Sürüye sahip olma..

"Bir derin kuyuya benzer yalnız. Taş atmak kolaydır içine: ama bu taş dibe inecek olursa, deyin bana, kim çıkarabilir? Yalnızı incitmekten sakının! Ama incitecek olursanız, eh, artık öldürün de!" F.Nietzsche

şole bi şey düşündüm aslında çok ayrıntıda bi nokta ama insan, insan olmanın esiriyken elbetteki sürüdeki yerini alır, insan İNSAN OLMAKLA OLMAMAK ARASINDA Bİ ŞEY OLSA belki o zman görülenlerden ve yapılanlardan daha fazlasını daha farklısını yapabilir

NiObE güzel bir açılım yakalamışsın.
İnsan kusurlu bir canlıdır ama artık kendi evrimi üzerinde söz sahibi bir canlı olma yolundadır ki bu gerek teknolojik gerekse düşünsel açıdan hızla ivme vermektedir.
Sanırım ilerki yılllarda ya insan tanımını yenilemek yada yeni bir ırkın doğuşunu kabul ederek yeni bir isim bulmak zorunda kalacağız. Ama yakında derken evrimsel olarak çabuk ama insan zamanı olarak uzun bir dönem sayılabilecek yaklaşık 1000 yıllık bir süreç gibi gözüküyor.
İnsan geliştikçe yalnızlaşıyor ve bunun sonucunda birey , sürü arayışından uzaklaşıyor , sürüye ait olma yerine birey olarak sivrilme yoluna yöneliyor.

Ah şimdi aklıma Elias Canetti'nin Kitle ve İktidar romanı geldi.

Sürünün en yakıcı dileği daha fazla sayıdda olmak olan, heyecan içinde bir grup insandan oluşur. Avlanma ya da kavga olsun, birlikte yaptıkları her ne ise daha fazla sayıda insanla birlikte yapmaları çok daha iyi olur.

Sürü ateşin etrafında bir çember oluşturduğu zaman, her insanın sağında ve solunda başkaları olacaktır ama arkasında hiç kimse olmaz; sırtı çıplaktır ve vahşi doğaya açıktır.

Sürünün içindeki yoğunluk daima bir yanılsamadır. İnsanlar birbirlerine sımsıkı yaslanabilirler ve geleneksel ritmik hareketlerle bir kalabalık taklidi yapabilirler, ama onlar kalabalık değildir; birkaç kişidirler ve sayı olarak yoksun oldukları şeyi yoğunlukla telâfi etmek zorundadırlar.

Savaş sürüsü ikinci bir insan sürüsünün varlığını gerektirir; savaş sürüsü karşıt sürü henüz oluşmamışsa bile, her zaman düşman olarak gördüklerine cephe alır. Daha erken dönemlerde savaş sürüsünün nesnesi sıklıkla tek bir canlı, intikam alınması gereken bir insandı. Kurbanını bilmesindaki kesinlik bakımından savaş sürüsü bilhassa avcı sürüsüne yakınlaşır.

Sürü hep bir ağızdan haykırışlarla kendi kendisini cesaretlendirir ve sürü elemanlarından her birinin sesinin toplamı olan bu gürültü yadsınamaz. Bu ses yükselip alçalabilir; ama süreklidir, tam saldırı anında da mevcuttur. Sonunda ele geçirilip öldürülen av bütün sürü tarafından birlikte yenir. Adet olarak her üyeye bir pay düşer; hayvanlar arasında bile paylaştırmanın ilk adımları görülebilir.

Yukarıdaki oluşumlara hayvanlar dünyasından bir model bulunmasının zor olduğu doğrudur; ama söz konusu işlemlerin somutluğunu, doğrudanlığını ve şiddetini ifade edecek daha iyi bir sözcük bilmiyorum.

Bir dostum hep "sıradan ve sürüden insanlar" diye tanımlar "ötekinin ötekisini"...
Düşünce tarihine bakıldığında, sürüngen atalarımızdan itibaren, hayvanlar tek başlarına var olabilirken, insanın bir arada varlığını sürdürmesi mümkündür, hayvanlar belli iklimler ve doğa şartları altında soylarını sürdürürken, insanlar dünyanın neresinde olursa olsun yaşayabilmektedirler. Elbette insan doğaya eksik bir varlıktır ve bir arada yaşamak zorundadır. Bu bir aradalığın da aynılaşmış, simülize edilmiş kitle veya yığın tepkileri doğurması çok olağan. Fromm'un bir kitap kapağı geldi aklıma. (Ah keşke tasarımcısını bilseydim...) Bir kalenin içinde onlarca cenin halinde insan ve kaleden dışa doğru merdivenler; oysa kimse o merdiveni kullanmayı istememekte; enfes bir özgürlük korkusu tasviriydi. Sürü mantığı da sanıyorum bu özgürlüğü kullanmama acziyetidir. "Şeylerle" tabiiyetini sürdüren insanın "özgür olamaycağını", "içsel"liğini kavrayamayacağını herhalde en güzel Köpek Diyojen'in bir küp içinde yaşama tepkisi anlatır.
Oysaki gündelik lükslerimiz/gereksinimlerimiz, bizi şeylere (öznenin dışındaki tüm nesnelere) bağımlı hale getirdiği ölçüde de "sürüleşiyoruz"...

