Gece Yarısı Hezeyanları...

Gece Yarısı Hezeyanları
Mevsimlerden Yazdı...



--------------------------------------------------------------------------------
Konuşulamadık ne çok kelime varsa geldi bir araya; “cümle” dedik adına. Paylaşılamayan ne kadar endişe varsa buluştu bir sayfada, “şiir” dedik adına/ Ve bunlar senin layık olduğundan çok daha başarısız itirafımın son satırlarıydı..

--------------------------------------------------------------------------------


Gece yarısı hezeyanları ıhlamur sarısı odamın duvarlarına çarptı… Mevsimlerden yazdı…

Kaç yıl oldu dalgaların ısladığı sahilleri ayak izlerimizle imzalamayalı? Ve kaç yıl oldu aradığımız tesellileri bulmaktan cayalı? Çok şeye geç kalınmış bir ömrün verdiği, çorak topraktan kocaman bir çölde bitiveren tek bir çiçek gibiydi bulduğum. Ellerinde ellerimi kaybetmeyi, senle ilgili söylenen her kötü sözü duyduğum anda yok etmeyi ve her güzel sözü seninle daha da yüceltmeyi sevdim ben.

Gece yarısı hezeyanları penceremden içeri daldı… Mevsimlerden yazdı…

Konuşulamadık ne çok kelime varsa geldi bir araya; “cümle” dedik adına. Paylaşılamayan ne kadar endişe varsa buluştu bir sayfada, “şiir” dedik adına. Zaman odayı aydınlatan lambamda takıldı kaldı, boğazımda bir düğüm ve ellerim kalbimin anlatmak istediklerini yine anlatamadı, isyankar kaldı.

Gece yarısı hezeyanları odamın kapsını çaldı… Mevsimlerden yazdı…

Ve ilk kez bu yaz hiç özlememiştik kışı. Sende bulduğum dört mevsimden mi bilmem… Aslında üzgündüm. Bunları yazarken olduğum gibi, ümitsizdim. Çünkü kaybetmiştim çocukluğumdan kalan “büyüme” heveslerimi, büyüdüğümü anladığımdan beri. Her sene yaşımızın birler basamağına bir ekleniyordu, on yılda bir de onlar basamağına bir… Ve karmaşa, sonsuza sürüklüyordu gitmek isteyenleri ve istemeyenleri. Zorunlu trenin zorunlu vagonunun biletsiz, gönülsüz yolcularıydık. Yolculuksa koskoca bir yalanaydı…

Gece yarısı hezeyanları gecenin bir vakti gözlerimi yaktı… Mevsimlerden yazdı…

Geri gelen zaman diye bir şey yoktu. Tek bir saniye bile geri dönmüyordu. Ben seni hep geleceğimde, geçmişimle bütün edip sevdim. Ben seni hep bir başıma büyüttüm kalbimde. Işık saçan gözlerinden, mağrur efendiliğine kadar uykuya doyduğun şu vakitte bile ben seni resmettim. Galiba ben seni sevdim… Yaşadığım bir büyük aşkı, geriye kalan iki aşk suretini hiç edip bir seni sevdim… Sevmenin sonsuzluğunu aşka karıştırmadan, kana kana sevdim seni. Yok etmekten hiç korkmadan, içime çekerek sevdim seni. En çok da hak ettiğini bilerek yaşadım seni.

Gece yarısı hezeyanlarının sıcaklığı içimi yaktı… Mevsimlerden yazdı…

Ve bunlar senin layık olduğundan çok daha başarısız itirafımın son satırlarıydı. Yola koyuldum rüyada da olsa tutabilmek için ellerini. Anlamsız kıskançlıklarımı, sırf sana yaptığım nazlarımı sunabilmek için gecenin bu vakti. Limana rüyaların gemisi yanaştı, hezeyanları ve yazı güvertesine aldı… Bir yıldız, Güneş’ten o geceki ışığını çaldı ve bir yolcu daha sonsuzluk treninin vagonundaki yerini aldı. Mevsimlerden yazdı…

31 Ağustos 2005 01:40

*Yüreğimin tam içinden kopan 5 küçük paragraf... Ve; yazdığım hiçbir yazı daha önce beni böyle ağlatmadı..."

Elif Demiröz

Ruhum, destansı bir savaşın ortasına düştü. Öyle bir savaş ki, an'ı an'a uymayan, destursuz, eyvallahsız. İçimdeki çocuk, o köşede yüz yıldır bunu beklerken, ellerimde bir kadın can veriyor. Kendimden Ziyade değilim. Olsam, bilirim ki aşk emektir. Bilmiyormuşum hissi gelip yerleşiyor ellerime. Neye dokunsam, yakıyor muyum, parçalayıp bölüyor muyum, söylesene aslında o savaşı ben mi çıkartıyorum...

Oysa derdim, o savaşı vermekti. Ne olursa olsun, yenilmeyecektim. Sen bana yeniliyorsun ya, ben sana yenilmemek için, şu karanlık ormanda bir başıma yürüme derdindeyim. Hem de bunca korkarken karanlıktan...

İlkay ne diyor;

"İşte yine başbaşayız
İçimin acısı
Yine bizbizeyiz ver elini
Sus, ne olur
İncitme beni..."

Sözlerim incitmesin. İncin istemem. İsterim ki, gözlerime nasıl doluyorsan, öyle ak içime. Bir savaştan çıktık ya, başka bir savaşa girmeye mecalim yok desem, anlarsın beni...

Yorgunum diyorsun... Anlatsan anlamam değil mi...

Ben senin yorgunluğunu anlamam ya, sen benimkini anlar mısın... Anlamazsan, bu bilinmezlik içinde nasıl seveceğiz sonsuz bir aşk ile birbirimizi...

Hiç bir cümleme soru muamelesi yapmıyorsam, cevaplarını bildiğimden... Tek cevabım, sonsuzluğum... Sonsuzum oluşun...

Çiğdem...