İstanbul

Neden bu kadar iti kopuğu sapığı var ben sana ne yaptım lanet olsun senin gibi şehre

Pierre Loti'ye ait bir hatırayı okumuştum. Kendisinin Türkleri ve Istanbul'u çok sevdiği söylenir. Haliç kıyısında bir bahçe de otururken, içtiği kahvenin parasını vermek için cebine davrandığında, para kesesini denize düşürdüğünü, orada bulunan bir kaç kişinin bunu görünce hemen denize atladıklarını anlatır. Parsının tümüyle artık elinden çıktığını, denize düşen kesenin, -şayet bulunursa- atlayanlar tarafından paylaşılacağını düşünür. Fakat bir müddet sonra denizden çıkanlar, buldukları paraları Loti'ye teslim ederler. Çok şaşırır ve şöyle der.

"Bırakın bir kese parayı, bunlardan bir tanesi için Paris'te gece yarısı sokakta adamın gırtlağını keserler."

Bu anlatılan eğer bizim zihnimizden uydurup da Loti'ye atfettiğimiz bir hikâye değil ise, gerçekten yaşanmış bir olaysa...

Neredeeen, nereye..

Ahlaki temeli sağlam olmayan bir toplum, -ruhunda arta kalmış barbarlık duygusunun da tesiriyle- soyguncularına karşı hayranlık duyar.
Andre Maurois

bu sabah kar yağışlı

bügün bana kötü davrandın..alındım..

hayat herkese kötü davranıyor zeynep..
istanbul'un bir suçu yok.

ankara da
yarım yarım soluyorum.
içime sinmeden..
gelip tam bi nefes alıcam senden

istanbul teoman'ın dediği gibi,yorgun ve yaşlanmış..
eee o kadar yükü taşımak kolaymı? iyi bile dayanıyor bize.

istanbul anlatılmaz yaşanır.

Ne zaman görsem mavisini kuşlara öykünürüm.
Kanat süzüp şöyle yedi tepe üzerinden.

** Gözlerinin benimle konuşabilmesi amacıyla; dudaklarını birleştirdiğinde bin yüzlü bir aynayla yakaladım bakışlarını. Ve gözleri benimle konuştu... Nietzsche

yine ne güzelsin istanbul, güzelliğin dillere destan..ne kadar kalabalık olsanda bir okadarda yalnızsın..
şehrin sahibi martılardı yine, vapurda,sahilde yol arkadaşımdı her biri.. şiirler okudum kulaklarına..şairlerinin fısıltılarını dinledim ve birkez daha aşık oldum bu şehre..