincinin buna izin vermemesi ,sakat bir geni geçirmeni engellemek için gerekli tüm düşünceleri sana yüklemesi ve bunun gerçekleşemiyeceği gerçeğini önüne bir tabak tatsız tuzsuz pirinç lapası gibi koyması nasıl bir şeydir hiç düşündün mü ?
Sakın bana boşver deme olur mu ?
Çünkü ben bir kadınım ve doğrusu bir çocuğumun olmasını çok isterdim ,hala da istiyorum ama bu bir risk ,doğan çocuğun senin hastalığını alma ihtimali yüksek olunca işler istediğin gibi gitmiyor.
Bir de şu açıdan bakalım annene ,varoluşunun inine sığındığında bu birlikteliği onaylamayan beynin onun sıcaklığında hiç erimeye yüz tutmuyor mu ?
Ben eminim ki annen seni dünyaya getirdiği için hiç pişmanlık duymuyor ve dünyada sadece sana özel tek bir şey sunuyor : KOŞULSUZ SEVGİ
Bu koşulsuz sevgiyi sana ne sevgilin ne karın ne de annen dışında kadın nevinden ilişkin olan biri sunabilir bence bunu bir kez daha düşün.

Sevgilerle

Cavallini

Ben evlensem ilerde hemen yaparım cocugu eninde sonunda olmicak mi bence erken olmasi daha iyi gec olunca üşenmeler baslar...
Üstelik hiç öle korkularım da yok gece bebek yatirmaz,bitmez tükenmez gaz sancılari sonrasinda cocuk yürüyince şuruya carpar buraya carpar olsun olsun herseye raziyim o sadece bana gülsün yeter...
Şu dunyada cocuk sevgisi kadar güzel bir sey var mı yahuuu harika bir duygu kanımca...
Tabi cocugu olanlar daha iyi anlar sn.ucuzfilm gibi...
Cocuk dogunca onunla ilgili hayallerde baslar işte bu duyguyu tatmayi cok istiyorum artık herseyin merkezinde bebegin var inanılmaz birsey bu...
Mesala ben türkülerle büyüdüm bebegimi yatirirken hep ona türkü dinletmeyi cok istemisimdir...(Bir gün olcak ins)
Cocuk sahibi olmayi isteyip de olamayanlar bütün kadınlarimiza ALLAH sabr versin ve bu duyguyu onlar da bir gun tadar ins...

Çocukları Uzaktan Sevmeyi Severim

allah isteyene versin...