polyanna hakkında

polyannaya hep gıcık olmuşumdur.sümsük bir karakterdir. sürekli her olayda iyi bir yan bulan bir insan bana çok sahte gelmiştir hep. polyanna tamamen abartılı bir karakterdir kanımca. hayatta acı çekmek de var olan bir şeydir. sinirlenmeden, öfkelenmeden bu duyguları yaşayamadan şu dünyadan göçüp gitmek de olmaz doğrusu. neden tutayım ki kendimi. endişelenmem ya da komplekse girmek istediğim durumlarda kendime ket vuramam. elmayı seviyorken, elmam yoksa elimdeki portakalla da yetinmesini bilmeliyim tabiki. ancak portakala hemen razı olmak yerine, bir elma kazanabilecek mücadeleyi de verebilmeliyim. polyanna halt etmiş...

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...

yazıyı okuyunca bir söz geldi aklıma, sanırım Can Yücel e aitti ama yanılıyor da olabilirim.
"küçükken bizi kuzum diye sevdiler ki büyüyünce koyun olalım diye."
kuzudur polyanna...

ölmek nedir?
yaşadım diyebilmektir. ya yaşamak?
ölebilmektir çırılçıplak orta yerinde yaşamın.
Nevzat Çelik...

çok haklısın. geçmişin kuzuları şimdilerin koyunlarıyız. sürü pisikolojisi kıvamında yaşamlara sahibiz ne yazıkki. bizi kendi gibi yapmaya çalışan bir dünyada yaşıyoruz. sıyrılmak gerek...

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...

İşin ucu felsefeye varıyor ne de olsa. Bu durumda biraz da Pollyannacılık'a neden ihtiyaç duyulup da ortaya çıkarıldığını sorgulamak lazım. Bana kalırsa işin özünde egoyu tatmin etmek. Görülüyor ki hayat zorluklar, hayalkırıklıkları, egoyu zedeleyici çeşitli unsurlarla dolu o zaman buna bir çözüm bulmalı! Çözümse şu şekilde gerçekten bir kaçış olabilir: "Aman egocuğum sen üzülme bak aslında iş öyle değil, bir de şöyle bak"

Diğer yandan bu dünyada üzülmek de duygudur, öfekelenmek vs. vs de... Peki ya onlarda da gerçekliğe bir çeşit tepki söz konusu değil midir? Gerçek orda durur ve biz ona anlam yükleyip duygularımızla şekillendiririz; ama bu şekillendirme hep tek bir boyutta kalıyorsa o zaman işin cılkı çıkmış demektir zaten.

İşin ucu felsefeye varıyor ne de olsa. Bu durumda biraz da Pollyannacılık'a neden ihtiyaç duyulup da ortaya çıkarıldığını sorgulamak lazım. Bana kalırsa işin özünde egoyu tatmin etmek. Görülüyor ki hayat zorluklar, hayalkırıklıkları, egoyu zedeleyici çeşitli unsurlarla dolu o zaman buna bir çözüm bulmalı! Çözümse şu şekilde gerçekten bir kaçış olabilir: "Aman egocuğum sen üzülme bak aslında iş öyle değil, bir de şöyle bak"

Diğer yandan bu dünyada üzülmek de duygudur, öfekelenmek vs. vs de... Peki ya onlarda da gerçekliğe bir çeşit tepki söz konusu değil midir? Gerçek orda durur ve biz ona anlam yükleyip duygularımızla şekillendiririz; ama bu şekillendirme hep tek bir boyutta kalıyorsa o zaman işin cılkı çıkmış demektir zaten.