KaBuk

Bir zamanlar en kolay verdiğimiz şeydi sevgilerimiz…Öylesine yapmacıklığa kaçmadan,öylesine doğaldı ki,kaybettiğimizde fark ettiğimiz…Bazen bir çikolata,bir oyuncak bazen de yalın ve duru bir gülümseyişe karşı çıkarıp uzatabilirdik kalbimizi...Evren algılanması her an farklı ve yeni şeyler öğreten bir muammaydı,bundandı göz bebeklerimizin açılışı…

Büyüklerin doğrularını anlayamıyorduk,hayatlarına koydukları tekdüzeliği,heyecanlarını yitirişlerini ve hayatı hep bıkkınlıkla seyredişlerini…Sürekli sorumluluklardan,gerçeklerden bahsedip her akşam iç karartıcı haber bültenlerini gözleyişlerini…Bütün merakımızı,bilgiye açlığımızı nasıl olup da bir korku ve dayatmalar kisvesi altında körelttiklerini…Savaş seslerinin ve isyanların neden olduğunu bilmeden hep başka bir gezegene ait olduğunu farzetmelerimizi…Üstü kapalı sözcüklerle geçiştirilen konuları ve “zamanla öğreneceksin”lerimizi…

Yavaş

Yavaş

Yavaş

Derken bir o kadar hızlı yırtıldı bu kabuk…

Acıyla tanıştık,her insanda farklı bir anımsamayla gerçekleşen…Ellerimizde kan vardı artık,çocukken kurduğumuz onca büyük hayali yok ederken bulanmıştık kanlara…İşin kötü yanı annelerimizin telaşla yanımıza koşuşlarını da göremiyorduk ,içimize doğru akıyordu o kan.Kendi kendimize kalmıştık demek,biz temizlemeliydik o kanı.Gerçekler küçültüyordu dünyamızı,bağırmak istiyorduk ya hayallerimiz ne olacak diye…

Ama duyan olmuyordu

ama duyan olmuyordu…

Biz buna büyümek diyorduk…
Kronik..

kirlenmek güzeldir,,temizlenmesinide bilmek gerekir..merhaba sberK

hayattaki yaşananlar yara yaptığında,kabuk bağlıyoruz hemen üstüne,üstüne üstlük ağlıyoruz yaramızın kabuğu acıyor diyee...bağır bağır bağırabilirsen demiş şair...bende diyorum ki ağır ağır biriktirin kabuklarınızı,yavaş ,incitmeden, incilmeden canınızın içi,,kabuk her yarayı saklamaz bilesiniz,,bazen kabuğun da üstünü örtmek lazım...