*Ümit, kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır. "

Ümit, kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır.

Nietzsche'nin bu aforizmasına bakınca bazen "ümit etmeyi" bırakmayı düşünüyorum.
Gerçekten de işkence gibi geliyor bazı zamanlar.Sabır ile hayalin,geleceğin yoğrulması öyle zaman alıyor ki işkencelerin en kötüsü bu olsa gerek.Ya da düşünsenize ümit ediyorsunuz,ediyorsunuz...En sonunda hayalleriniz suya düşüyor.yine bir çalkantı yine bir işkence.En iyisi ümit etmemek.Her şeyi olduğu gibi,olan gibi yaşamak...Daha fazlasını ümit etmemek...

Bana özgü tek şey,bu dikenli tellerle çevrili yoklukta,organize etmeye çalıştığım soyutluğumdur.Tunç adalardan Robinson'un bir demet umut köpüğünü taşıyorum...

özellikle son aylarda unuttum ben ümit etmeyi:/
ümitle beklemek bekleyişteki toz pembelik anlık mutlu ediyor ve belki güç veriyor bekleme sürecinde..ama ya sonunda olmazsa?
"olmadı"lar arttıkça bir bir inancı köreliyor insanınümit etmek işkence oluyor..işkenceden çıkıpta, dayanak olmaya başladığını tekrar görmek zor değildir umarım:/

karanlık bir dize gibi okunurum
içli bir ağıt gibi söylenirim belki
ne kimseler anlar bilir,
ne benim anlatmaya keyfim gelir...
-angelimania-

ümit etmeyeceğim deyince etmesek keşke...
şu an tam da yarama tuz basmış bulunmaktasınız 2.ümidimi yaşamaktayım,bakalım yine sonu hayal kırıklığımı olacak.ümit,bekletir,işkence çektirir,ama dur diyemezsin

disappear into silent people (ceremonial oath)

niçeyi seviyorum..
aslında her anımız umut etmekten ibaret..ben akşam eve gidip uyumayı ümid ediyorum, ama yapamazsam üzülmem aynı zamanda olimposa gitme planım var o olmazsa işte o zaman kendi kurduğum hayalin içinde kendime kırgınlığımı yaşarım, ama umut etmeye devam ederim..çünkü elimde değil.
değişmeyen tek şey gerçekliğimiz netice de, nasıl olsa kendi aldatmacalarımız yaşıyoruz oyun oynuyoruz bir nevi. kim önde kim geride,
ol(a)mayacakları ümid etmek te kendi gerçekliğimizin sınırlarını zorlar.. işte bence tamda burda "insan neden intihar" eder konusuna gitmeliyiz.

Meltem Arıkan'ın "Umut Lanettir" diye bir kitabı var..sahiden lanettir.

Ama yine de bazı şeyleri ümid etmek içimizdeki en yüksek ve en alçak noktaları keşfe yardım edebilir.Düş gücü.Düşüşün hafifliği

"Düş kırıklığı, düşleyenindir"

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Aklıma Sisifos söylencesi geldi yine. Sürekli kayanın düşeceğini bilsek de, kayayı yine tepeye taşıma eyleşimiz. Umut da "işkenceyi" uzatıyor belki ama, zehirden de olsa yaşam gıdalarımızdan. En umutsuz geçinenimizin bile karanlık dehlizlerinde umut ışıkları var; aksi ölüm. İntiharı beceremeyip bir şeyler bekliyormuş gibi yapan da umut besliyor; karamsarlıklardan aydınlık damıtmaya çalışarak. Mitolojide Pandoranın kutusunda dahi yalnızca "umut" kalmamış mıdır...
Umut kederli bir bekleyiştir der Atalarımız, bu "bekleyiş" de olsa olsa yaşamın ta kendisidir, sanırım.

kendini bu işkenceye teslim etmeyen var mıdır...
bu işkenceye teslimiyet yaşamın tam da kendisi değil midir...

asıl ümit etmeyi bırakınca dibe çökmezmiyiz? artık bekleyecek birşeyimizde kalmaz ve bu bize daha büyük acı vermez mi? birşeyin olmaması olabilme ihtimalınden daha kötü değilmidir?

izm'ler idrakimize giydirilmiş deli gömlekleridir... (Cemil MERİÇ)

"Mart ayını tümden kaybetmek istemiyorsan; kendini nisana kaptırma..!"

Ümit insanı güçlendirir, yarına pozitif bakmamızı sağlar. Yarına pozitif bakacağız diye melankolik olmamanında bir anlamı yok bence.

Ümit ederken, geleceğe ümitle bakarken hayatın gerçrklerini de yok sayamayız bence.

Geçmişte yaşanılan ümitler ve ümitsizlikler bizleri yeni umutlara, ümitlere daha gerçekci hayallere yöneltiyor.

ümitler, umutlar olmasaydı bu yok olmaya yüz tutmuş dünyaya nasıl katlanılırdı

Umut iyi midir kötümüdür diye düşünmeye başladınsa eğer, umut etsende etmesende acı çekmeye mahkumsun.çünkü yalnızca umut ettiğinin farkında olmayan insanlar umut etmenin yarattığı rahatlamayı yaşamaktadır.