Hey kanka, şimdi depresyon moda

ben depresyonda olduğumu düşünmüyordum bunu okudum depresyona mı girmişim yaw dedim

mümkün olmasada bakalım inşallah diyelim

moda değil gerçek
belki biraz bilinçte var bu işte
önceleri tarif edemezdik ne olduğumuzu
neyin var?
bilmiyorum böyle içim karanlık,ya ne bileyim çözemiyor der geçiştirirdik..
sonraları yaşadığımız şeylerin sadece bir kelimeye sığdırılabileceğini gördük...
ne güzel depresyondayım hatta i halini kullanıp desberyondayız da diyebiliriz

herneyse sadece kişiler değil biz toplumcak depresyondayız zaten..
bence hükümette böyle bir plan uygulayabilir..
efendim enflayona müdahale edmiyoruz zira mecliscek depresyondayız..

efenim zart ğlkesi bize savaş açıyormuş..

söyleyin şu an depresyondayız sonra açsınlar gibi...

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

malesef dedigin gibi .. peki ne olacak bu genclerimizin hali ??

bu gencler yani bende onlardan biriyim nereye gidiyoruz düsünüyorum bir sonuca varamıyorum tek sorun ilgisizlik bence... burda 2 ay öncesine kadar psikolojik yönden ağır bir tramva atlattım ve hala toparlanıyorum.. kötü kosullar cok zorluyor bence sucu genclerde değil daha cok cevrede aramalıyız..

Sundum ellerinize kalbimin tüm çiçeklerini, gitmek yerine.
Güneş gibi doğdu yüzüme geceleri ay, buz gibi ellerimle.
Gördüm, kördüğüm olduğumu
sonu gelmez masalları puslu şehrinde.
İçtim kana kana sularını zehirli nehirlerin gözümü kırpmadım bile.
Acıyor, duyuyor musun?
Kanıyor, içimde bir şey...

belki de ana babalarımız gereğinden çok korudurlar bizi yaşamdan. yaşam içinde herşeyi barındırır. ölüm, doğum, sevinç, üzüntü, başarı, başarısızlık .... bu liste uzar da uzar.
ebeveynlerimizin çoğu bizim yoktu çocuğumuzun olsun, biz yaşayamadık çocuklarımız yaşasın, dersi var sofrayı toplayamaz yada eve misafir gelemez şeklinde büyüttüler bizi. hoş eğitim sistemi sayesinde yarış atı olmak dışında çok fazla seçeneğimiz de yoktu. ama bu sebepler her koşul için geçerli değil. bir yandan ailelerin fazla koruyucu tutumu, iyilik olarak düşündükleri ama bence zararlı yetiştirme yöntemleri, bir yandan bir anda patlayan tüketicilik, teknoloji ve tabiki ebeveynlerimzin geçim için daha çok ve daha stresli ortamda çalışmaları çocukların arada kaynayıp gitmesine neden oldu diye düşünüyorum. çocuklar Tv ve bilgisayar başında büyüdüler . ve zeki doğdular. 80 ve sonrası için geçerli bu.(daha öncesinde de var ancak sayı az olduğundan arada kaynayıp gittiler) herşey çabuk elde edilmeye başlandı.çabasız, emeksiz. sorumluluk verilmedi çocuklara ders çalışmak dışında. onda da sanki kendi için ders çalışmıyormuş havası yaratıldı. takdir al bisiklet alayım. pardon bilgisayar.
bu tip durumların sonuçları amerika ve avrupa ülkelerinde daha çabuk dikkat çekti. oranın yüksek olmasından dolayı belki. ve okullarda yeni dersler okutulmaya başlandı. IQ su yüksek olan çocuklar nedense iş yaşamında ve özel yaşamında başarılı olamıyordu. üstelik daha ilkokuldayken okula tüfek getirip arkadaşlarını yaralayanlar vardı. sonuçta yeni bir dal gerktiğine kaanat gitirdi bu ülkeler. bu arada psikoloji bilimde yaşanan gelişmeler olayın ciddiyetini daha net oalrak ortaya koydu. IQ nun hiçbir şey EQ nun ise her şey olduğu ortaya çıktı. EQ kısaca insanın hayata uyum becerisidir.
bizdeki problem de bu. bizler hayata uyum sağlayamıyoruz. sanırım soyunduğumuz roller edindiğimiz maskeler ruhumuzu doyurmaya yetmiyor. sıcak , samimi ilişkilerimiz kalmadı. herkes birbirine o ya da bu nedenden dolayı rakip oldu. sohbetlerde teknoloji ya da markalar konuşulmaya başlandı. her şeyin çabuk elde edilmesi neticesinde bilgiye ihtiyaç duyulmadı. ruhumuzu besleyen duygularımızı bastırmak ve beslenmek için yeni şeyler icat ettik. ama insanın bir doğası var. suygusal anlamda tatmin olması gerekiyor. emeksiz elde edilen başarılarımız bunu sağlayamadı. ikili ilişkilermizde de doğallıktan uzak kaldık.
sonuç depresyon. içinde bulunulan duruma verilen tepki.
çocukluğumuzda temelleri atıldı. ve hala da ekleniyor. şimdi farkına varsak da bazı şeylerin bu sefer de çevrenin çemberinden çıkıp yolumuzu bulamıyoruz. çevreden bağımsız yoluna devam etmeye çalışanlar da bunun için büyük bedeller ödüyorlar. hayatımızın maddi kısmını kazanmakla o kadar meşgulüz ki duygularımızı yaşayamıyoruz. yaşamak yerine kelimelere döküyoruz. bazen bir şarkı sözünde kendimizi buluyoruz. bazen bir aşk filminde aşkı yaşıyoruz, bir biçimde.
yediğimiz gıdalr gibi herşeyimiz suni oldu. sanal alemlerden medet umar olduk. tüm gün etrafımızda onca insan olmasına rağmen akşamları arkadaş sitelerinden kendimize arkadaş arar olduk.
içinde bulunduğumuz trajediyi görmemek için kendimize dünyalar uydurduk.uydurduk uydurmasına da " göz yumulmakla kör olunmaz" derler ya
bünye kaldırmadı işte depresyon göbek adımız oldu.
bu arada depresyona girmeyen insanlar da etraflarındaki çok sayıdaki depresif yüzünden ara sıra depresyona uğrar oldu. dedikleri gibi "duygular bulaşıcıdır."
kimbilir belki de işe, okula giderken pozitif bir insan görsek günümüz o kadar da kötü geçmeyecek. ufak problemleri dev yapmayacağız.
belki de bu yüzden depresyon salgın oldu, moda olsaydı keşke bir gün gelip geçeceğine inanabilirdik.

Türk toplumu depresyon neyim bilmezdi.. taki göksel;depresyondayım unutuldum aldatıldım sevgilimden ayrıldım çok yanlızım şarkısını söyliyene kadar.Ondan sonra ne olursa insanlar aman tanrım depresyondayım demeye başladılar