Bulutlar Adam Öldürmesin!

''Analardır adam eden adamı,aydınlıklardır önümüzde giden

Sizi de bir ana doğurmadı mı?

Analara kıyamayın efendiler.Bulutlar adam öldürmesin''

Hiroşima' yı düşündüm bugün...İnsanları düşündüm.Ayak altlarında okyanus diplerinde olan yürekeleri düşündüm.
Kalp taşıyanları...Kalbi sadece taşıyanları düşündüm.
Hiroşima: Sonsuz bir gecenin ölü kollarında unutulan,bir zamanlar mutlu çocukların koştuğu,yüreğimizin kuytu derinliklerinde ezilen hüzünlü kent.

''Koşuyor altı yaşında bir oğlan,uçurtması geçiyor ağaçlardan,

Siz de böyle koşmuştunuz bir zaman

Çocuklara kıymayın efendiler

Bulutlar adam öldürmesin''

Çıkıp gelmekte geçmişe gömdüğümüz acılar
Çıkıp gelmekte masum ve çocuksu düşleriyle Hiroşima'dan...
Can çekişen hastalar,yıkıntılar arasında ürperten acı çığlıklar,çocuk haykırışları,ak yüreklerden süzülen kara gözyaşarı,ürkek bakışlar çıkıp gelmekte şimdi.

''Bulutlar adam öldürmesin.''Umut koksun gözyaşlarımız.Geçmişten yüreğimize düşen gölgeler silinsin tozlu hafızalardan.Ve beyni gölgelerde kalanların bedeneri gelsin aklımıza.

Sadece bedeni insan olanlar gelsin...
Hiroşima: Ne ilk kurbanı uygarlığın ,ne de son olacak...

Üzerine ölümü dökenler insanmıydı.Duyguları varmıydı ölümü satarken.Elleri ayakları vardı belki,ya yürekleri yürekleri varmıydı?Ölüm düştüğünde üstüne uykudamıydı ihtiyarlar,son oyunlarınımı oynuyordu çocuklar?Sana kıyanlar insanmıydı?Affet bizi Hiroşima.Acını dindirecekse vazgeçtim insan olmaktan...Vazgeçtim bulutlardan,fakat efendiler bulutlar adam öldürmesin.

''İhtiyarlıkta insanın tatlı anıları gelmeli yalnız.

Yazıktır, ihtiyara kıymayın efendiler.Sizde ihtiyarsınız.

Bulutlar adam öldürmesin!''

Ne zaman bırakırsa bulutlar kötülüğü,
Ne zaman biterse bencillikler
Ve ne zaman dinerse kentin sokaklarına düşen yıldırımlar
İşte o zaman ben yien insan olacağım
PERHAPS...

tırnak içerisindekiler Nazım Hikmet'in Bulutlar Adam Öldürmesin adlı şiirinden alınmıştır)