Nerde Çokluk Orda Çözümsüzlük

Demokrasinin çözümsüzlük rejimi olması normaldir. Neden? Çünkü çoğunluk rejimidir. Yani her kafadan bir sesin çıktığı rejimdir. Her kafadan bir sesin çıktığı toplantı,hareket ve rejimlerde çözü aramak hayaldir. Neden? Çünkü ülkemizde 45 milyon seçmen oy kullandı seçimlerde. Bunun 20 milyonunu AKP aldı. AKP'ye oy verenleri, ne zedelere AKP'nin yaptığı zulüm ilgilendirdi,ne üç kuruşa zenginlere peşkeş çekilen kamu malları. Onları ilgilendiren Bir çuval kömür,bir torba erzak,ucuz konut,belediyelerin çeşitli yardımları,AKP'nin çektiği kıyaklardan memnun olan zenginler. İşte böyle ÇORBA bir rejim demokrasi.

Devleti hortumlayanların,milleti soyanların seçimlerde hortumladıkları paraları vermeyeceksiniz ve vermeyeceğiz diyen iktidarı destekleme özgürlüğü var bu sistemde. Yani hırsız bu paraları ödemeyelim, kanunu çıkaran iktidarları destekleme özgürlük ve imkanı verilmiş bu sistemde. Hırsız diyorki yatırmasaydı,niye verecekmiş devlet çalınan parasını,adam yemiş parayı devlet ne yapsın kanunlarını çıkaracak iktidarı destekleme özgürlüğü var bu rejimde. Mesela ülke halkının 30 milyonunun derdi yoksulluk,20 milyonunun derdi mağduriyet,40 milyonunn derdi işsizlik. 1 milyonun derdi de hortumculuk. Şimdi bir çıksa 30 milyon işsize zedelerin paralarını ödeyeceğimize bu paraları size devlet yardımı olarak verelim dese hepsi anında kabul ederler.
İşte çözüm tek ağızdan, tek elden çıkan sistemlerdedir. Bu çorba sisteminin kurucusu bile bu sistemi kurarken tek ağız emriyle kurmuş. Cumhuriyet kabul edilirken mecliste milletvekilleri karşı çıkınca Ağalar ya bu cumhuriyet rejimi kabul edilir Ya da Kellenizden olursunuz demiştir. Yani düşünün çoğunluk rejimi tekillikle kabul ediliyor. Mecliste hiç kimseye sormuyor Atatürk. Oylama falan yok. Ben kabul edilecek diyorum kabul edilecek. Ama güzellikle ama zorla.

Zaten çözümün yolu da budur. Allah ta öyle diyor. Kanunları tek elden ben yaptım. Siz sadece uygulayacaksınız. Eğer kanun yapmayı size bırakırsam her kafadan bir ses çıkar,hırsız,uğursuz kendi taraftarlarını tutar,on parçaya bölünürsünüz,hiç bir doğruda anlaşamazsınız,çünkü herkes önce doğruyu ve hakkı değil,kendi menfaatini düşüneceğinden bir sonuca varamazsınız ve bu nedenle hiç bir zaman bu yolla çözüm bulamazsınız dertlerinize.

Çözümün yolu her kafadan bir sesin çıkmadığı,sadece benim sesimin çıktığı bir sistemdir sizin dertlerinizin çözümü diyor Allah. Selamlar

sıyırdı yüzünü dünya / gördüm kimse ben değil

aslına bakılırsa yaşanan demokrasiler göstermiştir ki ,demokrasinin kendisi kendini yalanlamaktadır yani efenim demokrasi kendi varlığını sürdürebilmek için diktatörlüğe mecburdur ya da tersten okuyalım günümüzde postmodern diktatörlükler demokrasi yalanına
mecburdur

yani çokluk diye birşey yok

ki zaten kitleler kendi çıkarlarına göre hareket etme kabiliyetinde olsalar dünyada hiçbir saltanata sömürgecilğe ve yöneticilere yer olmazdı

