Kımıl kımıl hepsi o yüzden tek bir şeye odaklanamıyorum çogu zaman ... Merkeze yerleştirip her anda kendini, etrafına sisten duvarlar örenlerin arasından biraz soluklanmak için yukarı tırmanıyorum. Birileri bunu bile kendilerine yapılmış sayıyor, sesleri duymamak için daha yukarı çıkmam lazım diyorum...
Hüzün buluyorum toprakta, bana tanıdık geliyor kokusu içime çekiyorum, dönüp hüzün pazarlıyorum ve bunu yapan ruhuma inanamıyorum. Belkide daha yukarda bundan kurtulurum diye daha yükseğe çıkmaya çalışıyorum..
Burnumdan bir kurtcuk düşüyor oksijensiz kaldıgı için; hepsinden kurtulurmuyum acaba diye yukarı bakıyorum....
Sonra aklıma geliyor kuyu, yukarda ışık sandığım kurtulurum sandığım herşey kuyunun başlanğıcı, oysa uzun zamandır düşüyorum bu kuyuda.. Alışmış olmak, bu kadar kolay unutmaya yol açarmı diye düşününce bir kurtçuk daha kımıldıyor beynimde .....
oysa unutmak diye bir şeyin olmadıgını göstermedimi o ateşe tapan diyorum kendime sadece tekrar hatırlamanın güçlüğü vardır.. kendimi hatırlamakta ne kadarda zorlanıyorum....
++++++
Ne söylediğimi bende bilmiyorum sil bunu detays
Beynimdeki Kurtçuklar...
Normal
