trenle tek başına günibirlik yolculuk

Bir şehre ve şehirde tanınan insanlara lanet yağdırdıktan sonra, tek başına kalmanın kahrolası hüznünü taşırken geri döneceğini bile bile kaçma olayı.
Aslında kaçılan hiçbir şey olmasa da ve dönülecek yer yine de kürkçü dükkanı olsa da yapılası mümkün olan ucuz ve basit yollu bir davranış.

bugünlerde yapmayı düşündüğüm şeyin adı.

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

mükemmel bi sey.Hİç affetme hemen kaç.Hem unutma ki döndüğün yer aynı yer olmicak.Ne demis üstad: aynı nehirde iki kez yıkanılmaz

__________________
her ne kadar inanmasam da,bir tanrının varolduğunu kabullenmek gerekir

hiç trene binmedim o yüzden nasıl bisi oldugunu bilmiyorum...
bir ara niyetlenmistim bulundugum sehre 1 saat uzaklıkta olan kücücük bir ilceye gitcektim(zamanım yokki anasini satayim)
aklımda ama yaz gelince böle bisi yapmayi düsünüyorum...
bakalım trenle yolculuk nsl biseymis...

__________________

pazar günü başlayıp bu sabah bitirdiğim şeyin adı.

Kısaca şöyle yapılır:

Bostancı tren istasyonuna gidilir sabah olunabilecek en uzak şehre bilet alınır.
(Ben Meram Ekspresi'den Konya'ya aldım.)
Trende numaralı koltukta bir kaç saat geçirip kitap okuduktan sonra yemekli vagona geçilir.
Yemekli vagonda almak istediğiniz "dereceli içeceklerden" biri seçilir.
Mümkünse sabah hava aydınlanana kadar içilir ve eğer kafa yerindeyse çevre masalarla sohbet edilir.
Tren yolculuğu bittikten sonra varılan şehirde -tanıdık biri olsa bile- biraz gezilir.
(Ben en akıllısını ziyaret ettim Konya'nın; ama ölmüş olduğunu söylediler, türbesine elli metreye kadar gittim.)
Öğleyi geçtikten sonra herhangi bir lokanta da yemek yenir.
Karın doyurma işi bittikten sonra içilebilecek mekanlardan biri seçilir ve hava kararıncaya kadar içilir.
Hava kararınca İstasyona geri dönülür ve geri dönüş bileti alınır.
Trende yine yemekli vagon seçilir.
Ertesi sabah yorgun ama mutlu bir yüz ifadesiyle işe başlanır.

__________________
"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

eskiden sık yaptığım bir şeydi. akşamdan en yavaş giden trene binerdim ki bu anadolu ekspresi olurdu, sabah istanbuldasın, kadıköyde sahilde -eskiden hasır denilirdi şimdilerde belki değişmiştir- kahvaltı edilir, bir iki turlanır, karşıya beyoğluna geçilir, iki dolaşılır, bol midye tava yenir, üç dolaşılır, saray muhalebicisinde tatlı yeni, karşıya geçilir, trene binilir ve eve dönülürdü.
tren ile yolculuk en sevdiğim yolculuk tipi. mis gibi, takada tukada sesler eşliğinde etrafı seyrederek yolculuk yapmak, gündüzleri tabi, bu yüzden otobüsle 3 saat süren yolu trenle 5 saatte giderdim. günlerce hiç inmeden gidebilirim.
her zaman gece yolculuğu olmasa da bu günü birlik şeklindeki yolculuklarım çoktu, kahvaltıya gider akşam yemeğini evimde yerdim. (ya galiba ben yemek için fizana kadar giderim dersem inanmayın, muhabbeti hoş olur, gittiğin yerde bir merhaba diyebileceğin biri de varsa, ara sıra da tekil kişi yaşamaktan çıkmak lazım dimi )
şimdilerde tren yoluna uzağım, ama gece bin ertesi gece geri dön olayını hala yaparım, eskisi kadar sık olmasa da, özlem duydum şimdi tren yolculuğuna
tavsiye ederim her gezerayağa

ne zaman bi tren sesi duysam bir yolculuk düşüverir aklıma zaten benim..
özel bir şey, sanki farklı bir dünya gibi..

__________________
Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu