inanmak,yani aldanmak.neden kendimizi aldanmak,inanmak zorunda hissederiz.bu zorunluluk nereden gelir.

insanın asıl mekanı,yaşadığı yer cennettir..cennet insanın isteyebileceği her durumun mevcut olduğu yerdir..var olan her şey gerçektir ve sonsuzdur...insan dünya hayatını cennet

hayatıyla karıştırdığı için olsa gerek cennetteki duyguları dünyada aramaya kalkar..kendini bırakır..bırakmazsa eğer inanmazsa kendisinin bir varlık olduğuna var olduğuna inanamaz..
çünkü her var olan varlık bizm varlığımıza bir delildir..onları görmezsek kendimizide göremeyiz.eğer karşımızdakinin güzel ve saf duygularına inanmazsak bizde de o duyguaların

olmadığına inanırız..biz en çok o duygulara,o cennetlik duygulara sahip olmak için karşımızdakilerde o duyguları arıyoruz..bulamasakta bilincimizde oluşturuyoruz.ve onda var

olduğuna inanıyoruz...

Inançsiz bireylerin yasam surdugu planeti hayal etmekde zorlaniyorum!!aslinda neden olmasin??ekmek yahut su gibi bir ihtiyac degildir inanis..ama bazi seylere aciklama getirebilmek icin telavvuzu kolay bir kelimeden ibaret olabildigi gibi kiyaslamalar yapabilmek icinde uygun bir terim derim..yalniz bir seye inanmak bir seye aldanmakla es degerli degildir bence..mesela ben sevgiye ve bilimin gucune cok inanirim,guvenirimde.Yaptigim argümanlarda bolbol yer veririm bu inanisima.Simdi ben aldaniyor mu oluyorum??

ya aslında inanmak istediğimize inanıyor inanmak istemediğimizi görmezden geliyoruz gibi bu anlamda aklımızca kurnalık yapıp kendimizi aldatıyor olabiliriz ama yaşayabilmemiz için bile yaşamaya inanmamız gerektiğini düşünürsek inanmak şart inanarak yapılan şeylerin başarıya ulaşmasıda daha mümkün bence görkem sen aldandığını düşünmüyorsan aldanmıyorsundur inanıyorsundur bence

insan anesiz babasız yaşarda allahsız yaşayamaz die bi sözü vardı tolstoyun yok dosteyevskinin yani ikisinden birini tam kestiremedim şimdi ama ben bu söze tamamen katılmaktayım..da din için aynı şeyi sölüyemicem bu konudaki karırım netleşmedi

Bir Öyle Şaşılası Dünya ki Burası Balıklar Kahve İçerken Çocuklar Süt Bulamıyor!!!!

Ben tanrıya inanmıyorum ve ihtiyaç da duymuyorum .. şimdi ben bi istisna mı oluyorum?? .. insan neden tanrıya ihtiyaç duymadan yaşayamaz sizce, bu konu hakkında ki görüşlerinizi nelerdir.

DeKadaN EtKi_!!

Dilencileri yok etmeli: Çünkü insan onlara verince de sinirleniyor, vermeyince de sinirleniyor F.Nietzsche

allah ayette de geçtiği gibi bize şah damarımızdan daha yakındır.günlük hayatta ihtiyaç duyduğumuz ana baba eş dost yiyecek giyecek vs gibi değildir tanrı insanlar için, çünkü içimizde ihtiyaç duyarız çünkü nasıl neden dünyaya geldiğimizi tesadüfe başka şeylere bağlamak mantıki şeyler aramak bazı anlar gelir ki yetersiz kalır bazı anlarda sadece ona (allaha) bizi yaratana ihtiyaç duyarız başka hiç birşey hiçkimse yardımcı olamaz bize insan başta olmak üzere doğadaki herşeyi yaratan tek ve benzersiz bir güçtür insan bedeninin nasıl çalıştığının duyguların nasıl oluştuğunu bilim bir yere kadar açıklayabilmekte herşeyi ancak tanrının bilmemizi istediği kadar bilebiliyoruz diğer ihtiyaçlarımızla bizi yaratana duyduğumuz ihtiyacı inancı bir tutmamalıyız çok farklı şeyler sen istisna olsanda olmasanda değişen bişey yok ama inanıp inanmama özgürlüğünü de tanrı insanlara vermiştir dinde zorlama yoktur demiştir ama insanların inanmaya ihtiyaı vardır bu yüzden yaratılmıştır inanmadanda yaşanılabilir belki ama bir yere kadar neyse benim söyleyebileceklerim bu kadar. inançlı biri olarak hala benimde mantığımın almadığı şeyler var ama herşey mantığımıza uymak zorunda değil duygusal sezgisel yanımız da var biz insanların

Yazınız şöyle bi mantık üzerine kurulu; bilim, insanlara belli konular hakkında, bi yere kadar cevap verir..Cevap yoksa, tanrı yapmıştır..

İnsanlar eski zamanlarda belli olguları açıklayamadıkları için inanma ''ihtiyaçları'' olmuştur.. bu bir ihtiyaçtır, çünkü kendi tanrılarını yaratmadıkları zaman, ne gökyüzünden düşen yıldırımları, ne yağmuru, ne güneşin doğup-batmasını ve daha bir çok şeyi ellerinde ki olanaklarla açıklayamıyorlardı .. Ama sizinde kabul edebileceğiniz gibi artık belli başlı olgular tanrıya gereksinim olmadan da açıklanabiliyor.. Eskiden olsa tanrı inancına sahip olan insanlar, bana ‘’nasıl oluyor da gökyüzünden damlacıklar düşüyor, nasıl olurda aydınlık ve karanlık var’’ gibi, o zamanda bilinmesi mümkün olmayan sorular yöneltirlerdi.. Şimdi ise inorganik maddelerden nasıl canlılığın meydana geldiğini soruyorlar.. Şu an sadece tahminen biliniyor ama bilim nasılın cevabını er geç ‘’kanıtlayacaktır’’.

