Beklemiyordum ki...
Benim bahçeme zamansız yağdı kar. Filizlerim birdenbire dondu, yok olup gitti. Büyüyecek, yaşayacak, seveceklerdi. Hepsi, ummadığım bir anda yokoldu gitti...
Oysa gökyüzü açıktı, rüzgar yumuşak, deniz maviydi.
Zamansız geldi kar, beklemiyordum ki.
Ben ne yapmıştm ki ona, beni buldu bu kötülüğü oynamak için?
Saflıktı, mutlulukdu, huzurdu kar... Ayaklarımın altında yıllardır ezilmek kızdırdı belki de onu. Ve bir plân yaptı, karanlık çekti beyazlığına, bir kötülük yapmak istedi.
Hayallerim vardı... Büyüyecekti filizlerim, bahçem neşeli çocuklara benzeyecekti.
Bir yaşam, işte böyle başladı.
Masalların kıskandığı bir dünyaya dönüşecektik onunla. İstediklerim de çok şey değildi: mutluluk, huzur, sonsuz sevgi istiyordum.
Masalların bile kıskanacağı bir hayat istiyordum. Suçum bu muydu acaba?
Masalları sevdiğini iyi biliyordum onun. Benim olurdu belki, benle olurdu, mutluluğun huzurun en beyaz ortağı olurdu.
Bunun için geldi sandım, oysa o, siyah bir masal olmak için gelmişti.
Yıllardır üşüyüşüm bu yüzdendir. Çok ama çok üşürüm ve de yüreğim acır. Acıyı 'neden'leyemiyorum, yüreğimi acıtmasının sebebini bulamıyorum.
Bir yaşam, öyle başlamıştı. Ama düğüm attıkça attı üzerime. Katlanılmaz geldi bir yerden sonra.
Bana umutsuz şiirler, yazarsız şarkılar düştü. Halatları baltayla koparılan, alelacele demir alıp giden gemiler düştü. Buz gibi bir duvar, sebebi soru işaretine asılı bir acı düştü.
Düğüm üstüne düğüm, mutsuzluk üstüne mutsuzluk düştü bana.
Öyle üşüyorum ki, ateşten bile korkmuyorum. Hem neden korkayım! Buzlarını eritecek ruhumun ve ağlayan filizlerimin. Orada mutlu edecek bizi, orada masalı gerçeğe dönüştürecek.
Sana ancak mutluluk vaadedebilirdim ben.
Orada mutlu kılacak bizi ateş: beni, hayallerimi ve bahçeyi...
Hayat kısacık. Bakıyorsun başlamış, sonra bir bakıyorsun ki bitmiş. Tıpkı masallar gibi.
O kısacıklıkta, kırmayacaksın kimseyi, nefret etmeyeceksin kimseden, üzmeyeceksin kimseyi. Telafisi zor bunların (belki de yok), ki zaten hayat bitecek bunun için uğraşırken, kısacık çünkü.
Kendimi rüzgara kaptırsam bile (ki severim ya rüzgarı), kurtulamam düğümlerden. Düşen, yine bir acı olur bana.
Belki şu an dışarı bakıyorsun kirli pencereden, dışarda kuşlar uçuyor.
Kar yağacak belki geceleyin, birazdan o biterken.
Mehmet Oral
|
Normal