Sayın NBB Allah yöneticilere diyorki yönetiminiz altında bulunanların malları size emanettir,onları hırsızlardan korumak sizin görevinizdir. Eğer hırsızlar çalarsa,hırsızlardan o malları alıp sahiplerine vereceksiniz. Eğer alamazsanız ceza olarak cebinizden ödeyeceksiniz.Değişmez tek elden yapılan kanun bu? Şimdi 45 milyon seçmene sorsanız. Bankerlerin,Bankaların,Holdinglerin,ihlasların,bor sa patronlarının çeşitli hilelerle çaldığı paraları hırsızlardan alıp sahiplerine ödesin mi,hırsızların yedikleri kısmını devlet görevini yapmadığından cebinden ödesin mi diye? Çoğu ödemesin,yatırmasalardı,kazanırken iyiydi de çalınınca devlet mi ödeyecek veya ödettirecek derler. Halbuki devlet onlardan vergi de alıyordu direkt veya dolaylı olarak. Al sana tek elden verilen kararla çokluğun verdiği karar arasındaki fark. Hangisi adaleti içeriyor sizce? Çokluğun çıkardığı kanunlarda şunlar devlet garantisinde şunlar değildir diyor. Halbuki tek elden çıkarılan kanunlar tamamı devlet garantisindedir diyor. Anlayabildiniz mi aradaki çözüm ve çözümsüzlük farkını? Selamlar.

Sn. Cabir, Allah aynı zaman da, yöneticilerinize itaat edin de diyor unutmayın...

Sizden olan,yani müslüman olanlarına islamı uygulayanlarına,canınızı,malınızı ve namusunuzu koruyanlarına diyor,hortumcuları himaye edenlerine,yatırırken bana mı sorrdunuz diyenlerine değil.

O zaman işimiz zor Sn. Cabir, çünkü dediğiniz kriterlere uygun bir rejim yaklaşık olarak 1400 yıldır yok ve benim kanaatime göre de olmayacak.

yöneticilerinizde Allah diyerek gelmedi mi?

Allah Allah ne tuhaf

Sn. Cabir,
Demokrasi'yi bir çoğunluk rejimi gibi almışsınız. Her kafadan ses çıkması gibi... Açtığınız konu bizleri işin temellerine, derinliklerine götürecek kadar değerli. Özeksel değerdeki savınız şu (biraz kaba bir tahlille) : Demokraside her kafadan ayrı bir ses çıkar, ama Tanrı varsa (ki sizce vardır) ve Tanrı insanların belirli bir düzen içinde yaşamasını isteyen bir doğaya sahipse o halde tek bir düzen, bu düzen için gerekli kanun zaten vardır -bize düşen onu bulup, onu uygulamaktır. (ki sizce Tanrı insanların Dünya'da belirli bir düzen içinde yaşamasını da isteyen bir doğaya sahiptir; bu bağlamda sizin için Tanrı'nın kitabı olarak kabul ettiğiniz Kur'an bu bağlamda bir kanun kitabı niteliğini de içermektedir)

Önce sizde Demokrasi'yi bir tür çoğunluk rejimi gibi alma eğilimi de gördüğüm için (yanılıyor olabilirim bu düşüncemde) sizin bu düşüncenizi eleştireceğim. Ama "Demokrasi çoğunluk rejimi olduğu oranda azınlık rejimidir de", demeyeceğim. Demokrasi'yi ilkin kavramsal bazda değil de reel olarak eleştireceğim. İçinde yaşadığımız demokrasi, sözcük anlamıyla uyumsuzdur: Yani "demo" nun (kamu, nüfus, konuyla ilgili olarak belli bir bölümdeki, ülkedeki herkes) kendini yönettiği (şu -"krasi" eki otokrasi, teokrasi gibi: Siz bir teokrasi'yi en iyi düzen olarak buluyorsunuz) iktidarın tüm insanlarda olduğu bir rejim değildir. İlkin zaten kavramsal olarak var, ama hayata büyük ölçüde soyut kalmaktadır. Şimdi bu "büyük ölçüde"yi açayım: Bu rejim, demokrasi, benim bildiğim tarihte iki kez uygulanmıştır. İlki Antik Yunan'la başlamıştır. Ama orada da şu demokrasinin biçimsel, işe yaramayan, oy hakkı "forum" larda (tahsis edilmiş belirli meydanlarda) tartışılarak vatandaşlara verilmiştir. Ama sadece Antik Yunan Vatandaşlarına verilmiştir. (aslında kararlı bir biçimde uygulandığı süreçler görebildiğimiz tek site Athena'dır. Ve Athena'nın da tarihi sürekli demokrasi ile geçmemiştir.) Yunanlılar köleleri antik yunan medeniyetinden anlayamayacak seviyede gördükleri için onlara yasalar üzerinde söz sahibi olma hakları vermemiştir. Keza vatandaşlar arasında kadın olanlar da belirleyici olamazlar. Roma'da demokrasi'nin üzerinde geniş yetkilere sahip bir İmparator her zaman vardır. Bu İmparator, yasal yetkilerinin erimini çok geniş tutmak istediğinde (Ünlü Julius Ceaser gibi) veya vatandaşların iktidar üzerinde etkinliğini arttırma isteğinde bulunduğunda da (Filozof-İmparator Marcus Aerilus) gibi başarısız olabilmektedir (Ceaser öldürülmüş, Aerilius'un reformları kendi dönemiyle sınırlı kalmıştır. Şimdiden dikkatinizi demokrasi'nin ussal tanımının açıklığına karşın tarihte büründüğü bazı reel oluşumlarının çeşitliliğine dikkatinizi çekebildim mi?

Fransız Devrimi ile başlayan süreçte tekrar tarih sahnesinde güçlü bir şekilde yerini alabilmiştir demokrasi (bu bir fikir, bir anlayış, bir siyasal yorum olduğu sürece pek çok şeyi demokratça bulup, demokratik uygulamaların erimini çok geniş de tutabiliriz: 1789'dan çok önce İngiltere'de magna carta-insan hakları sürecini de demokrat bulabiliriz, Rönesans'daki fikirlersen ilham alabiliriz, demokratlık bize onları çağrıştırabilir, veya sonrasında Bacon, Descartes, son dönemi itibarıyla Spinoza'dan esinlenebiliriz -daha da uygun gelebilecek felsefeciler var: John Locke, J.S. Mill gibi; demokratlığı doğuda da bulabiliriz: Hint'lilerin inançlarına dayalı Tarihte en az devinen, değişen kast sistemlerine karşın, inançlarında ya da onları yaşayışlarında bulabileceğimiz gibi, tasavvuf kültüründe, anadolu aleviliğinde de bulaniliriz... Ama bir rejim savındaki demokrasinin bence iki uygulaması belirgindir: Athena ve onun son dönemini izleyen Great Alexander'ın (Büyük İskender) Hellen uygarlığındaki demokrasi. Buna Tarih'in uygulamadaki birinci demokrasi dönemi diyeceğim. (Makedon Kral Alexander, Hocası tarihin en büyük filozoflarından Aristoteles'in ve elit yunan aydınlarının tersine kadın-erkek, uygar-barbar ayrımı yapmaz. Barbar olanın da eğitilebileceğine inanırdı) İkincisi ise Fransız Devrimi ile başlamıştır: Bu kez bir ulustaki tüm vatandaşlar eşittir. Kadınlar, Avrupa'daki ve ABD'deki yeni çağın kölelerinden siyahlar bu savı büyük mücadeleler sonrası daha yeni yeni edimselleştirebilmiştir. (Dünya'nın en gelişmiş Sanayi toplumu -kendi içinde- ve diğer ülkelere kıyasla Dünya'nın en iyi hukuk devleti olarak gördüğüm ABD'de bile siyahlar anayasal eşitliği 1960'larda alabilmiştir ancak -ya bizim kadınlara seçilme hakkını 1930'larda tanıdığımızı ve o sıralarda Avrupa'da pek çok ülkede, örneğin Fransa'da kadınlara seçilme hakkı verilmemekteydi)

