Sevmekten Korkanları Anlıyorum
Nedense bu aralar boş satırlara bakmakla geçiyor gecelerim.
İçimdekileri bir bir dökme çabasında, bir elimde sigaram diğerinde kalemim.
Ayrılıkların ne kadar zor olduğunu biliyorum, insanların ne kadar göz yaşı döktüğünü, ne kadar kendi yalnızlıklarında acı çektiklerini çok iyi biliyorum.
Bir zamanlar hiç bitmeyecekmiş gibi görünenin bile sonu varmış.
Ne verilen sözlerin ne sevginin önemi kalmış.
Neden hayat bu kadar basitleşti?
Nerde o büyük aşklar, sevgiler?
Etrafıma bakıyorum da bu bile moda haline gelmiş bir şey olmuş. Zor olunca bırak, burnunu beğenmiyorum ... ee bırak, ailesi sorunlu.. eee bırak, yok beni aldatıyor, yok bana fazla düşkün, yok ilgi göstermiyor, yok kıskanç, yok bilmem ne! Her zaman bir bahane, her zaman bir hikayenin sonu.
İnanıyordum aşka sevgiye... Herkesin bir eşi olduğuna, sevdin mi ölüme kadar olacağına ama şimdi ben bile neye inanacağımı şaşırdım. Seversin yetmez, sevmezsin hissiz duygusuz olursun. Değer verirsin bilinmez, anlarsın ama görünmez, hayatımsın dersin ama bir gun yine biter.
Anladım ki beraberlik sevgiden öte arkadaşlıkmış. Anladım ki sevmekle insan bir gün kendisinin acı çekmesine yol açıyor, tıpkı benim yolum gibi.
Artık ağlayamıyorum bile, gözlerimden yaş gelmiyor, bu da içimin kuraklığı herhalde, bilmiyorum. Resimlerime bakıyorum, o yüzü sürekli gülümseyen adam yok artık, nerde acaba? Kimin kalbiyle birlikti gitti?
Beni görmeden yaşayabilirmiş, ne güzel, keşke bunu ben de becerebilsem, insanlar nasıl bunu yapabiliyor, nasıl sevdiği insandan kendini uzaklaştırıyor, keşke ben de öğrenebilsem...
Her ayrılığın bir tek ağlayanı vardır. Biri bitirir, biri ardından perişan olur. Biri hayatına hiç bir şey olmamış gibi devam eder, diğeri her gördüğü şeyde kaybettiğini arar. Ne kadar adilmiş hayat dedil mi, ne kadar eşit...
İçimin acısını hissetmiyorum artık, alıştım. Yüreğimin yanması canımı acıtmıyor artık, kül olup gitti tüm benliğim. Arkadaşım bile bugün nasılsın diye sormadı bana, sadece sarıldı ve anlıyorum seni dedi, kim bilir belkide o da benim hissettiğimi bir zamanlar yaşamıştır, belki benim içimdeki fırtınalarda o da kendi fırtınasında savrulup gitmiştir.
İlerde acı çekmek istemiyorum dedin, çektirmiyorum sana işte... Bana ait her şeyi unutacağından eminim, gün gelecek ismim bile hafızanda kalmayacak, hayatını istediğin gibi yaşayacaksın... Bensiz, bizsiz...
Ama ben bunu yapabilecek miyim bilmiyorum, çünkü söylediğim sözlerin gerçek anlamını seninle paylaşmıştım, kolay mı öyle unutabilmek. Kolay mı yaşamak, gülümsemek ve yeniden insanlara güvenmek...
Şimdi insanların neden sevmekten o kadar çok korktuğunu anlıyorum...
_ALINTI_
Memleketin Hali Benim Halim, Öyle Bir Kabız Olmuşum ki Boğazıma Kadar B.k İçindeyim...!
04.07.2007... Biri Doğdu Biri Öldü...
AZİZ NESİN HAKLIYDI...!
|
Normal
