Nefret Ettiginiz Her Seyi Yazin

* yaslanmaktan

*is yükümlülüklerimin mesai saati dinlememsinden.

*para almak icin insanlari kesip bicmekten korkamayan cerrahlardan.

*kutsallik payesi verilen bir cok sey ile ilgili gercek düsünceleri (dogurlugu su götürmedigi halde) saklamak mecburiyetinden

bu liste uzar....

Kapsül kafalardan ,

ABD gelsin yönetimi alsın diyebilen şapsal , salak , moronlardan....

Her mankenin bir bedeli var diyen ve uyuz muhabetlere giren fotoğrafçılardan ....
Ruslar hakkında atıp tutanlardan ve Rus Kızlarının tamamını fahişe sanan pisliklerden ...

karsiya gecmekicin yesilisigin yanmasini beklerken sadece bayan oldugum icin durup yol verenler! kurallari ihlal ederek nezaket cakasi satmayin

Uçus sırasında , aniden koridoru kapayacak şekilde namaz kılmaya başlayan yolcular....
Ewet bu bir şaka değil....

Sinemada filim biter bitmez ayağa fırlayan lardan nefret ediyorum , daha sonra yazıların arasında bazı süpriz sahneler çıkınca tıkış tıkış itişirlerken ve siz oturarak beklediğiniz için sizin de önünüzü kapataıp ne yazıları nede süpriz sahneleri görememnizi sağlayan bu moronlar film bitice gerçekten büyük bir hızla fırlıyorlar.
Sonra aynı tipleri sokakata boş bakışlarla dolaşırken görüyorsunuz zaten ...

telefonda benimle kousurken birseyler yiyen insanlardan nefret edioyrum

"iyi"lerden , "başkasını" düşünenlerden , ürüyenlerden , galatasaraydan , yalnızlıktan hoşlanmayanlardan , şizoidlere "kişilik bozukluğu" diyenlerden , tutarlı insanlardan , çalışkanlardan , sadece tek bir tür müzik dinleyenlerden , hayatında hiç köpek beslemeyi düşünmemiş insanlardan , yalakalardan ; nefret ediyorum .

Uzun yıllar nefret duygusunu tetikleyen kılcallarım alınmış gibi yaşıyordum. Bir gün, hem de bir anda (belli bir yığılmanın mı sebebiyet verdiğini çok sonraları bol bol irdelemeye yeltensensem de çözemediğim) nefret duyguma tekrar kavuştum; sıradan basit bir insan olduğumu ve insanî tepkiler vermemin beni sağlıklı kılacağını hissettiğim anda "nefret" türü duygularıma sıkı sıkıya yapıştım.
Bağırmaya, kendimi yüksek sesle ifade etmeye, canımı yaktıkları zaman bunu hiç gecikmeden ortaya dökmeye başladım sonra; bu beni iyileştirdi.
Ruh gibi, ermiş gibi, donmuş bir bilge gibi "hoş görü" denen o sonsuz taaruza mübah hallerimi anımsadıkça kendimle eğleniyorum.
Nefretlerimi kalıcı bir kine hala dönüştüremedim ama bu konuda da azimliyim; hayatı ciddiye almayan insanlar nefret de edemezler "şey"lerden. Tutkuları yoktur, gelecek düşleri, beşerî ayrıntıları; ve onlar genelde kendi kendileriyle eyleşmekten yanlarından akıp giden hayatın ortasında bir anıt gibi dururlar. Hiçbir erdemi ve saygı duyulası yanı da yoktur bu duruşun.

Az evvel yukarıda okudum Berk T. köpek almayı aklından geçirmeyenlerden nefret ediyormuş mesela; ben de köpek almayı aklından geçirmeyenlerden nefret edenlerden nefret etme hakkımı kullanayım iyisi mi...)
Ben dışında tüm arkadaşlarımda kedi köpek türü ev hayvanları kıvamında canlılar var; evlerine gidemiyorum, gidince ağzıma tüy kaçacak diye ödüm kopuyor ve bırakın bir bardak su içmeyi konuşamıyorum bile; sonra hayvanları bir küçük odaya kapatıyorlar ben geliyorum diye, hayvan evin asli kalıcısı, hakkı yeniyor, odada tırmalıyor uluyor ya da ne halt ediyorsa beni bir şekilde rahatsız ediyor: oysa apartman türü modern kutucuklarda hayvan beslenmeyi son derece egoistçe buluyorum: tüm bunlardan sonra bizim de bir safkan doberman ve rottweiler cinsi köpeğimiz olduğunu söylersem tuhaf kaçacak değil mi...) Lakin apartmanda beslemiyoruz biz onları, ben de henüz yaklaşabilmiş sayılmam onlara.

Bir de bedenî ağrılarımdan nefret ediyorum; bu acizlik beni son derece yıpratıyor; birilerine muhtaç kalmak (ki doktor ve hemşire guruhunu oldum olası sevmem işyerlerinde) onları sıfır beyinli bir idiot gibi dinleyip beni mıncıklamalarına müsade etmekten de nefret ediyorum. Diş ağrım için ilaç aldım, annem ilaçları sakladı çok sık içiyorum diye, acı geçinceye kadar da müdahele edemeyecekmiş doktor aplam; ondan da annemden de tam da şu anda nefret ediyorum.

Bir de bu forumu açan LYNX'in gitmesinden ve gitme şeklinden nefret ettim şimdi; dönse ya keşke, mutluyduk burada sanki ben sebebiyet vermiş gibi oldum gitmesine, neyse hayırlısı belki döner diyorum, gidenlerin ardından konuşmaktan da nefret ettim bakın şimdi, kendimden de.

Neyse susuyorum...!
Dixi.