Ümit Yaşar OĞUZCAN - Beşinci Mektup

genel olarak mesajların amacı tüm kullanıcılara düşünce beyan etmektir. Ya yazılır ya yazılmaz ya da ertelenir
hımmmmmmmmmmmmmmmmmmm garip gibi bir cümleyi (ki kendisine cümle dahi diyemiyorum) burada uzun zamandır varolan biri yazmış olsa az çok tanıdığımız için neyi kastetmek istediğini anlayabiliriz.
ben bu mesajdan hiç bir şey anlamadığım gibi duruşunu garip buldum..

takmış değilim
sen yürüyorsun ardından geliyorum sadece

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

formun ne anlama geldigini acikladigin tsskur ederim.. hmmmm bir experssion dir sasirma dusunme veya begenme anlamindada kullanilir...

arkamdan niye geliyorsun .. gel yanima beraber yuruyelim

o istabuluda harika tanımlamış.

uzun yıllar önce okuyup beni kendisiyle tanıştıran şiiri burada paylaşmak isterim. basit ifadelerle ama içten ve okuduğumda şairin bunları yazarkenki hislerine beni yakın hissettiren...

Her Sabah Seninle Başlar / Ümit Yaşar Oğuzcan

Önce gözlerin girer odamdan içeri
Sonra ellerin, saçların dudakların
Bir bir hatırlarım
Her sabah senin olan ne varsa
Yüzüm aydınlanır
Şarkılar söylemek gelir içimden
Yakında bir kuş öter
Uzaklarda bir tren sesi
Sonra kornalar, çocuk ağlamaları
Vapur düdükleri
Sesler bir uğultu halinde yükselir büyük şehirlerden
Ve alışılmış bir yaşamaktır çöker omuzlarıma
Sarar benliğimi birden
Büyük, devamlı dalgalar halinde duygularım
Her sabah seninle başlar
Ve ben her sabah
Ta içimde bir ağrı gibi yokluğunu duyarım

Her sabah
Rezil insanlar bekler her köşebaşında beni
Yüzleri, yürekleri kadar kirlidir
Biri gider, biri gelir
Biri gider, biri gelir
Yakamda duygusuz iğrenç elleri
Ve soğuk gözbebekleri gözlerimde
O alışılmış yaşamak ki her sabah
İğreti bir elbise gibi durur üzerimde
Bir isyandır sarar içimi
Her şeyi üzerimden çıkarıp atasım gelir
Fakat insanlar, insanlar bırakmaz beni
Biri gider, biri gelir

Hep aynı ses, aynı şarkı
Aynı sağır gökyüzü
Dilsiz bir deniz
Kör bir düzen
Hep aynı kör döğüşü
Yalancı yüzler, aptalca bakışlar
O iki yüzlü selamlar
Hep aynı tempoda geçen manasız bir gün
Hep o değişmeyen puslu ikindi üstleri
Ve hep aynı yorgun, zoraki akşamlar
Ya o geceler satılmış, utanç dolu
Büyük avizelerin aydınlattığı sefil yüzlerimiz
Renkli kumaşlar, altın kol düğmeleri
Kristal kadehlerde kral içkiler
O hesaplı dostluklar
Satın alınmış sevgiler

Ben alışılmış şeyleri sevmem, bilirsin
Yaşamaksa dilediğim gibi yaşamalıyım
Sevmekse gönlümce sevmeliyim
Kendi ellerimle yazmalıyım alın yazımı
Ölmekse istediğim anda ölmeliyim
ve yaşıyorsam
Her şey bambaşka olmalı seninle
Alışılmış şeylerden öte
Yalanlardan, düzenlerden uzak
Yeter, yeter artık
Dönmesin o eski plak
Her şey gölümüzce olsun
Bulsun
Dilediği zaman ellerim ellerini
Paylaşalım seninle bütün geceleri
Sabahları, akşam üzerlerini
Görülmemişi görelim, tadılmamışı tadalım
Şarkılar söyleyelim kimsenin bilmediği
Yüzüm her zaman aydınlık olsun aydınlığında
Her zaman sevgiyle gülsün gözlerimin içi
Yeter artık, yeter
Kırılsın o çemberler
Sarsın her yanımızı bir yaşama sevinci
Ayrılıklar, kederler, gözyaşları bitsin
Bütün bir ömür boyunca
Seninle başlayan sabahlarım
Seninle sürüp gitsin.

Tüğlerim diken diken olmadıysa şerefsizim,falla tam üstüne geldi.

