Tartışmalarda...

"Bir derin kuyuya benzer yalnız. Taş atmak kolaydır içine: ama bu taş dibe inecek olursa, deyin bana, kim çıkarabilir? Yalnızı incitmekten sakının! Ama incitecek olursanız, eh, artık öldürün de!" F.Nietzsche

büyük tartışmalar sonrasında sakinleşildiğinde tartışma sırasındaki tavrını düşünüpte 'kendimi tanıyamadım' cümlesini kuran insan sayısı az değildir...
şöyle demek gerek o kişiye
tanı kendini
sen osun
o sensin
başkası değil...

Öfkeliyken konuşursan göreceksin ki, sonunda pişman olacağın en güzel konuşmayı yapmışsın! biri dediydi bu lafı kim hatırlamıyorum şu an ama aklımdan geçti bir an..

Düşüncelerini buz üstüne nasıl koyacağını bilmeyen herhangi bir kişi, savaşın sıcaklığına bulaşmamalıdır.

DeKadaN EtKi_!!

/gölge_

Sûkunet farklı bir gönül terbiyesi ister.
Ama ben her daim "sinirli" tarafı içten bulmuşumdur.
Üstelik duygularını dışa vurabilen taraf insanîdir, yüce bir yaratığı oynamaksa insanlıkdışı bir cübbeye sarılmak. Bazen insan kendi derdiyle öylesine meşgul oluyor ki -ah! ne büyük kibir- mecali olmuyor cübbenin altından seslenmeye.
Gün gelir, o cübbenin altında çürümeye de yüz tutar bu büyük "erdem".
İş işten geçmiştir, çürüyen bir şeyi asla eski tazeliğine geri kavuşturamazsınız ki.
Lakin en insan olabilen taraf da bilmelidir ki, öfkenin bedelini her daim ödeyebilecek bir gücü de içine işlemeli.
Bilinenin aksine ben sessizliğe çok olumlu ve saygın bir değer atfetmiyorum.
Ne demiş Atalar "sessiz atın çiftesi pek olur" derken; zaman zaman enerjinizi boşaltmazsanız, içinizdeki büyük gaz sıkışarak birikmeye devam eder; bing bangdense, küçük boşaltımları yeğlerim...)

usulden öte öz önemlidir kanımca eğer karşımdaki bana usturuplu bir şekilde sakince küfür ediyosa onun karşısında aynı sakinliği göstermem ağzına sıçar bacaklarını kırarım

Ben Ben'im

imza dediğin nedir ki?...solumayı bilmiyosak yaşamı,iz bırakmaya değermi?....Кызыл Багэр