Çağımız demokrasisi bir burjuva demokrasisidir. Gerçekte iş, çok kaba bir sahip olanlar ve sahip olmayanlar ayrımı üzerinde temellenen bir demokrasisidir. İnsanları eşit görür: Köle, kadın, ırk ayrımı yapmaz. Düşüncenin, ifadenin özgürlüğü modern zamanlarının tininin etkin öğelerinden biridir; modern bilincin çeşitli açılımlarında kendini bulur: İkizkardeşlerden liberalizm olarak da anarşizm olarak da, bir demokraitk sosyalizm isteminde olduğu gibi, İslam'ın politik karakteristiğinin demokrat olduğun savunan Yaşar Nuri Öztürk ya da bence sosyalist müslüman Roger Garaudy (ki bence o da demokrattır) de M.K. Atatürk'de... hepsi Fransız Devrimi'nin soyut demokrat ilkelerine içtenlikle inanırlar: Hepsi Rousseau gibi özgürlükçü, ayrımcılık yapmayan, içtenlikle modern demokrat tinin farklı açılımlarını sergileyen bu uğurda teoride ve/veya pratikte mücadeleler vermiş soylu insanlardır: Saint Just, Montesquie, Voltaire, Abraham Lincoln... örnekler çoktur.

Öte yanda iş soyut demokrasinin uygulanması olduğunda, Fransız Devrimi'nin dar, soyut akılcılığı tutarsız kalmıştır. 4 yılda 5 yılda bir Burjuva demokrasisinin kabul edebileceği partilere oy vermede eşitlik, içi boş bir eşitliktir: Sosyo-ekonomik düzen toplumsal araçların mülkiyetinde demokrat değildir. Bir fabrika varsa o birilerinindir, birileri de ona çalışan ücretli emekçilerdir. Fabrika Tanrı'nın değildir, "Demo"nun da değildir, birilerinindir. Oy veren insanlarda eşitlik kavramı ile özdeşlik kavramı birbirine karıştırılır: Aptal ile zeki, rezil ile erdemli, cahil ile kültürlü eşit oy hakkına sahiptir. Eğitim ekonomik erki elinde tutanların istemediği oluşumlara "özgürlük" ilkesini tanımyacaktır. Eğitim'de özel, birilerindir: Ya önde Devlet maskesi ile ekonomik gücü elinde tutanlarındır; ya doğrudan özel olandır... Bu durumda nasıl Athena'da ve Hellen'lerdeki demokrasiyi kavramı ile çelişik bulduysam ve nedenleri hakkında yeterli olacağını umudettiğim düzeyde bilgi verdiysem, çağımız demokrasisi hakkında ve nedenleri üzerine yeterli bilgiyi verdikten sonra iş kavramsal olarak demokrasi üzerine fikirlerime geldi.

Demokrasi, ussal olarak en iyi yönetim biçimidir: Düşüncem bu. Zira usun nesnesi olan bilim ırk üstünlüğünü boşa çıkarmıştır, kadın-erkek arasındaki farkların toplumsal yaşamda eşitsizliğe götürmesi gerektiğinide ileri süremez. Birinin mülksüz işçi çocuğu, diğerinin milyar dolarlar sahibi bir insanın çocuğu olarak doğmasının da akla uygun olacağı savunulamaz. Çağımız bir ara Galton'a dayandırılarak savunulan bir ırk'ın üstünlüğünü tanımaz artık. Bir kültürün üstünlüğü olabilir ancak, o da referans noktasına göre -mutlak olarak değil. Aynı şey kadın-erkek arasındaki farklar için de geçerlidir: Şuna göre erkek üstün demek, tüm zamanların üstünde, bengi ve değişmez bir biçimde erkek üstün demek değildir. Marx'ın artı-değerinden ve tarihteki sınıflı toplumlar çözümlemelerinden sonra artık yoksul ve zengin olarak doğmayı hiçbir mite bürüyemiyoruz, ussallaştıramıyoruz; Tanrı'nın kararı deyip bir de suçumuza (sizce günahımıza) Tanrı'ya ortak edemiyoruz; çünkü ussal ve bilimsel olarak yanlış olan, nasıl Tanrı'nın kararıdır. Tanrı bir akıl hastası mıdır, Tanrı saçmalayan biri midir; yoksa Bilim'in "yasa"ları Tanrı'nın yasaları değil midir? (Akıl'la bu bağlamda sadece hepimiz için olanı alıyorum: Evrensel olarak, zorunlu olarak doğrular; ortak kavramlarımız, ortak "anlama"larımız, ortak "yargı"larımız)

