Ne İstanbul Anladı Ne Sen!
İçinde "sen" geçmeyen her cümlede neden takıldığımı düşünüyordum... Kelimelerim kel kuru bir ağaç dilimde, sonbahar dökmüş yemyeşil yapraklarımı ve gidişinde solumuşum beni boğan o matemli kokunu...
Hasretin vuruyor rıhtımıma
İçimden bir ses "git" diyor uzaklara...
Uzağımdasın. Hayalin bile kaçıp gitti uzaklara o beni terk ettiğin gün. İçimdeki sesler her gecemin ıssızında boğacak gibi oluyor. İçimdeki ses gitmemi söylüyor senli geçen zamanlarımdan ve senle dolu şu koca İstanbul'dan... O içimdeki, ta en derindeki bir kere olsun duydun mu? Duysan böyle olur muyduk hiç? İçimdeki sesi; çocuk ruhumun dışa vuran o küçücük mimiklerimden anlayabilseydin her şeyi, seni saran kollar ben, o değil ben olurdum şimdi...
Bir yanımda hasretin, bir yanımda özlemin
Sırtımda gidişinin hançeri var
Aynalar yok olmuş bir adamı sokuyorlar her gün gözümün içine içine! Acıyan kalbim sensizliğe teslim olmuş ruhumla yapayalnız, kimsesiz bırakmış beni. Sırtımdaki hançerin her gün biraz daha acıtıyor yüreğimi. Yavaş yavaş yok oluyorum...
Sordun mu hiç
Nereye kadar gider bu kalbim?
Sordun mu hiç
Ne zaman biter bu sevgim?
Sormadın ki... Alacağın cevap hep korkuttu seni. Aşkımın büyüklüğü içinde boğdu seni...!Nefes bile aldırmadı sana oluk oluk çağlayan sevgim. Bilmiyor musun sana kimsenin veremeyeceği sevgiyi verdim? Bilmiyor musun bu yüreğe ne ızdıraplar ettin? Biliyordun hepsini... Sensiz yaşar mıyım, neden hiç sormadın peki?
Özledim tenini, özledim nefesini
Bir de benim gibi beni sevmeni!!
Oysa yalnız hissetmiyordum kendimi. Sevgi, çaba, emek, alınteri... Ne kadar savaştık senle unuttun mu..? Onca insana yüzümüzü çevirdik. Beni gerçekten sevdiğine inandırmıştın oysa... Güneşim olmuştun her sabahımda ve her gece cama vururdu hayalin ay ışığının hüzmelerinde. Evet çok özledim seni... Benim olan seni... Biz'i. Bana seni hatırlatan her şeyi...
Anlamadın... Anlamadın...
Seni ne çok sevdiğimi
Yasaklısın bana. O parmağına taktığın bitirmişti herşeyi. Özlemem yasak seni..! O hala parmağındayken bana geri getirmek haddime mi düşmüş seni..! O yüzüğün bir diğeri bende değilken neden bu satırları yazmakta diretiyorum.. Bilmem ki...!
Şimdi sensizim. Yarın da sensiz olacağım. Ömrüm boyunca sensiz kalacağım! Birlikte soluduğumuz havası yok artık İstanbul'un. Birlikte yürüdüğümüz sokakları da yok. Caddeler bizsiz artık. Sadece sen kaldın geriye. Mutlu olsun... İstanbul hiç sensiz kalmayacak ki, acıyı gelip bende bulsun... Ben mutlu olamadım peki sen mutlu musun..?
Neden hala konuşuyorum...
Ne İstanbul anladı beni ne de sen
Oysa ne çok sevmiştim ikinizi birden.!
_ALINTI_
Memleketin Hali Benim Halim, Öyle Bir Kabız Olmuşum ki Boğazıma Kadar B.k İçindeyim...!
04.07.2007... Biri Doğdu Biri Öldü...
AZİZ NESİN HAKLIYDI...!
|
Normal
