Tanımadığımız insanlarla konuşurken, onlara neden "abi" diye hitap ediyoruz?

Bunu herkes yapmıyor ama genelde bu böyle.
İlk kez karşılaştığımız tanımadığımız birisiyle konuşurken, genelde ona "abi" diye hitap ederiz. Öyle demek mecburiyetinde olmamamıza rağmen "abi" deriz.
Bizden yaşça büyük olduğunu düşündüğümüz biriyse, "abi" dememiz normal olabilir ama bizle aşağı-yukarı aynı yaşlardaysa bile "abi" dediğimiz olur.

Peki acaba bu, bir savunma mekanizmasının işleyişi midir?
Yani "benden sana zarar gelmez" gibisinden bir hissiyatın söze vurumu mudur?
Ya da -daha ilerisi- aşağılık kompleksi falan mıdır?


Neden "abi" diye hitap ediyoruz sizce?

içtenliğin dışavurumu olabilir sanırım . yada samimi davrandığının yakınlık gösterdiğinin bir göstergesi

garip bir tutum..
saçma bir davranış ama kabul görmüş
samimiyet sanırım..

niye samimi olursak sanki bilemedim..

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Ben bey ya da hanım hitabını severim, kendimden yaşça küçük ve yeni tanıştığım birine de bu ifadeyi kullanırım, örneğin benden yaşça küçük çocuklarla çalıştığım zamanlarda onlara bey ya da hanım derdim, çok hoşlarına giderdi; aslında bu hitapla onlara mesafeyi koyup ciddiyetsiz davranamayacaklarına dair bir nevi mesaj da vermiş oluyorsunuz, bu da karşı tarafı silkeliyor. Bankada çalışan bir arkadaşım var, yurtdışında yaşayan vatandaşlarımızın parasını yatırdıkları bir banka -tahmin etmişsinizdir neresi-; bankoya kaykılıp "para çekeceydük" diyen ve sanki bankonun ardındaki memurun kişisel hesabına para hibe etmiş gibi tavır alan kimi cühela insanlarımız; arkadaşım da hemen "beyfendi ve hanımefendi" türü bir hitabeti seçtiğini, kimi diğer memur arkadaşlarının "bey amca, teyze" türü söylemlerle müşterilerin gevşek bir dile kayıp iyice lakayıt ve taşkın bir tavır aldıklarını gözlemlemiş.
Özel yaşamımda tanıştıklarımın hiçbirine abi-abla-teyze-amca demedim, benden otuz yaş büyük bile olsa adıyla hitap etmeyi severim; hatta bir ortamda kendisine "baba" diye hitap edilen yaşça büyük birinin bu hitaptan aslında hoşlanmadığını, ruhunun genç olduğunu bu sevecen hitabın onu rahatsız ettiğini farkettiğim de ilk adıyla ben hitap etmiştim.
Bana henüz abla diyen olmadı reel yaşamımda, velakin olursa sanırım hoşlanmam.
Akrabalarıma sıfatlarıyla, aile dostlarımızın tamamına da "amca ve teyze" dediğimi eklemek isterim.

"Abi" jargonu da hayli itici; ondan daha da itici olanı "yenge ya da enişte" jargonu.

Bence yurdum insanının basit çıkarcı yaklaşımı yada can sıkıntısından muhabbet yaratmak adına böyle bir şey yapabileceği kanaatindeyim. Bir çok yerde saygı ifadesi olarakta kullanılır. Ben samimi olunmadıkça kullanılmaması taraftarayım.

Birde sokak insanı vardır; duruma göre teyze-amca-abi-yenge bir sıfat bulur ve konuşur ki kanaatimce bu soruya muhatap olmaz onlar.

kendi ifade etme konusunda yasanılan bi sıkıntının dile yansımasıdır."siz"hitabı da böyle bi seydir aslında.İnsanlara hem "siz" deyip hem de ismiyle hitap eden,aynı cümle içinde,Kaç kisi var ki.

her ne kadar inanmasam da,bir tanrının varolduğunu kabullenmek gerekir

ben elimden gelmeden tanıdığım tanımadığım her erkek türüne mensup kişiye abi "hanım" türüne mensup kişilere kız derim tanıyıp tanımadığım önemli değil eğer konuşma gayriciddi bir havada ilerliyorsa kullandığım tabirler bunlardır

ben bunu yapmıyorum... hatta yapamıyorum bile diyebilirim...

saygi ve samimiyet cercevesi icinde olmaktan kaynaklaniyor sanirim ..

batıda "kardeş" kelimesi, orta ve doğu anadolu da ise "gardaş" kelimesi kullanılır ayrıyeten. serde doğululuk varsa (ben gibi), "gardaş" hitabı bana cok samimi geliyor.

ölmek nedir?
yaşadım diyebilmektir. ya yaşamak?
ölebilmektir çırılçıplak orta yerinde yaşamın.
Nevzat Çelik...