Son olarak, eğer işi bir de şu bağlamda alırsak, yine tek yanlı alıp bir de bu yanının içine bakarsak, mümkün olduğu kadar yazdıklarımızın bütünde bir bireşime, bütünün özüne ulaşmasını, tamamlanmaya yakınlaşmasını umuedebiliriz. Eğer Tanrı varsa, bu dünyayı o yaratmışssa ve Tanrı Tarih'e, Dünya'ya ilgisiz bir Tanrı değilse, O zaten Tarih'te etkin olamaz mı? Tarih'te etkin bir özne olamaz mı, buna gücü mü yetmez, yoksa Dünya'ya ilgisini mi yitirmiştir. Belki Cabir, belki Dünya'yı yöneten insan özneler gibi, Tanrı'da Tarih'te kendini gösterebilir, etkin olabilir, Dünya'yı yönlendiren özneler arasında olabilir veya o da kendini Tarih'te ortaya koymuş, göstermiş olabilir. Bu ille de bir kitap yollaması ile olacak değildir. Varsayalım, sizin inandığınız Kur'an gibi bir kitap yolladı: Bu kitap Tanrısal dahi olsa sınırlı olacaktır, içinde tüm düşünceler, tasarımlar, tüm gündelik yaşam deneyimi, tüm matematik formülleri... yer alamayacaktır, hiçbir kitap sonsuz bütünün kendisini veremeyecektir. Bunu kabul edersiniz sanırım; ama pekala karşı çıkabilirsiniz: "İyi de herşeyin ama herşeyin yeralması gerekmez ki, meselenin özünü veriyor mu, yeter! Yeterli bir doğru da mutlak doğrunun özünü verebiliyorsa, tüm mutlak olanın içini vermesi gerekmez!"

Savınız da çok değerli bir fikir bulmuştum. Adeta şöyle demiştiniz: "Ne diye her konuda bilen, bilmeyen; bilgisi eksik olan, yeterli olan; kanıları, sanıları şu-bu olan yasayı, toplum düzenini belirleyecek ki... Tanrı var! Ona uyumlu olursak her konuda doğruyu bulabilir, uygulayabiliriz." Tanrı'nın varolup-olmadığı ya da bu konuda agnostik bir tutumda olup olamayacağımızı nasıl belirleyeceğiz? Bunu bir bilimsel teori ile yapamayız, buna inanmıyorum; her bilimsel disiplinin kendi alanı, ilkeleri, gereçleri farklıdır; buna göre bir bilimsel teori hiçbir zaman doğrudan Tanrı hakkında fikir beyan edebilecek doğada değildir, çünkü Tanrı kavramı görgül değildir; ki gözlem yapılabilsin, bir deneyde kullanılabilsin. Bilim insanı Tanrı var, yok, "bilmiyorum" dediğinde bir tür bilim felsefesi yapmakta olduğunu söyleyebiliriz; bilim değil. Bilimsel disiplinlerin ilkeleri, alanları, gereç olarak aldıkları nesneler belirlidir. Öyleyse bir cevap verilebilecekse ancak Akla dayanarak verilebilir, yani elimizdeki her türden veriyi sınayabileceğimiz, doğruyu çıkarsayabileceğimiz bir Akıl bizde, doğada, tarihte ya da eski filozoflarla birlikte tümünü (bizi, doğayı, tarihi)içeren Doğa'da, sonsuz bütün olan Doğa'da ise... Akıl var ise, ancak akla dayalı olarak Tanrı'nın varolup-olmadığını anlayabiliriz. Artık Kur'anı ancak ussallığı ölçüsünde tanrısal veya tarihsel (geçiciliği, içinde gerçekleri içerse de bütününde saltık gerçeği veremediği ölçüde ifade ettiği ölçüde) olup olmadığına karar verebiliriz.

