obsesif kompülsif bozukluk

2 yıldır psikolojik rahatsızlıklardan muzdaribim sanırım bu da en gıcığı anksiyete sosyal fobi obsesif bozukluk falan Allah ne verdiyse var bende 2.5 yıldırda ilaç kullanıyorum peki okb nedir diorsanız anlatiim kısaca takıntılara karşı geliştirilen davranışlar yüzünden yaşam kalitenizin düşmesine sebep olan rahatsızlıktır. bunları simetri titizlik sayı sayma zorunluluğu düşünsel olarak saplantılar gibi genel olarak adlandırabiliriz fakat ulan bende titizim bende ara sıra bu tarz şeyler oluo lan varmıdır la bundan diorsanız merak etmeyin sizde yok . hasta olmanız için sizi bunun çok rahatsız edio olması lazım yani yşam kalitenizi düşürüo olması lazım
mesela bana ne oldu anlatiim
ben delirmekten korktum yemek yemekten korktum kendimi balkondan aşağıya atmaktan korktum ve bu düşünceler sizi nasıl korkutuo biliomusunuz arkanızdan köpek kovaladımı bilmem ama aynı buna benzio bide bunun sürekli oldugunu düşünün o adrenalin o korku ter basar kızarırsın çarpıntı olur kendine güvenemezsin ulan insan bunlardan korkarmı la demeyin vallaha ben dedim aha bana oldu siz demeyin
örneklerimi açayım. bu arada tamam takıntı kısmını anlatıın peki buna karşı ne tür davranışlar geliştirdin die soruorsanız söyliim. delirmekten korktugum zamanlar hergün 3 tane komedi filmi izliodum düşüncelere dalmiyım die gazete kitap okumuodum tv izlemiodum spor yapıp dişlerimi ipanayla fırçalıodum son kısmı uydurdum
yemek yemekten nie korktun ulan peki diosunuz
aslında yemek yerken boğazıma kaçacagından korktum
şu aralarda hala vardır bu ama eskisi gibi deil su bile içemiodum aq eskiden korkudan durmadan çorbaya verdim kendimi papa 2. jean paul gibi
balkondan aşağıya atmaktan korktum
buda aslında la delirip atarsam kendimi aşşağıya die düşünmemden kaynaklandı sanırım
balkona çıkamadım kesici aletlerde uzak durdum babamın odasına giremedim zira silah vardı odasında ya cekip vurursam kendimi die bi düşünce sizi durmadan korkutuo
yaşamak istemezsiniz inanın bu zıkkımı. ha dünyanın sonumu deil. daha beteri var. gerçi bi itirafımda olacak bu hastalık beni biraz adam etti diebilirim .
anladığınız üzere benimki düşünsel saplantılar bunun başka versiyonlarıda var
mesela benim okb li arkadasım bir odaya girdiği zaman lambayı yakıyo ya lambayı 9 kere daha açıp kapatıodu 10 a tamamlıordu telefonu kapaklı 10 kere acıp 10 kere kapatıodu bazen ulan ii kapatamadım bastan basliim die sürekli tekrar ediodu vay anasını ya ne cins demi vallaha oluo bütün bunlar
Allah beterinden saklasın jijikler

İnsan böyle bir hastalık kendine musallat olmadan ne olduğunu anlayamaz asla. Ben anlıyorum. Bir zamanlar neredeyse bütün gün boyunca zekamı kaybedeğim korkusuyla yaşadım. (sanki çok zeki Einstein falanım.)) duyduğum yüksek sesler (yanımdan geçen bir otobüs veya çatalların kaşıkların biribirine çarpmasın dolayı çıkan sesten tutun, kapı gıcırdısından bile zekamı yok edecekler diye korkuyordum. O zaman da kitaplarda okuduğum bir cümleyi hatırlamak, ne bileyim sen zaten zeki falan değildin gibi düşünerek rahatlamaya çalışıyordum. Ya yok böle bir manyaklık. Yaşanmadan da asla bilinemez. (hiç kimse bilmesin..) soluğu pskiyatristte aldım. Anafranil eski bir ilaç olmasına rağmen Obsesyonu gerçekten bitiriyor. Tamamen bitmese bile eskisi gibi etkili olamıyor bu lanet hastalık... eğer doktorunuz Efexor veya Paxil (onların türevleri) verirse en düşük dozda kullanmanızı öneririm. Ben yüksek dozda kullandım bir zaman. Paxili bıraktım. Yine gönlüm hoş değil..

Peki bu hastalık; vücudun salgılaması gereken bir sıvıyı salgılamamasından mı kaynaklanıyor acaba..
Bildiğim kadarıyla depresyon böyledir. İleri derece depresyon hastaları ömür boyu ilaç kullanmak zorunda mesela.

Yıllar evvel gördüğü ağır ve sistematik işkencelerden kaynaklı psikolojik rahatsızlık yaşayan bir arkadaşım vardı.krize girdiğinde az sopasını yemedik vesselam. Psikologlarla bir süre dalga geçtikten sonra verdiği ilaçları kullanamaya başladı. (ilaca karşıyım ..nedenini aşağıda temelleyeceğim) bir tuhaf oldu. Düşünemeyen salak bir insan gibiydi.Herşeye gülüyor anlamlı anlamsız her fikri kabul ediyordu.Toyluğun verdiği şaşkınlıkla bir süre izledik, sonra eve gidip bütün ilaçları toplayıp attık. Sorun üzerine, insan ve insanı direkt etkileyen yaşam üzerine aforizmlara başladık, önceleri onun kabul edip bizim etmediğimiz şeyleri , bir süre bilinçli olarak biz savunmaya başladık, o ise bu fikre karşı çıkmaya başladı. Hata yaptığımızı düşündüğümüz noktalar ise bir iki kez kendini fena halde yaralamasıydı.sanırım 9 yılın sonunda hastalık hemen nerdeyse bitmişti..kendi kendini tedavi etti..

Lütfen kimseler yazdıklarımı acımasızlık olarak değerlendirmesin.

Öncelikle her birey bütün hastalıkların semptomlarını yaşar. mesela bende herşeyi sayarım çift çıkmazsa çıldırırım gibi..Genel olarak bu tür rahatsızlıkları yaşayanların --ki küçükken tecavüze ve aşırı baskıya maruz kalmışları ayırırsak-- okuyan ve bilinçli insanlarda görüldüğü saptanmış bir gerçek.Bizde birazda kendine sendrom yaratma durumu mevcut. Çünkü bazen yaşadıklarımız o kadar ağır gelir ki, altından kalkamayacağımızı ya da bu kalkışın zorlu olduğunu düşündüğümüzde , kendimizi o oluşun içine bırakmakta herhangi bir sakınca görmeyiz. oysa insanın bu konuda ki gücü yadsınamaz bile ayrıca zaman zaman sığınılacak birşeylerin olması hiç de fena fikir değildir...Az biraz kendinizi silkeleyiniz, hem obsesiflik o kadar kötü değil gençlikte..ama yaşlılıkta fena bir şey, elinizde kulak çöpü anahtar deliklerini temizlemek niyetinde değilseniz şayet toparlanmaya çalışın, ben sizin bu tip hastalıkları defedebileceğiniz kanaatindeyim.
Hem dikkat edelim, bulunduğumu durum itibariyle tehlikeli bir toplumsal düşünüş içindeyiz.
Delilik konusunda çok farklı düşünmeme rağmen, genel geçer bir söylem olarak buraya yazmak istiyorum..

toplum deliriyor..

not: cezai ehliyetiniz ne durumda acaba..zira bu yazdıklarımdan sonra tarafınızca vurulma niyetinde değilim.

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Bu türden hastalıkların obsesyon-şizofreni\mani\hipomani\bipolar bozukluk..vs nedeni hâlâ bulunabilmiş değil. Aynı evde aynı ortamda aynı şartlarda yaşayan insanların arasında da çıkıyor .Kalıtımın (ailesinde akrabalarında pisikiyatrik rahatsız geçirenlerde) önemli bir payı var. Çocukluktaki travmalar..(aile içi şiddet taciz..vs) Hayata uyum sağlayamayanlar. İnsaların ikiyüzlüğüne acımasızlığına bencilliğine sevgisizliğine katlanamayan naif ruhlu insanlarda ortaya çıkma ihtilmali çok yüksek. Tutunamayandır. Dayanamaz artık sinirleri, nöronları, elektrokimyasal reaksiyonları kısa devre yapıverir ve kaçınılmaz intihar.
DEpresyon diye bir hastalık yok aslında. Uydurulmuş bir şey. Modern çağda yaşayıp da depresona girip girip çıkmamak işten değil. Dediğim gibi naif\ hassas ruhlu insanlar bir girerlerse çıkmaları zor oluyor. İlaç yardımı gerekiyor malesef.

"not: cezai ehliyetiniz ne durumda acaba..zira bu yazdıklarımdan sonra tarafınızca vurulma niyetinde değilim. " bizler zararsız delileriz. Siz asıl akıllılardan korkun... )

eve geldim ve epilepsi ilacını 500mg dan 375mg'a dusurdum elemanın
digerlerinide attım cöpe

vebali sizde

kabullenme kosesi:
tamam aynı rahatsızlıkta degil, yakın ama

Bazıları Delirmez

bazıları hiç delirmez / ben, bazen koltuğun arkasında / 3-4 gün boyunca yattığım olur / orda bulurlar beni / melaikeymiş derler / sonra gırtlağımdan aşağı / şarap döküp göğsümü ovarlar / yağ serperler üzerime / sonra kükreyerek kalkarım / atıp tutar, köpürürüm / onlara ve evrene küfreder / bahçeye kadar kovalarım / sonra kendimi çok iyi hisseder / tost ve yumurtanın başına otururum / bir şarkı mırıldanıp / aniden / pembe besili bir balina gibi / sevimli olurum
bazıları hiç delirmez
ne korkunç hayat sürüyorlardır
allah bilir

charles bukowski