içinizi buraya dökün...

Bıktım sanki her şeyden!!Herkes bir grubun içide bir tarafları büyüyor ben oldum olası tek başıma şimdi sevdiğim olmasa ne yapardım ben?? Katil olurdum kesinlikle hemde seri katil her aya bir ceset döşerdim.Sırf dünya biraz nefes alsın rahatlasın diye!!Boş fındıklar dolu dünya ama boş fındıkta kırılmak istermiş.Ben onları kırsam sonra kabuklarını yaksam işe yaramazmı!!Nefret ediyorum gruplaşmalardan!!!Hepsinin üzerinden tankla geçmek istiyorum!!Baskı yapmak ama bastırılamamak istiyorum!!Bilmiyorum ama gruplaşma dışında da bir şeylere nefret duyuyorum...

Uyku, ben uyanıkken adeta benim için yaratılmamış... Uyurken de uyanmak aynı şekilde... Tatminsizlik çok derin... Ne yapsam tatmini ya olmuyor ya da çok kısa sürüyor... Ve bundan dolayı, mutlu ve huzurlu bir uykuya dalamıyorum... Bir şey arıyorum, ama ne? Her bulduğumu sandığımda, elime alıp baktığımı, "yok, bu da değil" diyerek aldıklarım denizine geri bırakıyorum... Böylece her zaman, ne istediğini bilen değil, ama ne istemediğini bilen oluyorum... Bunları serbestlikle dışa vuruyorum, o kadar çok bir "ne istemem"ler veritabanım var ki, okuyan tarafından "bir bilen" oluveriyorum... "Bilmek mutsuzluktur" şeklinde imzalar atıyorum sonra bu bilmemekler silsilesinin içinde... Beni onaylayan başlara bakıyorum... Bir bilmemekten ve aslında bir bilmemenin mutsuzluğundan bu şekil bir mutluluk türetmeye çalışıyorum... Ve yine aynı tatminsizlik noktasına vardığımı anlıyorum, çünkü artık bundan da mutlu olmuyorum... Makarayı başa sarıyorum... Tel sarar...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

düşlerden geçip hayatın en acımasız an'larında ruhumu yüzdürüyorum..ve hiçbir şey tamamlamıyor beni, onarmıyor yaraları..yolculuk vakti yaklaşıyor yine,,ankara sokakları beklesin ve sarmalasın yalnızlığımla beni..

yanlış yaptım yine.hiç yoktan birini üzdüm.ama hayat..


tüm bu kalabalık arasında nasıl bulabilir insan birbirini..o kadar çok insan var ki ama hiç biri yok aslında.herkes o kadar kendi hayatına kapılmış ki.kimse konuşmuyo..ve benden de öyle olmamı bekliyolar..ömrümün yarısı okuyarak geçecek tamam..ama diğer yarısı da bi ofiste tıkılıp kalarak geçmiycek istemiyorum..toplum ne kadar basitleşti..ve ne kadar paraya aç bi toplumuz..insanlar tüm gün çalışıyorlar..yılmadan...ay sonu bi geliyor..para bitmiş..ve ayın başında tekrar para geliyor..ama hep çalışıyorlar..paranın da zamanın da nasıl bittiğini anmlamıyorlar.sonra emekli oluyorlar...bazıları oturup düşünüyor..ne yaptım diye..bazıları tekrar işe giriyor.yetmiyor para yetmiyor zaman...işte şikayetçiyim herşeyden..isyankarım belki..insanlar sorumsuz..maviyi ve yeşili yok ediyorlar zamanı öldürüyorlar..suyu harcıyorlar..ve yerinde sayıp duruyorlar..herkes ömrünü geçirmeye bakıyor.kimse geleceği düşünmüyor..bu yüzden mutsuzum..herşey çocukken ne basitti..küçük bi kızken herşey ne kadar güzeldi.tanımadığım bir sürü arkadaşım vardı..tanımıyordum ama yardımıma koşuyorlardı...ne kadar macera yaşamıştım..okulla birlikte silindi herşey yabancılarla konuşma o pis çocuk gibi kısıtlandım kısıtlandık kısıtlanıyoruz...ve şimdi duvarlarla konuşan biri olmaktan kendimi alamıyorum...herşey güzeldi hiçbişey bilmemek ve öğrenmemek güzel...o yüzden hep deli olmak istemişimdir..hiçbişeyi anlamamak...ya da bi şizofreni omak isterdim..en azından birileriyle konuşur ve onları yakın görürdüm..

