Koray Karamanlı...

#1 (**permalink**) 09-02-2007, 00:45

Giderken

Seni alırken uzaklardan
Kan karışmış gömleğime
Ellerim kuru, sonbahardan kalma.
Gözlerim cilasız ceviz ağacı.
Yüreğim kaybedenlere şarkılar söyler.
Ve etrafımda kilometrelerce dikenli teller.
Tek başıma batan güneşler bırakma bana
Giderken vedalar bırakma demiştim kumbarama
Her tuttuğumda bir yerler yıkılır,
Ve her dokunuşunda kalbim,
Seni alırken uzaklardan
Üstüm başım çamur.
Yatağımda bilmem kim uyur.
Gittiğin zamanki saat değil duvardaki
Bahçemde güller bitmez artık,
İnan!
İnan ben değilim,
Ben değilim aynadaki yaratık.

KORAY KARAMANLI

#2 (**permalink**) 09-02-2007, 01:01

Adı Olmayan Şiir

Ölüm kadar zordu gözlerin
Ne benim oldular, ne aklımdan çıktılar.
Son kadehlerim oldun bazen
Bazen yeni bir sigarayı yakış sebebim
Şimdi ellerinden uzak olduğum kadar uzağım kendimden,
Hiç bitmemiş siyah beyaz bir puzzle gibi hayat
Parçaları birleştirmeye korkuyorum
Bitince sen çıkarsın diye titriyor ellerim.
Ölüm kadar zordu ellerin
Ne benim oldular, ne aklımdan çıktılar.
Ayrılık şarkıları oldun bazen
Bazen buralardan kaçış sebebim
Şimdi beyazlar dans ediyor saçlarımda
Seyretmediğim siyah beyaz bir film gibi hayat
Seyretmeye korkuyorum
Bitince sen çıkarsın diye dinmiyor gözlerim
Ölüm kadar zordu gidişin
Ne benim oldun ne aklımdan çıktın.

KORAY KARAMANLI

#3 (**permalink**) 09-02-2007, 01:04

Hüzün Tüccarı
GÖKÇEHAN DAÇE'YE

Kendi hüznünü yetiştirirdi önceleri
O hüznüyle beslenir,
Bitince hüznü,
Gözyaşıyla besler, hüzün tekrar yeşillenir.
Tekrar beslenir.
Gel zaman git zaman
Yetmez oldu ona kendi hüznü,
Hüzün alıp hüzün satmaya başladı,
Tanırdı, bütün yaralı kalpleri.
Onun tek müşterisiydi, İnsanların yaşlı gözleri,
Yarım kalan hikayelerin hepsini bilir,
O yarımları alır kendi yarımlarına eklerdi.
İki yarımın bir tam yapmasını beklerdi.
Hiç gökyüzüne bakmazdı,
Hep yerdeydi gözü,
Bilirdi ki düşen yaşardı en büyük hüznü.
Hüzün alıp hüzün satardı,
Geceleri sadece kendi karanlığına yatardı.
Hüzün nerdeyse onu izlerdi,
Onu kaybetmekten korkar,
Tek tek alıp dizelere gizlerdi.
En iyi hüznü o satardı, rakibi yoktu.
En iyisi onda bulunurdu, acılar memleketinde.
Sınıflandırmıştı hüzünleri
Bedelleri yazardı etiketlerinde.
Hüzün tüccarıydı, hüzün alıp hüzün satardı.

KORAY KARAMANLI

#4 (**permalink**) 09-02-2007, 01:07

Gidiyorum

Kırılmış ellerim, tutmaz yüzüm kadar.
Yollar sıcak asfaltken gittim,
Buğday sarısı patika yollar,
İnce, uzun, dar.
Gözlerini dağınık yatağıma bırakıp.
Soğuk gecelerimi donduran,
İhanetler aldım koynuma,
Adını da yazmadım uzun zamandır.
Buharlaşmış otobüs camlarına.
Şakağımda ki beyazlar hak ettiğim kadar,
Ya o kırışıklıklar,
İnce, uzun, dar.
İnan yokluğun, yoksunluğum!
Tutuşturur alev alev,
Promethe’nin ateşinden daha çok yakar.

KORAY KARAMANLI