Hayatın Acıları Üzerine

Hayatın Acıları Üzerine

Hayatın birinci yarısı, mutluluğa karşı duyulan yorulmak bilmez bir özlem olduğu halde, ikinci bölümü acı dolu bir korku duygusuyla kaplıdır.

Çünkü, mutluluk denilen her şeyin kuruntu olduğu ve acıdan başka gerçeğin bulunmadığı fark edilmiştir artık.
Aklı başında insanların, yakıcı zevklerden çok acısız bir hayata yönelmeleri bundan ötürüdür. Gençliğimde, kapımın zilinin her çalınışında, gönlüm sevinçle doluyor ve
kendi kendime, "Oh ne iyi! İşte yeni bir olay!" diyordum.



Ama yıllar geçip de, olgunlaştığım zaman, her zil sesinden sonra şöyle düşündüm: "Yine ne var?"
İnsan yaşlandıkça, tutkuların ve isteklerin nesnesi farksızlaştıkça; bu isteklerin ve tutkuların bir bir ortadan kayboldukları, duyarlığın güdükleştiği, hayat gücünün
zayıfladığı, görüntülerin solduğu, izlenimlerin etki yapmadan gelip geçtiği, günlerin gittikçe daha hızlı aktığı, olayların önemlerini kaybettiği ve her şeyin renksizleştiği görülür. Günlerin yükü altında sallanarak yürür insan ya da bir köşeye çekilip dinlenir. Geçmiş varlığının gölgesi ya da hayaleti haline girer. Kendinden geçme, sonsuz uyku haline dönüşür bir gün.

(...)

Dante, dile getirdiği cehennemin örneğini ve konusunu, bizim gerçek dünyamızdan başka nerede arayabilirdi? Nitekim, bize çok eksiksiz bir cehennem görüntüsü sundu. Ama cenneti ve cennetin mutlu hayatını dile getirmesi gerektiği zaman, aşılması olanaksız bir güçlükle karşılaştı. Çünkü içinde yaşadığımız şu dünya ile cennet arasında, hiçbir benzerlik yoktu. Cennetteki mutlu hayatı anlatacağı yerde, atalarının, sevgilisi Beatrice'in ve çeşitli ermişlerin verdiği bilgileri iletti bize.

İçinde yaşadığımız dünyanın, ne biçim bir dünya olduğu, böylece açık bir şekilde anlaşılıyor, değil mi ?

(...)

Şu dünyayı Tanrı yarattıysa, onun yerinde olmak istemem doğrusu. Çünkü, dünyanın sefaleti yüreğimi parçalar. Yaratıcı bir ruh düşünülürse, yarattığı şeyi göstererek
ona şöyle bağırmak hakkımızdır: "Bunca mutsuzluğu ve boğuntuyu ortaya çıkarmak uğruna, hiçliğin sessizliğini ve kıpırdamazlığını bozmaya nasıl kalkıştın?"

(...)

İstemek, temeli bakımından acı çekmektir ve yaşamak, istemekten başka bir şey olmadığına göre, hayatın tümü, özü bakımından acıdan başka bir şey değildir.

İnsan ne kadar yüceyse, acısı da o ölçüde fazladır. İnsanın hayatı, yenileceğinden hiç şüphe etmeksizin, var olmaya çalışmak için harcanmış bir çabadır.

Arthur Schopenhauer

umut acıdır yok edilmesi gerekken en büyük duyguduur

" Hayat bu diorum kime kaç posta atacağı belli değil"

benim ben olmamla işlediğim en büyük sucumun cezasını yine benim ben oluşumla ödüyorum...

Tütünü bırakmaktan zor acısız yaşamak..

insan hayatı ne denli yüceyse acıları o kadar fazla gibi bir cümle ilişti gözüme ilkin..benim acılarımda yüce..acılarım olgunluklarım çünkü..hamdım,yandım,piştim,nokta..mantığı benimki acılar=yanmak yanmak=olgunlaşmak..die düşünüyorum..

İstemek, temeli bakımından acı çekmektir ve yaşamak, istemekten başka bir şey olmadığına göre, hayatın tümü, özü bakımından acıdan başka bir şey değildir.

İnsan ne kadar yüceyse, acısı da o ölçüde fazladır. İnsanın hayatı, yenileceğinden hiç şüphe etmeksizin, var olmaya çalışmak için harcanmış bir çabadır.

hayat bomboş der geçerdim . işte açıklaması bu

farkında olmadan aynı konuyu açmışım dün ... görmemiştim...

Evet,sanırım hepimiz hayata büyük beklentilerle geliyoruz..Fakat anlaşılmayan bir tarafta var ki bu beklentiler hep karsı tarafa oluyor.Sonucta beklentiler kendi üzerimizde olmadığından ..cevapta 0 oluyor.

Sonrası mı ?Hayalk kırıklığı ..Zaman harcıyorsunuz ,çalışıyorsunuz..En azından bir teşekkur bekliyorunuz..
ama size cevap olarak:Neden bunu yapmadın ? oluyor.
Hayat garip değil mi..Beklentilerin karsılıksız çek misali elden ele dolaştığı bir girdap.Kapıldın mı çıkamıyorsun içinden..

Girdaptan yükselen ses ise:Hani bana demiştin ya ..?

Türk filmi misali...Sahnelerde gözyaşları dökülüyor ve sonra unutuluyor herşey..

insan ya mutludur ya değildir ve en gerçek budur.acısı mutluluğu olmaz bunun.bu durumdan memnunu olmamak da nasıl bi sey anlamıorum.sen ve hayatın var ortada sadece.eğer mutsuzsan ya sen de ya hayatında bi sorun var demektir.ya kendini bil ya intihar et o zaman.çelismekten iyidir

her ne kadar inanmasam da,bir tanrının varolduğunu kabullenmek gerekir

tanrı insanları mutlu olmaları için yaratmıştır, bedbaht oluyorlarsa bu kendi suçlarıdır. mevlana (yalnış hatırlamıyorsam)
belki de kendi girdabımızı kendimiz yaratmışızdır. ya da en azından gidenlerden miras almışızdır değiştrmeye de gücümüz yetmediğinden (!) mirası devam ettirmekle ortak olmuşuzdur geçmişe
...