En sevdiğiniz "kısa şiir" ?

CiNYoRiTa · #81 (**permalink**) 28-11-2007, 00:28

Umut dileniyorduk meyve bahçelerinde,
O ağaçlara haykırıyorduk belki de
Bizi tutun, bizi tutun diye.
Biz beceremedik tutunmayı birbirimize
Sevdamız yetmedi ellerimize, üşüyorduk.
Umut olduk artık biz meyve bahçelerine
Toprakla birleştirdik göğsümüzü
Sonra soğuk iki damla olduk, düştük ayrı yerlere.
Artık kuruma vaktidir, yok olma.
Kusura bakma güzelim ulaşamadık denize...

fenasi · #82 (**permalink**) 28-11-2007, 10:02

«— Şarapla doldur tasını, tasın toprakla dolmadan,» — dedi Hayyam.
Baktı ona gül bahçesinin yanından geçen uzun burunlu, yırtık pabuçlu adam :
«— Ben, bu nimetleri yıldızlarından çok olan dünyada açım,» — dedi,
«şaraba değil, ekmek almaya bile yetmiyor param...»

N.Hikmet (Rubailer-1)

CiNYoRiTa · #83 (**permalink**) 01-12-2007, 01:00

İki rayı gibiyiz bir tren yolunun
Yakın olması neyi değiştirir
son istasyonun..
........Sunay AkIn.........

CiNYoRiTa · #84 (**permalink**) 02-12-2007, 01:32

Modelini iyi seç;

Ruhu bedene değil

Bedeni ruh’a benzet…
.
..Gökhan EVLİYAOĞLU..

CiNYoRiTa · #85 (**permalink**) 02-12-2007, 01:53

İnsanlar da ülkelere benziyor
Sınırları var, yüzölçümleri
Yasaları var
Bayrakları, ilkeleri
Kimi dağlık bir arazidir.
Kimi kıraç
Kimi bereketli
Kimi dardır
Kimi engin gözalabildiğince
Kiminin sınırlarından sıkı pasaport denetimiyle girilebilir.
Elini kolunu sallayarak girersin kiminden içeri
Sonuçta ne küçümse insanları kızım
Ne de önemse gereğinden çok
Ama anlamaya çalış
Nedir ve ne kadar genişleyebilir yüzölçümleri..
ATAOL BEHRAMOĞLu...

fenasi · #86 (**permalink**) 02-12-2007, 02:20

İnsan
ya hayrandır sana, ya düşman.
Ya hiç yokmuşsun gibi unutulursun
ya bir dakka bile çıkmazsın akıldan...

N.Hikmet (Rubailer-3)

CiNYoRiTa · #87 (**permalink**) 03-12-2007, 06:50

Cennette huriler varmış kara gözlü
İçkinin de ordaymış en güzeli
Desene biz çoktan cennetlik olmuşuz
Bak bir yanda şarap bir yanda sevgili..

Caneyy · #88 (**permalink**) 03-12-2007, 10:49

Ayrılıklar uyandırmalı kör yüreğimi.
Cehennem yangınlarından
Ölmeden çıktıysa bedenim; artık
Benim olmalıyım, benim.
Yeter yüreğimi bir çift gözün
Ateşine rehin verdiğim. Ateş artıyı
Değildir karşılığımız. Pusatını dağ
Sisinden alan, firarını mermisine
Emanet eden bir namludur bu
Eşkıya sevda ki; zulasında asılı
Durur kefenlediği ölümü.
Ellerinin çeliğine su verilmiştir ta
Adem`den beri. Bilir ve intihar
Cüretiyle yoklar yüreğinin tetiğini.
Güneşin kızılca kıyametine çatar
Kuruyan umut dallarını. Yanacaksa
Cehennemden beter yanmalı!
Kim anlar ki eşkıyanın sağlamlığını;
Özleminin çiseyle yıkanmış şafak
Değerini kim? Hani ellerine kuşlar
İnerdi, kardan üşüyen kuşlar...
Bahçen kuş sevinçleriyle inlerdi ay
Şahrud...

Tunay Bozyigit

sangre · #89 (**permalink**) 03-12-2007, 11:33

Açılmamış bir şarap şişesiydim
Ki öyle kaldım
Acımı köpürtmedim
İçime sağdım
Gözyaşlarımı göstermedim
Ki sildim
Özgürlüğüm beni tutsak düşürdü
Başaramadım

İçimde kara kara bulutlar sallandı
Ki sallandılar
Dışarı yağamadım

Ve yenildim ve sustum.

Edip Cansever

fenasi · #90 (**permalink**) 04-12-2007, 01:57

«— Paydos...» — diyecek bize bir gün tabiat anamız, —
«gülmek, ağlamak bitti çocuğum...»
Ve tekrar uçsuz bucaksız başlayacak :
görmeyen, konuşmayan, düşünmeyen hayat...

N.Hikmet (Rubailer)