Yalnızlık bir düş müdür insan için?

Yalnızlık kara deliğin içinde hiç bitmeyecek kaygısıyla dönüp durmaktır. Tüm çabalarına rağmen hayatın başa sarmasından duyduğun hayal kırıklıklarıdır. "Pinar aslında hepimiz yalnızız insanlar buna mahkumdur" diyen arkadaşımın zemin hazırladıktan sonra beni içine düşürdüğü durumdur yalnızlık. Bir düş müdür? Sisler içinde bunaltıcı bir düş belkide

GÜR IRMAKLAR KENDİLERİYLE BİRLİKTE BİR ÇOK ÇAKIL VE ÇALI ÇIRPIYI DA SÜRÜKLER; GÜÇLÜ RUHLAR DA BİR ÇOK APTAL VE MANKAFAYI... Nietzsche

yalnizlik...
kiminin arayipta bulamadigi ;; kimininse bulupta kaybetmek istedigi yokolmakla varolmak arasindaki mukaddes kavram...
kimisi icin dustur yalnizlik deli gibi yalniz kalmak isteyeni kastediyorum '''
kimisi icin de kabustur ... yalniz kalmak isteyenin tek istedigi menekselerle suslu bir pencere kenarinda tutturmektir sigarasini

kim yalniz degilim derse yalan soylemis olur cunku herkes yalnizdir her zaman

belki de herkes icin hayati boyunca kendiyle beraber demek daha dogru olur

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...

yaLnızlığı becerebilen bi çok insan var bkz: yaLnızLık benim eski sevgiLim...

Bilmezler yalniz yaşamayanlar,
Nasil korku verir sessizlik insana;
Insan nasil konuşur kendisiyle;
Nasil koşar aynalara,
Bir cana hasret,
Bilmezler..

sürekli genişleyen,sonunu aramakla bulamadığınız,kimiz zaman istediğiniz,kimi zaman isteyip pişman olduğunuz,kimi zaman da nefret ettiğiniz bir şeydir. Yada bunlar her zaman içindir. İçinde dönüp durmaktan hoşlandığım bir şeydir. Evet bir düştür,güzel bir düştür. Ya da bir aynadır benliğimi gösteren. İnsanlar bolluk içince fakirliğe mahkum zavallı yaratıklardır. yalnızlığın kötü olduğu söylemini yineleyip duran ve sürekli üzerine şarkılar yazan..

yalnizlik düstür,kabus da bi tur düs:..
Emir yalnizlik Cogul bildigi tekilleri var herkesin;yada cogul kabul ettigi...
yasanmaya hukum giymis vesselam
Yuzyil savaslarini bu yuzden vermisiz icimizde Yuzyillik yalnizlik islemis Marquez gogsumuze,madalya misali. Taclandirilmisiz,yine yalnizmisiz..

Yalnızlık düş müdür?
Nasıl bir düştür bu, istenen bir şey midir?Bizim istediğimiz şeyleri düş kapsamında sokuyorsak ancak ve ancak ''kabus'' olabilir.Yalnız kalmak istenmeyen bir son kanaatindeyim fikirlerim doğrultusunda.

Yalnızlık çok bencildir.Ben burdayım demek için durmak bilmeden karşınıza yön tabelası gibi çıkar.Kalabalıkların arasından el sallar size.O kargaşa içerisinde tek onun sesini duyarsınız ve karşılık vermezsiniz sadece itaattir payınıza düşen.

Size çok tanıdık geldiği halde -nasıl becerebiliyorsa- herkesten koparıverir.Sigara dumanının aheste yükselişinde ben burdayım der ve kaybolduğunda arkasında ağır bir hava bırakır ta ki yenisini üfleyinceye kadar.

Eğer yalnızsanız o kadar çok konuşursunuz ki yorgunluk baş göstermeye başlar.Tabi kimse bu sesi duyamaz.''Neden bu kadar suskunsun?'' diye sorduklarında ''o kadar çok konuşuyorum ki'' demek gayet mantıklıdır ve bir o kadar da gereksiz.

Yalnızlık bir düş müdür?Eğer düşse umarım beni uyandırırsınız.

Saygılarımla

bugün trende bir dahiye rastladım
5-6 yaşlarında, yanıma oturdu
ve tren kıyı boyunca ilerlerken
okyanusa geldik sonra bana bakıp
hiç de güzel değilmiş, dedi.
bunu ilk defa o gün farkettim.

Koca şehirlerin ortasında yalnızdır insanlar ya da iki adımdan yakın aile fertlerinin içinde.Sonra yalnızlığından kaçmak için aynı insan, atar kendini kalabalıkların ortasına ama yine de kurtaramaz kendini yalnızlığından.(Kabul edilmiş ya da önceden onaylanarak kararlaştırılmamış her) yalnızlık,insanın belini büken ve çıkışı olmayan, adamı silikleştiren bir melankoli.

Son derece boğucu bir anlamsızlıktır yalnızlık,karanlık ve dipsiz,içinde binbir türlü şeytani hiçliği barındıran. Bir bataklık alanı, gömüldükçe gömülen ama dibine bir türlü varılamayan yosunlu balçık.Tenimize değdikçe iğrenmeyi bile beceremediğimiz zehir yüklü yosunlu bir balçık.Dibe çektikçe çeken,sardıkça saran yalnızlık,kendisinden kurtulmamızı istemezcesine yapışıp sarhoş eden asalak.

Yalnızlık;etrafında bir sürü, birbirine benzeyen bulmaktır. Artar yalnızlığı insanın, çoğaldıkça birbirlerine benzeyenler etrafında.Sonra etrafındakilere benzemeyen bulduğunda insan,birden yalnızlığından kurtulduğunu sanır.Sanır da,en büyük yanılgısı da budur aslında ‘’yalnızın’’(yalnız olduğunu sanmaktan daha büyük). Olsun çok da önemli değildir bu hata.Hem bu hata değildir ki;ilaçtır,devadır,kurtuluştur,ayaklanış ve dikleniştir ve haykırıştır gömülen o sonsuzmuş gibi gelen sessizliğe.Yalnızlığa,o dibini bulamadığımız dipsiz yosunlu balçığa,tiksinicesine bakmaktır benzemeyeni bulmak.Bulduğunu sanmak hissi.Bu da şeytani zehirlerinden biridir aslında yalnızlığın.Yalnızlık; adını, yalnızlaştırdığı insana unutturan bir illizyonist…

Düş? düş yakamdan dedirtmeyecek kadar,beni kendimden bi haber eden mi, düştür?
Onu düş sanmak bir düştür,en çıplak gerçeği ile beni sarmışken her zerremde.

Bir yalnızlık daha vardır…Hayatlarının bir bölümünde,planlayarak ve isteyerek yalnız kalan,adı tarihe malolmuş insanlarınki.O’na da eyvallah diyoruz,çokça kimselerin anlamadığı,adamı biledikçe bileyen ,farkındalığını artırdıkça arttıran ve insanı tek başına evrenin karşısına çıkartan ,korkusuzca.Evet olsa olsa o bir düş olurdu ,ama sevilen bir düş, sevindiren bir düş.

Gerçek;kendi kanatlarıyla sonsuza uçan Hürr'lerindir,başkalarının malzemesiyle baraka yapan asalakların değil.