Çocuk Olmak İstiyorum!!

patis · #1 (**permalink**) 24-06-2007, 20:37

"Çocuk olmak istiyorum" diyorum kimseler duymadan, içten içe...

Ne tuhaf! Küçükken, hep büyümek isterdim...

Büyümek ve her istediğimi yapabilmek...

Şimdilerde ne çok gülüyorum, o zamanlar içten gelen isteğime...

Bir zamanlar 18 yaşında olmak, ne kadar büyük bir şeydi benim için!

Sanki hayat değişecekmiş gibi bekledim doğduğum günü...

Ve bir gün o gün geldi, artık 18 yaşındaydım...

Ne değişti?

Hiçbir şey... Koca bir hiçbir şey...

Hoş neyin değişmesini bekliyordum ki?

Cevap isteme, cevabım yok!

Masumdu tüm duygular o zaman...

Ne çok ağlardım...
Kimseler görmezdi gözyaşlarımı...
Daha çocukken, hayallerimi cebime koyup, unutmuştum rüyalarımı...
Olgun, sorumluluk sahibi, ne yapması gerektiğini bilmesi gereken küçük bir kız...

Her şeyi taa o zamanlarda bile içime atardım...
Kendi içimde çözmeye çalışmak, yapmaya çalıştığım en zor davranıştı belki de...
Sevgimi belli edemez, hep kaçardım sevgi gösterisinde bulunanlardan...
Bu özellik hala benimle !

"Kelebek" derlerdi bana arkadaşlarım...
O zaman sebebini anlayamazdım...
Şimdilerde anlıyorum...
Kelebekler çok narindir, en ufak bir şeyde kırılırlar ya işte sebep bu!
Hiç kırılamazdım ki oysa...
Ne o zaman ne de şimdi!
Hep anlayış ve sabırlı olmak bana yapışan hem en iyi hem en kötü özellik olsa gerek...

Şimdi 22 yaşındayım...

Ve yine ne tuhaftır ki, büyüme isteğim tersi bir hal aldı...
Artık küçülmek istiyorum...
Kapris yapmak, şımarmak istiyorum...!
Her şeye gülmek, durup dururken ağlamak...
Sokaklarda koşuşturmak...
İçimde, kaygılara yer vermeden yaşamak...
O an ne düşünüyorsam yapmak istiyorum belki de...

O zamanlar ne yapsan çocuk olduğundan hoş görülür ya, işte ben o hoşgörüyü özlüyorum...

Bayramlarda sabahın erken saatlerinde herkesten önce kalkıp, bayramlıklarımı giymek, doyasıya şeker yemek istiyorum...Ta ki babam "dur kızım, dişlerin çürüyecek" diyene kadar...

Geceleri karanlıktan korkup, ışığı söndürmeden uyumak istiyorum... Yaramazlık yapıp, kaçmak istiyorum annemden... Bir de annemin yanında uyumak istiyorum, sıcacık...

Sözün özü; çocuk olmak istiyorum...

Büyümek; kötüleri tanımakmış...
Büyümek; susmakmış...
Büyümek; çaresizliğe boyun eğmekmiş...
Büyümek; acıyı en derinlerde yaşamak,
Sonra o acı ile gülebilmekmiş...

Her şeyi anlamakmış büyümek...
Evet anlıyorum artık her şeyi...
Ve anladığıma, ağlıyorum çaresizce...

Şimdilerde küçükken sebepsiz yere akıttığım gözyaşlarımı özlüyorum...
Herkese küçük, bana büyük gelen mutluluklarımı istiyorum...

Ben dileğimi geri aldım!

Çocuk olmak istiyorum...

Doyasıya çocuk olmak...

Sevimli, mutlu, küçük bir kız çocuğu…!

Bu mümkün mü?

_ALINTI_

sophie · #2 (**permalink**) 24-06-2007, 21:21

hay allahim aglayacagim neredeyse

dogrusunu söylemek gerekirse,25 olunca simarik kiz cocugu oluyorsun,kim ne demis umursamioyrsun,28 inde devam edersen adin deliye cikiyor,ama hic önemsemioyrsun

detays · #3 (**permalink**) 24-06-2007, 21:25

Alıntı:

"Çocuk olmak istiyorum" diyorum kimseler duymadan, içten içe...