Güzel bir konu Duarden, takip edeceğim...

"Bir derin kuyuya benzer yalnız. Taş atmak kolaydır içine: ama bu taş dibe inecek olursa, deyin bana, kim çıkarabilir? Yalnızı incitmekten sakının! Ama incitecek olursanız, eh, artık öldürün de!" F.Nietzsche

her hayvan cinsi, kendi grubuna katilim saglayarak surunun olusumuna devam saglar. yani tavsanlarin kecilerin yilanlarin birarada oldugu bir suru yoktur. insan da bir hayvan cesidi olduguna gore, herkes, kendi fikirdasina kendi renkdasina sokulma ihtiyaci hissetmistirki buda kesinlikle icgudusel bir olaydir.. iste bu noktada diyoruzki bunun adi milliyetcilikdir bir adim sonrasida irkcilikdir.. en kucuk sekile bile milliyetciligi guzel gostermeye calisan bir insanin hic bir samimiyetine inanmiyorum !!!

ben yagmur agladim

"İnsanın yeryüzünde rahatını kaçıran gizemlerin" ardından bu gizemleri telafi edecek, onaracak ve sağaltacak bir "çoban" arayışı yüz yıllardır varlığını korumuştur sanırım.
«Sızlanma», kanayan yarayı büsbütün azdırma hazzı adınadır. Aslında kimseden kötülük görmediğini bile isteye inanan sürüdekiler; asık suratlı, gücenmiş ve haksızlığa uğramış gibi bir ifade takınabilirler, bunu en çok da sürüdeki diğerlerini etkilemek için yaparlar; ah "zevk veren bir güceniklik" hali...Bu gruptakiler özgürlüğe kavuşmak yerine tutsaklık için yanıp tutuşurlar, özgürlük onlar için bir ruhsal külfettir, böyle bir çaba da zahmetli ve gereksizdir, iradelerini "çobana" teslim etmek de en akıllıca tavırdır onlar için, kendilerini çobandan daha akıllı buldukları da olur böylesi kurnazlıklarının arkasında içten içe. Teslimeyetle önderlerini sıklıkla terk eden, arkasından vuran, menfaati uygun düştüğünde makas değiştirenler vardır. Neşeli bir duyarsızlıkla aşağılamaya başlarlar böyle durumlarda, artık çobanları onlara arzu ettikleri "mucize"yi verememektedir ve başka sürülere katılmak için başka diyarlara göç ederler.

Bir de şu varyasyonu vardır; sürü'den hissetmediklerini defaatle belirtip, sürünün yaptığı hemen bir çok şeyi onaylayıp bilgiçlik taslayanlar; bu kişilerin çoğunlukla "çoban" olmaya niyetli yüsek zeka ve anlayış sahibi tavırları gösterişle ve abartıyla devam eder; sürüyü anladığını, yeri geldiğinde sürü adına kendini öne attığını, ve onların içlerinin ferah olması için mutluluk vaddettiğini tekrarlarlar.

Nihayetinde sürü, rûhi emeği her daim dışlayıp, kendilerine öğretilen normları kabullenir ve bu kurallardan kendi menfaatlerine uygun düşenler adına yığın halinde mücadele verir ve "av"larını parçalamaya gayret gösterirler.

Nietzsche amcamızla bitireyim;
"Kalabalıkların hakimiyetinden daha tiksinti vereci bir şey olamaz."

"Bir derin kuyuya benzer yalnız. Taş atmak kolaydır içine: ama bu taş dibe inecek olursa, deyin bana, kim çıkarabilir? Yalnızı incitmekten sakının! Ama incitecek olursanız, eh, artık öldürün de!" F.Nietzsche

imza dediğin nedir ki?...solumayı bilmiyosak yaşamı,iz bırakmaya değermi?....Кызыл Багэр