Hayatın İntikamı

Ne zaman üniversitelere konuşma yapmaya gittiysem ya da ne zaman benden daha genç biri benim ondan daha fazla bir şey bildiğimi sanarak bana sorduysa "bu işin olurunu", dedim ki:
Üniversiteyi bitirince hemen çalışmaya başlama. Git, dolaş, ülkeler gez, aç kal, meteliğe kurşun at, ama ne yap et, koşturmaya başlamadan önce biraz amaçsız yürü. Maceraya çık, bedeli ne olursa olsun bunu yap. Çünkü...
Çünkü hayat, onu erken anladığını sananlardan çok fena alır öcünü. Bir şeyi vaktinde yaşamadan geçersen, çok sonra, seni rezil etme pahasına, sana yaşatır o eksik bıraktığın bölümü.
Aşık mı olmadın on altı yaşında?
Gelir seni kırk beşinde bulur, en olmaz zamanda.
Maceraya mı çıkmadın yirminde?
Sürükleye sürükleye götürür seni otuz beşinde. Yırtık kot, yer bezinden hallice bir kazak giyip, nasıl göründüğüne aldırmadan geçiremedinse öğrencilik yıllarını mesela, elli yaşında, artık kalabalıkların gözleri seni hiç de öyle görmeyi beklemezken, sana giydirir o kot pantolonu.
Hayatı sakın erkenden yaşama, sonradan çok fena komik eder adamı.
Serserilik ederek geçirmeli insan serserilik edilecek yaşları. Zira atlayıp geçtiğin ne varsa dönüp dolaşıp bulur insanın yakasını. Kendini yaşatıncaya kadar yapışıp kalır.

Demiş Ece Temelkuran 21/04/2004 tarihli Milliyet'teki köşesinde..

Güzel vede gerçek payı oldukça yüksek bir yazıymış, paylaşım için teşekkürler

Bazı şeylerin kek tarifi gibi vakti zamanı dakikası var mıdır bilemiyorum ama kısacık tecrübemden edindiğim şudur ki, asla bir kaplumbağaya yetişemezsin paradoksu sıklıkla doğrudur; ne tazı gibi koşmalı ve soluksuz kalınca büsbütün durup diğerlerinin geçiş törenini beklemeli şaşkınlıkla, ne de tosladığın duvarların hızını çalmasına izin vermeli...

Geçmiş bazen gerçekten intikam alıyor gelecekten...En umursamaz maskeni de taksan güne; maskelerin altındakinden kurtulma talihine sahip değilsin...

bende noluyor sn esquia ünivlerde konferanslarmı veriyor dedim...de kaldım sonunda...


kendi adıma sevindiğim birşey varsa o da arkama döndüğümde dopdolu yaşamsallar olduğudur,tadı hala damağımda olan...bugünüme referanstır geçmişte yaşadıklarım,bugünümde yarınıma olacaktır...kısaca hayati felsefemi özetledim sanırım...ne güzel...

imza dediğin nedir ki?...solumayı bilmiyosak yaşamı,iz bırakmaya değermi?....Кызыл Багэр

Yaşamanın zamanı yok ki, eğer 40 yaşımda aşık olacaksam olayım,eğer 55 imde yırtık kot giyeceksemde helal olsun bana, hatta ne güzel hayat bu der geçerim..

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....

kırkbeşinde de kot pantolon giymeyeceksen ne anlamı varki beş parasız maceralara atılmanın.Üstelik dönecekleri sıcak konforlu hayatları olan küçük burjuvalar için maceradır meteliğe kurşun atmak.Yok aga kalsın öle hesaplayarak yaşanmaz hayat.

İllaki bir şeyleri metalaştırmak zorunda mıyız? Evet evet ideolojilerin de içini boşaltalım. Pekala internete girip şu satırları yazabiliyorsunuz. Demek ki bunun için bir bilgisayar ve internet bağlantısına sahipsiniz. Demek ki meteliğe kurşun atmıyorsunuz. Ama ben çok attım. Yazıda bir şeyler için çok geç olmadan diyor. Ne anladınız ya da nereden burjuvaya girdik çözemedim. Önünüze komünizmin kurallarını koyup ona göre mi yaşıyorsunuz bunu da çözemedim.
Ben işçiyim, bakmak ve sağlık sorunları ile ilgilenmek zorunda olduğum anne ve babam için sanırım yukarıda sayılanların çoğu benim için artık hayal bilmem örnek olabildim mi?..
Düzene karşı çıkmak illa sefalet içerisinde yaşamayı gerektirmez ya da sadece sefalet içerisinde olanların sahipleneceği bir olgu değildir. Bunlara bu kadar bağlıysanız ve arkanıza(mecazen) güveniyorsanız Emma Goldman gibi bedeninizi satıp sağlam bir silah alın ve bir fabrika patronunu vurun daha çok ses getirirsiniz. Ya da peki aga kalsın deyip yazmış olmak için yazıp geçin gitsin.

"Serserilik ederek geçirmeli insan serserilik edilecek yaşları. Zira atlayıp geçtiğin ne varsa dönüp dolaşıp bulur insanın yakasını. Kendini yaşatıncaya kadar yapışıp kalır"

kimi yaşananlar da bazen hiç bırakmaz insanın yakasını hep özletir kendisini hep özlemle bakılır geriye, takılınır kalınır.
kim bilir belki eksik yaşamamak kadar yaşananları eksiltmemek de gerek.

kendi düşmanınızı aramalısınız,,
kendi savaşınızı yapmalısınız ve kendi düşünceleriniz uğruna!!
ve şayet yenilirse düşünceleriniz,,
yinede dürüstlüğünüz zafer naraları atmalı bunun için..

F.W. NİETZSCHE