Katil Annemdi!
bekleme odasında oturan küçük kız bir an önce annesinin yüzünü görmek istiyordu, içindeki bu sabırsızlığın sonuçlanmayacağını hissediyordu, mavi ayakkabıları kim bulmuşta giydirmişti,oysa çıplaktı ayakları biraz önce, yada o öyle olduğunu sanmıştı... annesinin yüzünü hatırlamaya çalıştı,yoktu... hafızasını dolduran bir anne yüzü yoktu... sadece bir kalp ritmi ve kokusu vardı hatırladığı..daldığı düşüncelerden hastanenin penceresine çarpan bir serçe kuşuyla uyandı... titredi, acısını hissetti, ölen sanki serçe kuşu değildi, yüreğinde hissettiği kendi ölümüydü... olanca gücüyle önünde beklediği pencereyi açtı çırpınan serçeyi seyretmek için pencereden aşağı sarktı... titremeye başlamıştı... kanın vücudundan çekildiğini hissediyordu,tüm gücünü toplayıp annesinin ameliyat edildiği küçük odaya gidip annesinin hatırlamadığı yüzünü görmek istedi...adımlarını ürkek ama güclü basıyordu... kapıyı araladı... sanki rüzgar açıyormuş gibi nazlı nazlı aralandı kapı...küçük kız ameliyat masasında yatan kadını tanımıyordu... doktor ameliyatın bittiğini söyledi... küçük kız serçenin titreyen yüreğinin kendisinki olduğunu anladı... bir kürtaj daha sona ermişti...
gölge
|