Naime Erlaçin...

Ebruli · #1 (**permalink**) 20-01-2008, 02:20

Ahraz Bir Eylül Gecesi...

üzerime dokuzuncu ay düştü
...yitik günler celladı...

ipini koparmış gulyabanicesine
vururken zamanın mührünü yaza
soluyor yadigar gül goncası
sırnaşık ölümün
aşüfte bir eylül gecesinde

güz sevenlerden değilim
öğrenemedim hiç bir ağaçla nasıl vedalaşılır
nasıl unutulur yeşil
boncuk aşklar sakladığım baharda yücelirim ben
zarından yırtılırken
kainatı büyüten tohumun bedeninde

sararmış yaprak
aşkın sonuna yakışır ancak
öfkeleniyorum size güz vuruşları!

eksilmenizi izliyorum
eski bir fotoğrafta yankılanırken siz
“koşarak atlasam” diyorum bir yarısını yılın
yumsam gözümü kış uykusunda
güneş patlamasınca varsıl ilkyazı yaşayarak
yaşamı emzirmeye hazır yüreğimde

elveda güz
elveda kış

soyuyorum bedeni ağrılardan
menzili uzak bir ateş topuyum alevli sinemde
sararan güzde mahsur kaldı çelik gözlerim
buzum azıyor
don tutuyorum!

kefaretin adı “acı” olsun ahraz bu eylül gecesinde!

(02 Eylül 2003) - 'Eylül' Dosyasından

Ebruli · #2 (**permalink**) 20-01-2008, 02:22

Acı Yüklü Kent...

gök yollarında bir kent yürüyor pek tanımadığım
kokusu çarpıyor tenime
insafsız idamların yorgun akşamlarında

el ayak çekilmiş
caddeler ıssız
park ışıkları değiyor yüreğime
yalnızlığın baygın kıyısında
darağacı kuruyor haramiler
gözler çaresiz
uykuya diken
sessiz yakarışların yükselen feryadında

beynime saplanıyor acı yüklü kent
her binişimde buluta
kırılıyor yaşam kilidi

yolculuklarda epridi ömrüm
öyküm
tarih kadar kadim
ölümsüz gençlik ise nöbette
kent kapılarında gardiyan

esrik bu büyüde paralanarak
uçuruyorum kendimi kent sokaklarına
kalbimde çöreklenen hayalin sureti
yitirilmiş geçmişten
zalim bir tetik sesi

vurulmanın bir anlamı olmalı
darağacında sallanan beden 'zaman'
kuşanmış üzerine beni
yalnızca kendine ağlar
masum
kara mizah gibi bir intihardan

dinle bu çığlığı ey kalbim
dinle ve vurul!

benimle ölüyor zaman...

(28 Ağustos 2003)

Ebruli · #3 (**permalink**) 20-01-2008, 02:26

Güz'ün Adı Ölümdü!..

nice güzden geçtim
düşsel baharlara tutunarak
örselendim yandım
üşüdü kalbim
bazen eksildim kendimden
bazen ölümle öpüştüm

kaptansız yolculuklardı
yeniden müjdeliyordu doğumu
derbeder tutsak saatler
yanıyordu ellerim seyir defteri tutarken
tersine akıyordu akreple yelkovan
zaman yakalarken ömrümü ensesinden
kimindi o hıçkırıklarla sarsılan beden?

bendim o güzden kaçıp güllere sığınan
akıtırken ruhu sulara gözden ırak
boşlukta karanlık kulaçlar atarak
kendi sarnıcında boğulan

son yoldaşımdı hayaller
güzleri susturarak döndüm aranıza
her acı kendine doğrulmuş bir silah
her serüven kendini anlatır ancak

kah gizledim öfkemi Medusa’nın saçında
kah yolcuydum Nil’in kirli sarı suyunda
Leonardo’da özgür bir kuştum belki
mancınıklar kurarken fırtına burcunda
savruldum kara cehennemlerden
imler bıraktım bakire düşlerimden

solan her eskimiş gün ölümle öpüştü
içimden fışkıran bahar ve çatlayan tohuma inat
terk ettiğim her sarı’nın adı ölümdü

zavallı sade ve üşüyen ölüm
unutuldu bütün diğer ölümler gibi

adı ölümdü güz’ün
güz’ün adı ölümdü!...

(07 Kasım 2003)