Türk yönetim felsefesi.!!!

Türk ve Japon şirketleri arasında bir kürek yarışı düzenlenmesine karar verildi. Her iki takım da, performanslarının en üst düzeyine varabilmek için uzun ve zorlu bir hazırlık döneminden geçti. Büyük gün geldi ve iki takım kendini hazır hissediyordu..

Japonlar yarışı bir kilometre farkla kazandılar....

Yarış sonrası Türk takımı çok sarsılmıştı.Türk Şirket yönetimi yarışın açık farkla kaybedilmesinin nedeninin bulunmasına karar verdi. Yapılan araştırmalar, analizler ve uzun çalışmalar sonucu hata bulundu ve çözüm önerisi getirildi.

Japonların takımında 8 kişi kürek çekiyor,1 kişi dümencilik yapıyordu. Türk Takımında ise 1 kişi kürek çekiyor, 8 kişi dümeni kullanıyordu. 9 kişilik Türk takımı Japonlarla bir yarış yapmak üzere yeniden yapılandı.

Yeni yapılanma şekli şöyleydi; 4 dümen müdürü, 3 bölgesel dümen müdürü, kürek çekmekle görevli kişinin performansından sorumlu bir Dümen yöneticisi, ve kürek çekme elemanı.

İkinci yarışı Japonlar iki kilometre arayla kazandılar. Tepesi atan Türk şirketi yönetim kurulu Hemen harekete geçti; Yarışın kaybedilmesinden sorumlu tutulan kürekçi kovuldu ve müdürlere sorunun çözümüne olan katkılarından dolayı ikramiye verildi.

Ahlaki temeli sağlam olmayan bir toplum, -ruhunda arta kalmış barbarlık duygusunun da tesiriyle- soyguncularına karşı hayranlık duyar.
Andre Maurois

japonlar müdürsüz nasıl kazanmış hayret doğrusu ... ekiki

Ben Ben'im

-Herkes dümene geçmek istiyor kimse çalışmak istemiyor; hazıra konup fazladan maaş almak herkesin işine geliyor...

vermediğiniz bir şeyi alamazsınız, kendinizi vermeniz gerekir. Devrim'i satın alamazsınız. Devrim'i yapamazsınız. Devrim olabilirsiniz ancak. Devrim ya ruhunuzdadır, ya da hiçbir yerde değildir...

Aslına bakarsanız geçenlerde okumayı tamamladığım siyaset rejimler kitabında; hükmetmek üzerine belli rejimleri incelediğim vakit, ne Amerikan sisteminin ne İngiliz sisteminin ne de Rus sisteminin genel olarak yönetme ve iktidar açlığından uzak kalabildiğini düşündüm. Üstelik bu tip rejimlerin de kalabalıkları uyuşturmak adına (özellikle de Amerikan sistemi halka siyaset ve politika gibi "lüzumsuz" konularla kafalarını meşgul etmemelerini, bunu "erbâb"larına bırakmalarını öngörür) yönetenlerle-yönetilenler arasındaki uyumsuzluğun çoğunluklardan kaynaklanmadığını düşündüm. Avrupa daha çok "kişisel iktidara" duyulan gizli bir düşmanlıktan ötürü, nisbeten kralllara ve diktaralara biraz daha dirençli olmuş tarihte, bu da Fransız Devrimi'nin getirdiği bir siyasal felsefedir herhalde. Bizde böyle bir düşmanlıktan öte, gizil tutsaklık eğilimi var, özgürlükleri içselleştirme kültürümüzün naçarlığından olabilir.

Geçenlerde benim de şahit olduğum bir sohbette, bir arakdaşımızın bir kamu kuruluşunda şef oluşunun üzerine elimde çiçeğim tebriğime gidiyorum, sonra merak edip, hiyerarşik yapılarını soruyorum, işte kaç şef yardımcısı var, kaç memur var, kaç şef var, kaç müdür yardımcısı vs. Bizim "bankanın tamamı şef yardımcısı" diyor, "onun altı yok ki" diyor, gülüyorum içimden

İronik bir fıkraydı Erdoğan, söylenecek belki daha çok şey var bu burokratik şişkinlikle ilgili lakin benden şimdilik bu kadar olsun.