Aslında bana göre tanrı, bilinemeyen üzerine kurulmuş bir yanılgı değil, acıdan kaçma üzerine kurulmuştur(tüm ahlaki normlar gibi) .. Tanrı, acı anında(her zaman bedensel değil) insanların sığınabileceği bir liman, bir barınak olarak inşa(!) edilmiştir.. İnsan zor durumda olduğu zaman veya çevresini bilenemezler sardığı anda, kendi yükünün bir kısmını tanrıya yükleyerek sahip olduğu sorumluluktan, içinde bulunduğu kötü durumdan kurtulmanın hesaplarını yapar.. ‘’Miras kalan zayıflık, ağır basan bir duygu olarak en üst değerlerin sebebidir!’’ .. Evrimsel süreçte zayıf bir psikolojiye sahip olan, ruhunu inançlarla doyurma gereksinimine ihtiyacı olan ruhlar(dini anlamın dışında kullanıyorum) doğal seleksiyon ile elenecektir.. Bunu şu anda görmek mümkün değil ama ilerisi için bir iyi bir tahmin olarak söylenebilir..

Tanrı konu başlığında ki inanılan kavramlardan sadece biridir.. bütün bu kavramların inanılma sebebi aynıdır.

DeKadaN EtKi_!!

Sangre'ye katiliyorum..Geçen gun ateist bir arkadasim "allah korusun!!" diye bir cumle soylediginde ona ateist olup olmadigini tekrar sordum!!korku aninda ilk akla gelen allahdir!!gunluk hayatta kulaklarini bolbol çinlatiriz.Misal "allahim aklima mukayet ol","aman allah korusun ","ben istedim bir goz allah verdi iki goz"vs vs vs..insanlarimizin korkulari,kaygilari,cevabini veremedigi,anlamlandiramadigi seylerdir allah inancina goturen..sahsen ben kendilerinin varligina inanmiyorum be$ikten beribelki atesit bir anne babadan geldigim icindir ama takkemi ne zaman alip onume koysam,allaha asik anne babadan geldigimi dusunsem ,aklima yine ateist olma gibi bir bilgelik geliyor.Bir seyin varligina inanmak icin onun ispati olmalidir bence..bugun hala gunes batiyor ve doguyor diyoruz!!halbuki boyle bir durum soz konusu degildir!!dunya hic durmadan donmektedir ve bu donus uzerine bir cok soru aydinlanmistir..Gunumuzde bir cok yobaz insan bu durumu allahin gucune baglayarak beni sasirtmayi basarabildigi icin bir onceki cumleyi sizlerle paylastim yoksa bilmediginizi dusundugumden degil
Sonuc olarak inancin boyutu degisik olculerde degismektedir.onemli olan bu ozgurlugu zedelememek ve insanlari inançlarina gore yargilamamaktir..Bu arada "sakin",dediklerini dusundum.. eger bilmin ve sevginin gucune inanmak aldanmaksa varsin aldanayim diyorum

tabikide bilim yüzyıllar önceden bu yana çok yol kattetti ve çok fazla şeyi açıklığa kavuşturdu kavuşpturacaktırda sadece açıklanamayan şeyleri tanrıya bağlamak için inanan taassup sahibi bir insaan değilim çok şükür ayrıca tanrıya inanışı sadece bilinmezliklerden korkmaya cevap bulunamayan sorulardan inanarak kaçmaya bağlamakta bazıları için geçerli olsa da çoğu inanana haksızlıktır ayrıca inanaların durumunun inanmayanlardan daha kolay olduğu düşüncesi de yanlıştır bana göre zaten bunu sadece inanmayanlar söylerler ona bakarsanız bende aslında çoğu inanmayanın (seni tenzih ederek söylüyorum çünkü tanımıyorum)aslında inanmanın getirdiği bazı sorumluluklardan ibadetlerden kaçmak için bu yolu seçtiğini düşünüyorum inanmak inanın bana inanmamaktan daha fazlaca bir yük çünkü sorumluluklarınız var tanrıya karşı bunları biliyorsunuz ve bunları yerine getirmeniz gerekiyor oysaki inanmayan bir insan bir çok kuraldan sorumluluktan habersşiz kuş gibi hafif yaşayıp gidiyor yinede yargılamak hiç kimseye düşmez inananla inanmayanı korktuğu için inanıyor gibi yapıp aslında inanmayan biri dürüstçe inanmayan birinden daha büyük günah işlemiş oluyor çünkü allahı kandırmaya çalışıyor oysaki gerçekten yürekten inanmadıkça çok zor inanıyormuş gibi yapmak allah bile inanıp inanmamak konusunda yarattığı varlığa özgüğrlük tanıyorken inanmayanların yargılanması bana da çok yanlış geliyor sonuçta inanmak insanın iç dünyasında bir takım ölçüm tartımlar yaptıktan sonra vicdanıyla karar vereceği durumdur ama bunun sıkışılan zamanlarda olmasıda insanın ikiyüzlü korkaklığındandır