roxanne rapsodi / cüneyt özdemir

Sehvet tenı yalarken sessız,
odalar ınlerken karanlık
Ve
ben o mahserde yapayalnızdım

Sırat koprusunu gecmıs
henuz cok ıncınmemıstım

Seslere kulak verıyor
aklıma sen gelıyor,
Tutkuyu hasretle ıcıme cekıyordum.

Tanımadıgım tenler yenı kıtalar kesfederken
O koku tum organları sızlatıyor,
Sısko bır kadın memelerını
yerde surukleyerek
Izın ısteyıp, ozur dılıyordu

Kucuk bır pencerede ya da
Karanlık bır odada kaybolmustu ask
tutkuda

ıstahla seyredıyordum sehvetı
hayranlıkla

Kırmızı ve korkunctu ınsanat bahcesı

Bır kus sesıne benzıyordu
tenın tene dokunurken sesı

Votka koyuyordu azraıl.
Ictıkce kendınden kacıyordu, ruh
bır kosede seytan bakıyordu, haın!
melekler dehsetle kahkaha atıyordu halıme

ıstekle uzanıyordu dudak karanlıga
Bır buyuye teslımdı zencının tenı
ve
yelkovan ınadına sehvetle
sokuyordu akrebı.

...

19 .05.2008 amsterdam!

20.05.2008

Cüneyt ÖZDEMİR

"biz televizyon izleyerek, milyonerler, sinema tanrıları, rock yıldızları olacağımıza inanarak büyüdük ama olamayacağız... hepimiz heba oluyoruz... bütün bir nesil benzin pompalıyor, garsonluk yapıyor ya da beyaz yakalı köle olmuş... reklamlar yüzünden araba ve kıyafet peşindeyiz... nefret ettiğimiz işlerde çalışıyor, gereksiz şeyler alıyoruz... bizler tarihin ortanca çocuklarıyız... bir amacımız yok; ne büyük savaş ne de büyük bir buhran yaşadık... bizim savaşımız ruhani savaş... ve bunalımımız kendi hayatlarımız..." Chuck abi