Ne tuhaf! Küçükken, hep büyümek isterdim...

Hepimiz bu evreden geçtik.
Bende küçükken büyük ister, merak ederdim.
Afedersiniz ama b.k varmış merak edecek.

Şimdi ise çocuk olmayı özlüyorum.
O masum zamanlarımı ve üstümde zerre yük olmayan zamanları..

Neyse artık çocuk olamayacağımıza göre geri kalan hayatımızı mümkün olduğunca çocukça yaşamak düşüyor bize..

STaTiC-X · #4 (**permalink**) 25-06-2007, 23:37

Çocuk olmak!!!
Gerçekten güzeldi. Sorumluluk yoktu. Herşey oyuncak herşey eğlence idi.
Şu yaşımızda ki forumun geneli 20 li küsürde. Kendimize eğlence bulamıyoruz. Sıkılıyorum bunalıma giriyoruz.
Çok iyi hatırlarım. Kumdan yollar yapar araba oynardım ya. Küçük bir tahtayı alır duvarlarda sürerdim. Ama eğlenceliydi!
Ya şimdi?
Sıkıcı herşey sıkıcı. İş hayatı. Günün stresi evebeynlerin hayatını düzene sokma çabaları derken o günleri gerçekten özler olduk.
Kim çocuk olmak istemezki?

Meleğim · #5 (**permalink**) 25-06-2007, 23:46

30 a merdiven dayayıp, üzerine bir de aşık olunca, kimse bana çocuk olmak istiyorum dedirtemez. Aman ya... Çocuk oldum bir halt anlamadım, 18 e kadar zaman geçmedi, 18 den sonra akan zamanı tutabilene aşkolsun. Bir baktım 2007 senesine gelmişim. Yok almiyim ben.

LaXoRy · #6 (**permalink**) 02-08-2008, 03:40

Sakin olun bence zaten insan ne istiyorsa onu oluyor herşey ilk istediğiniz bu yanılgıdan meydana geliyor. Çocuk olmak istemene gerek yok zaten yaşlandıkça cocuklaşıyorsun iyice yaşlanınca hatta bebek gibi oluyorsun en yaşlılara iyice bakarsan anlarsın, o yüzden bunu gereğinden fazla isteme zaten öyle oluyorsun istesende istemesende. Burada önemli olan şimdiki zamanın değerini bilmek ve tadını çıkarmakdır. Çocukken büyümeyi istedin o zamanda stres yaptın büyüyünce o günlerini arar oldun şimdide bugun stres yapıyosun halbuki insanın her zamanın ayrı bı guzellik ve değeri vardır. Emin ol şu anki halini 10 yada 15 yıl sonra mumla ararsın. Ama emin olmak için illa bekleme tek saniyenin bile geri dönüşü yok zamanla yarışmaya kalkmadan saniyelerin bile hakkını verirsen sorun kalmaz.

sewgi pıtırcığı · #7 (**permalink**) 02-08-2008, 13:34

çocuk olmanın tadını tadamadığım için öyle bir özlem duymuyorum

isteğim bir an önce büyüyüp ideallerimi gerçekleştirmek.

unravel · #8 (**permalink**) 03-08-2008, 00:12

ah!bende bende!

m€lis · #9 (**permalink**) 03-08-2008, 12:05

nden çocuklumuzdaki en küçük şeylerden mutlu oluşlarımızı büyüyünce bulamayız.nerde şimdi?bulmak isterdim.

diabolicalmind · #10 (**permalink**) 04-08-2008, 12:39

Çocuk olmayı istemekteki en büyük etken sorumluluklarımzdan kurtulmak ve dahasında düşünmedende yaşayabilmeye özlemine dayalı bence...
Yoksa 30 yaşlardaki bilincini kaybetmekten yana değildir.Çok uzatırdım ama yazılanı herkezin anlayabileceğini düşündüğüm için bunu yapmıyorum...