Ölüm korkusu

selamlar. forumda aradım ancak bulamadım ben bulamayıp tekrar açtıysam affola diyerek başlamak istiyorum. benim fikirlerinizi almak istediğim bir konu var. Ölüm korkusu. her canlıda elbette var olan bir korku bana göre . ben yıllar yılı çok aşırı bir şekilde korktum ancak son yıllarda bu korkumu tamamen olmasa da biraz yendiğimi düşünüyorum. düşüncelerinizi öğrenmek isterim

Panik atağa benzettim biraz (Olaya tıbbi açıdan yaklaştım) ama geçmiş, biraz da olsa yenmişsiniz. Psikanalitik açıklamaları falan da vardır -lakin Psikanaliz'in terbiye dışı etmenleri de olduğu için buraya almıyorum

Değişik bir deneyim olmuş, bence Desdamona. İnsanda yaratıcılığı geliştirici bir yol açmış olmalı (ben tabii olumlu tarafından işe bakıyorum) "Ölüm korkusu. her canlıda elbette var olan bir korku bana göre" Bana göre de. Aşırısı'nın üzerinde durmak gerekebilir. Ama gerekmeyebilir de: Woody Allen hayatının büyük bölümünde bu korkuyu yaşamış iyi bir yönetmen ve iyi bir oyuncu. Kişi, yaşamına tümüyle yokedemese de tolere edebilir, ölüm korkusunu. Benim durumum daha beter: Ölümden bir hayli umutlu olup, eceliyle ölmenin de doğru olduğuna inanan biriyim; ve benim tedavim de yok. Ben nasıl tolere ederim, bilemiyorum. Size yardımcı olayım derken kendi moralimi bozdum. Yani benim durumumdan daha iyi durumunuz, kıskandım galiba. Umarım, benim durumuma da düşer, görürsünüz o zaman sn. desdamona... Bir daha yardım mardım etmem abi...

ölümden nasıl korkulur yahu o benden korksun maddenin katı halinden toz haline geçecez yok olup gidecez

Ölümle birlikte bilinçlilik halinin yok olacağı, bedenin yavaş yavaş çürüyeceği, atomların evrende dağılacağı düşüncesi. İşte ölümü korkunç yapan sebep.

Teist düşünceye sahip insanların ölümden fazlaca korkmadığını söyleyebilirim. Çünkü onlar ölümü, ruhun kıyafetini çıkarması olarak görürler. Yani basitce söylersek, ruhun dünyayı terkedip başka bir boyuta gitmesi. Zaten burada dinin ölüm üzerindeki terapisi açıktır.

Benim ölümden korkmayışım, teist düşüncelere dayandırılamaz. Yine de bir savunma mekanizmasıyla ölümü farklı bir boyuta yapılan yolculuk olarak düşünürüm hep.

bir düzeltme yapmak istiyorum. her canlı demem yanlış olmuş . insanları düşünmüştüm ancak yazım hatası yapmışım

"Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum" .................................

Ve "Tanrısal" Epikuros.

İyi sözdür ama insan bu akıl yürütmenin derinliğini kavrasa dahi ölümden korkmayı sürdürür bence. Ve bence dengeli bir ölüm korkusu iyidir: Ne aşırı korkmak, ne de yok benden cesuru, demek. Ölüm korkusu'nda doğal olandan fazla uzaklaşmamak. Bu'dur bence doğrusu.

Bu konu çok öznel bi konu bence.. kişinin inancına ve deneyimlerine göre değişeceğini düşünüyorum.. Ben mesela ölümü merakla bekliyenlerdenim.. aşırı bi şekilde merak ediyorum ölümden sonra neler olucağını.. ama ölümle yaşam arasında fark olmadığı şu yaşantımızda ha ölmüşsün ha hayattasın ... aynı bokun morciverti yani..

Yalnız kendini koruma güdüsü ölüm korkusu adlandırılmamalı.. bu belki de içgüdüsel bişey.. felsefe hocam içgüdü hayvanlarda var demişti ya neyse anladınız siz beni.. zaten bi anlamda hayvan sayılırız..

sangre bu cümle korkuyu yenmek için yeterli geliyor mu sizce . yada sizin korkunuz var mı .yoksa hiç olmadı mı. yada nasıl yendiniz


tabi ki en temel içgüdü hayatta kalma içgüdüsü . hayvanlarda da vardır .

yazınızın ha ölmüşsün ha hayattasın kısmına katılmıyorum ben

Ölüm'denmi korkuyoruz, ölmektenmi korkuyoruz?

Soru biraz eksik mi geldi bana, yoksa benmi yalnış anladım...

Kim korkar hain Kurt'tan...

Ne diyor büyük usta Nazım Hikmet, ölmekten değil amma ölümden korkarım bende her insan gibi...