Yalnızlık Rıhtımından Yelken Açtım Okyanuslara...
Yalnızlık Rıhtımından Yelken Açtım Okyanuslara...
Suskunluğum her şeyi kabullendiğim anlamına gelmez. Erdemimdendir de diyemeyeceğim. Karar aldım kendi kendime sanal alemde de artık büyük yazı karakteriyle , muhtelif noktalama işaretlerini ekleyerek birbirine bağırmayacağım öyle ulu orta.
Evet, kararlıyım. Bana gelen herhangi bir maildeki yazıyı, şiiri ya da ince espriyi altına –netten- ibaresi ekleyip yollamayacağım sana. Düşüncelerimi, bana ait olan hislerimi benimle birlikte toprak olup gitmeden paylaşacağım seninle arada bu satırlarda....
İlkbahar geldi tüm güzelliğiyle İstanbul’a, nasıl yakıştı bir bilsen. Yeşillikler içinde, tomurcuklarını henüz patlamaya hazırlanan çiçeği burnunda gelinlik kız misali süslenen bir ağaca yaslanıp, boğazın müthiş manzarasını izledim dün akşam gün batımında.
Sitem dolu olmayacak anlatacaklarım, dedim ya bahar geldi, med-cezirler yaşatmak istemiyorum satırlarımda.
Şu an işyerimdeyim.Tahmin edeceğin gibi yine dayanamadım mola verip laflamak istedim seninle biraz. Bir yandan da kapitalizm işte, işlerimi toparlıyorum. Frene basıyorum sıkça bu aralar. Kelimelerimi tartıp öyle konuşuyorum. Daha az başım ağrıyor inan.
Bazen yelkenleri suya indiriyorum, yüreğimdeki martıların çığlıklarını duyuyorum. İnsanları anlamak ne kadar güçmüş meğer. “Ben olduğum gibiyim, isteseniz de istemeseniz de değişemem” diye bağırıyor o martılar. “ Gereğinden fazla değer verdiğim insanlar oluyor. Zamanla bana değer vermediklerini görünce de bırakıyorum kendi hallerine kendi değerleriyle kalıyorlar.
Yelkenleri suya indirmemeye çalışmak zafer değil, bilakis bence asıl marifet yeniden yelken açabilmektir yalnızlıklar ve karamsarlıklardan sıyrılıp sonsuz umut dolu, sınır tanımayan okyanuslara. Başaracağım galiba ben de. Baksana, istemekle kalmadım, yelken açtım bile bu satırlarda o uzak diyarlara...
İtiraf ediyorum, iç dünyamdaki özüm ferman dinlemiyor, sınır tanımıyor. Hayat benim kime ne? doyasıya tadını çıkararak yaşamaksa en doğal hakkım... İçim cıvıl cıvıl, bahar dalları gibi kabına sığmıyor yüreğim. Gökkuşağı gibiyim desem yeridir, çiçekler açmak üzereyim... Aldım başımı gidiyorum canım, yelken açma vaktim geldi çattı yine, korkarım kimse tutamaz beni...
Fırtınalar misali esip geçmeyeceğim artık. Çünkü her seferinde o anlarda ağzımdan çıkan her söz, yalçın kayalara çarpan dalgalar misali vuruyor kıyılarıma. İşte o anlarda dudaklarım bal demek isterken balta çıkıyor ağzımdan ve olanlar oluyor. Bu sıralarda koşuşturmayı bırakıp biraz durup soluklandım ve bekledim arkamdan bana yetişmeye çalışan öz benliğimi. Ruhum da duruldu dingin denizler misali. İşte o yüzden yeniden doğmuş gibiyim. Karamsarlık limanından çoktan demir aldım. Ufkum da, bahtım da açık. En azından öyle hissediyorum.
“Susmuştun. Bu ne şimdi böyle?” diyeceksin. Haksız sayılmazsın. Ben böyleyim işte. Gördüğün gibi hayat gemimle yaptığım seferimi seyir defterime işliyorum. Soru işaretlerime birer birer çelme taktım, ünleme ya da sıra noktalara dönüştüler. Ufkum öylesine açık ki, umurumda değil dünya.
Seferdeyim şimdilerde, eşsiz güzelliklerle süslü keşfedilecek yeni rıhtımlara. İçimde sensiz kalma korkusu da yok artık. Aksine seni sensiz yaşamaya da alışmanın yeni filizlenen tutkusu ve varolmanın verdiği o eşsiz güzellik hakim benliğimde.
Elim erdikçe işleyeceğim düşüncelerimi nakış misali bu seyir defterime. Hayat dediğim bu seferde deniz fenerim olacaksın. Işığını gördükçe beni kayalıklardan, karamsarlıktan koruduğunu bileceğim. Ardından gülümseyip, açığından geçerken saygıyla selamlayacağım.
Her ne kadar ayrı limanların iklimlerinde seyir halinde olsak ta;
Ben senin ben de tiryakilik yapan ışığınla aydınlanmak isterim her zaman,
Yalnızlık rıhtımından yelken açtığım okyanuslarda...
Nilgün Taş...
|
Normal