“Parmaklarımızın altındaki klavyedir, baktığımız ekrandır felsefe, Aristo’nun 1 ve 0’larıdır,Marx’ın adaletidir, Platon’un devletidir felsefe.” lunatic

Bende çok severim o şiiri ama yazmamışsın dur ben yazayım

BİLİR MİSİN?

Tam sınırdan kaçarken vurulmak nedir bilir misin?

Nöbetçiler ha gördü, ha görecek

Parmaklarının ucu dikenli tellere değdi değecek...

Ama... Bir adım daha atamazsın.

Uzanıp tutamazsın;

Göz pınarlarında donup kalır hayallerin

Planların, kaçışın, kurtuluşun

Ve deler sevgi dolu yüreğini

Sevgi bilmeyen bir kurşun.

Bir okyanus da boğulmak nedir bilir misin?

Batan bir gemiye el sallayamamak,

Oturup ağlayamamak,

Birkaç kulaç ötedeki

Bir tahta parçasını tutamamak,

Nedir bilir misin?

Sevmek nedir bilir misin?

Bir şeyler tutuşur yüreğinde kıpır kıpır

Bütün benliğini sarar, ısıtır.

Her gülüşte yeniden doğarsın

Ve bin kere ölürsün her iç çekişte

Nasıl anlatsam bilmem ki.

Yani "sevmek" işte.

Duymak nedir bilir misin?

Duymak, ama anlatamamak

Çemberini kıramamak kelimelerin.

Tam dilinin ucuna gelmişken söyleyememek

"Seviyorum" diyememek

Yani ölümü yaşamak nedir bilir misin?

Ben alışılmış şeyleri sevmem, bilirsin
Yaşamaksa dilediğim gibi yaşamalıyım
Sevmekse gönlümce sevmeliyim
Kendi ellerimle yazmalıyım alın yazımı...... burada kalakaldığımı, şiirin bana, benim de ona sadece bakıyor olduğumuzu hatırlarım hocam... ve hala da bakışıyoruz öyle güzel güzel...

ONUN GÖZLERİ

gözler en güzeli gördüğü zaman
kişi mutluluğu nasıl duyarsa
nasıl içinde birşeyler kıpırdarsa
bir buğu halinde ve duman duman
sevinci dünyayı nasıl sararsa
işte öylesine mest olur insan
gözlerinde onun gözleri varsa
en karanlıklarda bir yıldız yanar söner
onun gözlerini hatırlarsın
boğazına birşeyler dğümlenir
ne zaman umutsuzluk sarsa içini
ne zaman çaresiz ve yalnız kalsan
aklına onun gözleri gelir
bir deniz feneri gibi karanlıklarda
bir yanar bir söner
o en uzaklardaki yıldız misali
nereye baksan gördüğün o
şiirin o
düşüncen o
türkün o
dilinde, dudağında, başında onun gözleri
yorgunluktan kapansa bir an gözlerin
yine ışıl ışıl
düşünde onun gözleri
o sevilen gözler bir pınar gibi
o sevilen gözler dupduru, derin
yaz akşamlarında esen rüzgar gibi
yeter gözlerine değse gözlerin
ölümsüz yaşarsın tanrılar gibi
o sevilen gözlerdeyse gözlerin
ilk ışık sabahları pencerende
sonra bütün bir günün aydınlığı
gördüğümüz en erişilmez güzellik
tanrı'nın bir şiir yazarcasına yarattığı
geceleri ayışığı denizlerimize vuran
en yalansız o
en güzel o
yalnız o
kalplerimizi heyecanıyla dolduran
karşısında çaresiz kaldığımız
baktıkça varolduğumuz
nefes aldığımız
yaşamanın ta kendisi
ölümsüzlüğün tek benzeri
onun gözleri
onun gözleri
onun gözleri

gözler en güzeli gördüğü zaman
kişi mutluluğu nasıl duyarsa
nasıl içinde birşeyler kıpırdarsa
bir buğu halinde ve duman duman
sevinci dünyayı nasıl sararsa
işte öylesine mest olur insan
gözlerinde onun gözleri varsa

Das macht uns arm bei allem Reichtum, daß wir nicht allein sein können, daß die Liebe in uns, solange wir leben, nicht erstirbt
İşte bu, dostum! Bu, bizi bütün zenginlikler içinde yoksul kılan: yalnız olamamamız: içimizdeki sevginin, yaşadığımız sürece, ölüp gitmemesi.
(Johann Christian Friedrich Hölderlin)