Kur'an "İşte sana o kitap! onda çelişki, tutarsızlık bulamazsın" der ama bir yerde "benim dinim bana, sizin dininiz size" derken daha önce başka bir platform'da Fenasi'nin verdiği ayette de kafirleri öldürmeyi salık verir. Bu çelişkiler verimsiz çelişkilerdir; "uzlaşmaz" çatışkılardır ve buradan hiçbir yere varılmaz. Dahası kölelik, İslam'da kaldırılmamıştır, cariyelik devam etmiştir. Kur'an da cariyeliğin kaldırılması gerektiğinden bahsetmez. Peki ibadetler? Tanrı neden ibadet ister? Eğer yorum nefsimizi terbiye ise, bu zihinsel kültür, eğitim yoluyla değil de ibadet yolu ile mi olmalıdır? Peki olmuş mudur? Yaklaşık 1400 yıllık ibadet deneyimi "nefs terbiyesini" gerçekleştirebilmiş midir?
Kur'anın tanrısı da (tıpkı İncil'in ve Tevrat'ın tanrısı gibi- onu da başka bir yerde tartışırız artık) akıl ve bilim önünde kaybetmişse bir İslami teokrasi daha kavram bazında kaybettiği için uygulanabilirliğini tartışmaya da gerek olmayacaktır. (Bu arada yazının uzunluğundan dolayı okuma sabrını gösteren arkadaşlara teşekkür ederim; aslında çok çok daha uzun bir yazı olmalıydı bu ama bir tartışma platformuna göre de biraz fazla uzun oldu)

Sn. Possible, keskin zekanızın yaratıcı bilginizle yoğrulduğu bir yazınızı okumak bana müthiş keyif verdi teşekkür ederim.

Ben bu nokta da bir şeyler söyleyip çekilmek isterim, Malum ramazan ayındayız ve ben söz verdim ramazanda uslu duracağıma dair kendime.

Yukardaki alıntıda, Tanrının değişmeyen ve şaşmayan düzenli işleyen bir sisteminden söz ederken, mevcut feza'nın (aslında netekim paşa olmasa daha kısa yazacağım ama) kaotik yapısını bir yana koyacak olursak, salt dünyanın ve üzerinde yaşayan sistemin kaotik yapısının, mevcut tanımı sarstığını gördüm. Tanrı eğer belli bir düzen kurmuşsa (Mevcut teolojik bilgiler ışığında sabit ve kesin bir düzen uygulayan tanrı bunların değişmesine de izin vermez.) mevcut Dünya'nın bu kaotik yapısı, bu önermeyi kendi açısından geçersiz kılar. Konuyu şeytan'ın üstüne yıkıp kaçabilecek olanlar içinse söyleyeceğim, sürekli olan düzenin kanunlarını koyan ve uygulanmasını emreden Tanrı olduğu için, Şeytan ancak geçici başarılar kazanabilir ama sistemi bozamaz. Bu durumda kaotik sistemi açıkladığınızı sanmayın. Yukarda bahsedilen Tanrının kurduğu ve işlemesini emrettiği bir sürekli yanılmaz düzendir. Şeytan sadece insanı aldatmak için vardır, Tanrının yaptıklarını yıkmak yada değiştirmek için yaratılmamıştır.