Du im Voraus
verlorne Geliebte, Nimmergekommene,
nicht weiß ich, welche Töne dir lieb sind.
Nicht mehr versuch ich, dich, wenn das Kommende wogt,
zu erkennen. Alle die großen
Bilder in mir, im Fernen erfahrene Landschaft,
Städte und Türme und Brücken und un-
vermutete Wendungen der Wege
und das Gewaltige jener von Göttern
einst durchwachsenen Länder:
steigt zur Bedeutung in mir
deiner, Entgehende, an.
Ach, die Gärten bist du,
ach, ich sah sie mit solcher
Hoffnung. Ein offenes Fenster
im Landhaus -, und du tratest beinahe
mir nachdenklich heran. Gassen fand ich, -
du warst sie gerade gegangen,
und die Spiegel manchmal der Läden der Händler
waren noch schwindlich von dir und gaben erschrocken
mein zu plötzliches Bild. - Wer weiß, ob derselbe
Vogel nicht hinklang durch uns
gestern, einzeln, im Abend?
Rainer Maria Rilke, Winter 1913/14, Paris
Inselschiff (1926/27)
You, beloved one,
already lost in advance, who never had come,
not do I know which sounds might be precious to you.
No longer I try, with the upcoming's surge,
to recognize you. All the huge images
carried in me, the deeply-sensed far-away landscapes,
cities and towers and bridges and un-
suspected turns of the path,
and those powerful lands once
intertwined with the presence of gods:
all ascend into meaning in me,
of yours, who forever evades.
You, beloved, who are all
the gardens I ever had been looking upon,
full of promise. An open window
in a country house -, and you almost stepped
towards me, thoughtfully. Sidestreets I happened upon,-
you just had been passing through them,
and, in the small shops of sellers, sometimes, the mirrors
were still dizzy with you and gave back, frightened,
my too sudden form. - Who is to say if the same
bird did not resound through us both
yesterday, separate, in the evening?
(transl. by Cliff Crego - modif. by A.W. Tüting)
Sen kollarıma asla gelmemiş sevgili,
sen yitirilmiş olan daha başından,
senin hangi şarkılar gider hoşuna
hiç öğrenemedim. Vaz geçtim ben seni
gelecek anın kabaran dalgaları içinde
tanımaya çabalamaktan. İçimdeki
tüm uçsuz bucaksız imgeler - - çok uzaktaki
derinliğine hissedilen peyzaj,
şehirler, kuleler, kö
prüler ve patikaların tahmin-
edimedik dönemeçleri
ve şu bir vakitler nabzı tanrıların hayatıyla atan
kudretli topraklar - -
tümü, beni her zaman atlatan seni
anlamlandırmak için içimden yükselirler.
Sen, sevgili, daima hasretle seyrettiğim
bahçelersin sen. Bir kır evinde
açık bir pencere - -, ve sen daha yeni
atmışsın adımını dışarı, dalgın düşünceli
karşılamak için beni. Rast gele geçtiğim sokaklar, - -
sen onlarda az önce yürümüş ve gözden kaybolmuşsun.
Ve bazen, bir dükkanda, aynalar hala sersemlemiş
olurlardı senin orada bulunmuş olmandan, irkilmiş
geri verirlerdi benim çok ani hayalimi.Kim bilir? belki de
aynı kuş yankılanıyordu içimizden ikimizin de
ayrı ayrı, dün akşam.
Çev:Osman Tuğlu
Du im Voraus verlorne Geliebte/You, beloved.../Sen Daha Başından
Normal
