İyi ki ruhumuzla uğraşıyor hayat!
Ve şimdi sana yazarak sesleniyorum. Çünkü biliyorum ki beni başka türlü dinlemeyeceksin ki dinlesen bile ben sana söylemek istediklerimi böyle anlatamayacağım.
Yanmış sokakların içinde dolaşıyorum tüm bu yıkıntı düşlerin çöktüğü aşk susuşları.
Gece ebruli kendimi anlatamam ki sana!.. Saçlarımın renginden dudaklarımın üstüne o öpüşü taşıran tutkulardanmı bahsetmeliyim. Haritada unutulmuş bir düşüşü işaretliyorum; birlikte hatırlayabileceğimiz bir sır. Bu gece belkide hayatımın en olmadık işini yapıp sana yazmaya çalışıyorum. İfade edilememiş ve bu yüzden kutsal kalan pek çok şey gibi; ifade edemediğin duyguların, sana nasıl ulaşırımların yanıtsız kalan tuzaklarına saplanmamaya çalışarak. Ve birazda utanıyorum ismini yazamıyorum sayfalara. Kırık sözlerin ellerimi sıkı tut düşüyorumların ülkesinde sadece dört dakikalık bir mektup. Ellerin oyalansın. gözlerin oyalansın, dilinde yeşermeye canlı bir tat bıraksın diye...
Kendimi nasıl yaktıysam, kentide bin gece alevler içinde bıraktım. Onlar bile sonrasız değil, onlar bile dokunulmadık değil diyerek; çocukluğumun ve kadınlığımın aşk şarkılarına çekildim.
Falımda 'Umutsuz Aşk' yazıyor. Hafifletici hiçbir nedenim yok.Sadece mavi ve ölümsüz olduğumu biliyoruum; bir prenses ve bir
anarşist olduğumu. Bir gül dikeni batıp çıkıyor kalbime, kar taneleri memelerimin altına doğru hızla eriyerek akıyor.
Ayışığının gözlerimi açık bıraktığı bu gece pencereden dışarıyı seyrediyorum. Eğer karşı evde oturuyor olsaydın senin sabahların için begonyalar alırdım. Dünyanın bütün sabahlarına uyanmak istemediğim rüyamı anlatarak gelişini hızlandırırdım.Tuhaf belkide zamansız aşk mektubuma ismini yazmayı başarabilirdim.
Karanlığı sokak lambalarını kırarak öğrendim, bu bir bedelse aldattığım tüm duyguları kanayarak ödedim.
İyi ki ruhumuzla uğraşıyor hayat!
Bu sabah vücudumda yeni bir duyguya rastladım. Kırılgan bir şeydi. Gülün hakikat, yalansız dikensiz ömrüme ekleniyor, sonbahar aşkımla kosmaya devam ediyordu. Sokas çocukları gibi bende ilk duvarlardan öğrendim görmeyi.
Şimdi nasıl bir sıcaklıkla dokunmak istiyorum tenine. Sendeki aşkı görmeyi ne kadar çok istiyorum... İsmine sandalyeler düşen parklarda, kestanelerini yitirmiş ağaçlara dönüyor, sana sesleniyorum: 'Hiçbir şey çaresizlik değildir...' Dünyanın önünde çırılçıplak kalarak; dönüş yolu olmayan o yerde, bütün düş uçurumlarını, uçmak korukularını, toprağın altında akan ırmağı ve beni gün ortasında vuran bu solgunluğu hatırlayarak; sana ilk mektubumu yazıyorum.
34 U 442 Veda Busesi
umay umay
Konu Janice tarafından (08-02-2008 Saat 01:13 ) değiştirilmiştir..
|
Normal