Düpedüz cinayet bu!Maviyi öldürdüler.Davacıyım sayın yargıç!Bulutlar,yıldızlar,güneş ve çocukluğum tanıklık eder bana.

herkes bana yaşımdan olgun olduğumu söylüyor...oysa yaşından küçük olan onlar...

İnsan mutsuz oluyor bazen,hayat işte..

''bir adım daha atsam çıkıcaktım. sadece insanlıktan değil, bütün dünyadan. insanın kendi imkanlarıyla bir uzay mekiği inşa etmesi böyle oluyor işte. önce deneme mahiyetinde fırlatılan maymunlar gibi birkaç duygu bindiriliyor mekiğe. sonra da bütün beden, bütün beyin hazırlanıyor, dünyanın dışına yollanmaya. tek amaç, ay'a benzeyen bir uydu olmak.
dünya güzel ama çok uzaktan diyebilmek...''

kinyas ve kayra

Uğraş didin farklı şeyler yapmak için
Üç kişi ya da beş kişi anlar
Ve zaman, ve zaman farklı yüzlerle
Bazen yanında bazen arkanda

Yalan diye bir şey yok
Gördük ama konuşmadık

Ve hayat her şey yolundayken dur dedi artık

Ve hayat herkes evindeyken dur dedi artık

Ve hayat canına tak etmişti sus dedi artık
Ve hayat

Kırık düşler, aynı yalnızlık
Öyle azaldık ve yıprandık ki
Kafamız karışık, değişmek zor
Dünya yıkılsa anlamazlar

icimi dökmek istiyorum ama olmuyor. icimi dökme konusunda bile basarisizim. icimde o kadar sey oluyor ama simdi tek kelime edip dogru düzgün bir cümle bile kuramiyorum. kendimi ifade edemiyorum..düsüncelerimi belirtemiyorum. sanki tek suclu oymus gibi davranmaktan da biktim aslinda. hayatimin cümlesi hatta belki de yasama sebebim (abarttim mi??) Dünya Yalan Söylüyor. takinti haline geldi sanirim bu bende. acaba dünya dogrulari söylemeye basladigi zaman ben ne yaparim? kendimi o kadar alistirmisken bu Dünya Yalan Söylüyor gercegine..sanirim artik biktim. herkesten ve her seyden..

valla son derece mutluyum gençler...
güzel bir gün
efenim sonra güzel bir teras
bira
müzik
e birde tıkanma...
iç olarak çok eğleniyorum
birşey eksik onu yakında bulacağım zati.

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

İyiki varsın dedim, sen olmasaydın nasıl dayanabilirdim bunca haksızlığa, alçaklığa,
İnsanlar ne kadar da hain dedim, gülümsedi, kendimi iyi hissetmemi sağlayacak sözler söyledi,
İyiki varsın dedim, kimse beni sevmiyor, kimse..
o beklediğin sözcükleri söylemeyeceğim dedi, gülümsedi, seni çok mu üzdüler
kızdım, zaten sen de beni sevmiyorsun ama olsun iyiki varsın dedim
gülümsedi, gitti
iyiki vardın

GÜR IRMAKLAR KENDİLERİYLE BİRLİKTE BİR ÇOK ÇAKIL VE ÇALI ÇIRPIYI DA SÜRÜKLER; GÜÇLÜ RUHLAR DA BİR ÇOK APTAL VE MANKAFAYI... Nietzsche