Kim Bağışlayacak Beni...

İçimdeki taş yerinden kımıldadı.
Göğün altında,
yerin telef edilmiş yüzünde

bir papatyanın "olmaz" yaprağına düştüm.
Ben sustuysam söz de sussun. Olmadı,

taşındım ertesi gün "olur" yaprağına.
Orda büyüttüm hatırayı,

ordan düştüm.
Hatıra da unutsun kendini koyuluğunda.

Beni gel beni bul beni al,
istediğin yerde uyut bendeki hatırayı
istedim.

Vardığım yer bir uçurumdan kekeme,
gümüşten ipliğim azaldı-

susmaya unutmaya uykuya
yelteniyorum.
BİRHAN KESKİN