Kimse kimsenin ruhuna dokunamıyor. Anlaşılmak basit bir yanılgı. Zannetmek de...

İnsanların çaresizliğini gördüm ilkin.
Kendim için de endişeliydim artık. Söylenecek ne söz kalmıştı karşımdaki insanlara. Tek derdim kendimi anlatmakken, insanlar pay ediyordu kendini tüm dünyaya. İçimden sövmek dolu bir söz, cinsel organıma takılı kalmış tekrar ediyordu kendini.
Neydi sıkıntımız? Anlaşılmamak mı? Üzülmemelisin bence, kaygı girmiş bedenine artık, söz de dinletemiyorsun üstelik üstüne gittiğin insana. Önce kendini tanımalısın diyorsun bağırarak. Tüm dünya evrensel bir şarkıyı söylüyor beyninde ( insan! ); ama sen anlam veremiyorsun, gırtlağından kopan her bir ses melodisinin sende yarattığı etkiye…
Karşındadır bir insan! Seni dinler, dinlemeli de bir yere kadar. Ondan sonrasında insan, insanlığına dönüp, onu hatırlayıp kendini özgürleştiriveriyor! Seni ise tutsak ediyor bildiği her gerçeğe…
Erkek gibi algıladığın dünyayı kadın gibi anlamlandıramadığın olup basit kaygılar besliyorsun dünyaya karşı.
Çıplak doğduk ama elbiselerle kapatıyoruz kendi pisliğimizi.
İşte insansın, şarap kokuyorsun ama asla sarhoş etmemişsin karşındakini.
Çiğsin! Pişmeye başladıkça da rahatsız ediyorsun her defasında beyniyle dans edemeyen insancıkları.
İşte anlam veremediğin insanlardan belki de yüzleşemediğin insancıllardan birisin.
Bir seremonidir aklın, hala lütufkârsın kendine karşı.
Her defasında bir başkası oluyorsun ama karşındaki kendi dahi olamıyor.
İşte boşluksun! Boş ver her şey bir ‘’siktir’’ kelimesinin insanın içini hoyratlaştıran gizeminde gizli. Gizi çözmek ise bir ömrün insanla izdivacı. Terk etmeyen bir ah ediş dünyaya! Elleri iki yakanda, küfür ediyor sana, insansın diye!

Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....

problemin nedenini bulmak, zaman zaman bunun çözümlenmesi için kapıyı aralatıp ışığın bedenimize dolan etkisini hissettirmekten çoğu zaman uzak kaçıyor.düşünürün dediği gibidir de aslında; hayat bilinçaltı denilen o beton yığını arasında sıkıştıkça ve biz bunun çığlığını dünyaya haykırmadıkça, maalesef ama maalesef kibir, nefret, kıskançlık kartlarıyla kumar masasına oturmuş oluruz. bunun sonucu ise insanların zihnindeki o çaresizliği görüp, ellerinin arasında boğmak istediğin genelde kendi yaşantın oluveriyor.sosyolojik problemin bu bahsettiğiniz şekilde giderilebileceğini düşünme gayretiniz elbetteki işin başlangıcında kabul edilebilir bir gerçek olsa da herkesin silahı bu kadar acımasızken ve savaşın gerisinden neticeyi sabırsızca beklerken ,sizin meydanda itilmiş ve tek başınıza kalmanız mutlaka büyük bir problemdir ve üzülerek söylemek isterim ki bu çözümsüzdür. herkes bir şekilde yazarken, konuşurken yaşadığı gibi hareket edemiyor ve bahsettğiniz olgu basit bir çözümmüş gibi görünüyor. iş sosyolojik düzleme yansıtılmadan insanlar kafalarında küfür etmeli dünyanın anlamsızlığına. çözümsüz olarak gördüğüm şey , farkına varıldığında gerçekten insanı incitmeyecek olan şeydir. tek kelimeyle samimiyettir. ve de dikkat edin bu çok geniş bir içsel gerilimin dışa yansıyan güzelliğidir..
diye düşünüyorum sayın ''ucuzfilm'' özür dileyerek de size katılamıyorum.kendinizle barışırsanız sizde sorgularsınız samimiyetsizliği... çözüm de bunu bulmakla başlar belki de..

sayın ''zeren'' sorguladığınız şeyin neticesi ölümde kendisini gösterecek sanırım. tıpkı 20 li yaşlarda bir delilkanlının veya bir kız çocuğunun. 60 yaşlarına geldiğinde ihtiyacı olan şeyi hiç de 20 li yaşlarında olduğu gibi,beğenilme ,dost,arkadaş vb. eksiklikler değil de onu o yaşta kucaklayacak tek şey; elde edeceği iç hesaplaşmasının kendisine sunacağı hazdır.

siz buna avuntu diyebilirsiniz ancak; içindeki hesaplaşmalar bitmeyen bir insanın çevresine daha da önemlisi kendi hayatına o kadar da hak ettiği gibi davranmıyordur.
hakettiğimiz şey bana göre durumu kabullenmektir.sürekli savaş halinde olmak değil. insanız ve eksiğiz sizin söylediğiniz şekilde hareket edecek olursak.yapılması gereken bizi ziyaret gelen insanın en aşağılık dürtülerini kontrol altına alıp,ziyaretçiyi hakettği gibi karşılayıp onunla yüzleşip olduğumuz gibi davranmaktır. haz budur sanırım.bence siz de deneyin. tartışmaktan ziyade...