Bir Kartal Hikayesi

Bir rivayete göre; dört tavuk bir kartal yuvasına gidip bir yumurta çaldılar.
Yumurtayı kümese getirdiklerinde, kümeste bulunan diğer tavuklar gördükleri bu yumurtanın çok büyük bir tavuğa ait olduğunu düşündüler.Zaman geçti, yumurtayı getirenler de unuttu,onlar da bu yumurtanın büyük bir tavuğa ait olduğunu inandılar...

Bir anne bulundu yetim yumurtaya, kuluçka başladı.Kısa bir zaman sonra yumurta kırıldı.İçinden simsiyah kanatlı,ilginç gagalı tuhaf bir tavuk çıktı.... Herkes mutluydu,böylesini ilk defa görmüşlerdi.Anne tavuk, dersler vermeye başladı yavrusuna: "Bak yavrum,yerden bulduğun böceği şöyle ye!Arpayı buğdayı böyle ye!."Anne tavuk her geçen gün yeni şeyler öğretiyordu yavrusuna. Büyük tavuk annesinin her söylediğini yapıyordu. Tehlikelere karşı nasıl davranılacağını da öğretti annesi: "Bak yavrum, eğer kedi buradan gelirse aksi istikamete doğru kaç,şuradan gelirse buraya kaç..."

Büyük tavuk büyüdükçe güzelleşiyordu.Oldukça uzun kanatları vardı. Ara sıra diğerleri onun kanatlarına bakmak için geliyorlardı...

Bir gün anne tavuk yavrusuna havadan gelen tehlikelere karşı kendini nasıl savunacağını anlatırken büyük tavuğun gözü,gökyüzünden süzülerek korkunç bir ihtişamla geçiş yapan başka bir canlıya ilişti.

-Anne bu ne? Dedi büyük tavuk.
-Ha o mu? O kartal yavrum,kuşların padişahı.
-Ne de güzel uçuyor!
-Evet yavrum! Ama sen sakın ona özenme.Asla onun gibi olamazsın!Sen bir tavuksun.Senden önce baban,deden,amcan hepsi ona özendi ama hiç biri onun gibi uçamadı..SEN BİR TAVUKSUN VE BİR TAVUK GİBİ YAŞAMALISIN.

O günden sonra büyük tavuk,ömrü boyunca arka bahçede kartalın ihtişamlı geçişini izleyip iç çekti...ve her seferinde "keşke bende bir kartal olup uçabilseydim." Dedi.Yine bir gün siyah kanatlı büyük tavuk ihtişamlı kartalı izlerken ölüp gitti...O nu bir tavuk gibi defnettiler; kii hakikatte ölen bir kartaldı..

"Bir kartal gibi doğup,bir tavuk gibi yaşayan ve kartallara özenip sonunda bir tavuk gibi ölen binlerce kartal var.Yıl 2004, yer DÜNYA..Şu anda kendi gücünün farkına varamayan,milyonlarca hatta milyarlarca insan var yeryüzünde.NE BÜYÜK ACI!!

HİÇ BİR ŞEY GÖRÜNDÜĞÜ GİBİ DEĞİLDİR...
HİÇ BİR ŞEY ANLATILDIĞI GİBİ DEĞİL...
HER DUYDUĞUNA İNANMA....(BUNA BİLE )
GELECEĞİNİ ŞEKİLLENDİREN DÜNÜN GEYİĞİ DEĞİL, YARININ HAYALLERİDİR...

Kaynağını bulamadım, yine bir mailler zinciri.
bir kartal hikayesi.. - capricorn - Blogcu

AYNI HIKAYENIN 21. YY VERSIYONU
LYNX PRODUCTION PRESENTS , ADEPTED EPIC STORY FROM ESHQUIA

Bir rivayete göre; dört tavuk bir kartal yuvasına gidip bir yumurta çaldılar.
Yumurtayı kümese getirdiklerinde, kümeste bulunan diğer tavuklar gördükleri bu yumurtanın çok büyük bir tavuğa ait olduğunu düşündüler.Zaman geçti, yumurtayı getirenler de unuttu,onlar da bu yumurtanın büyük bir tavuğa ait olduğunu inandılar...

Bir anne bulundu yetim yumurtaya, kuluçka başladı.Kısa bir zaman sonra yumurta kırıldı.İçinden simsiyah kanatlı,ilginç gagalı tuhaf bir tavuk çıktı.... Herkes mutluydu,böylesini ilk defa görmüşlerdi.Anne tavuk, dersler vermeye başladı yavrusuna: "Bak yavrum,yerden bulduğun böceği şöyle ye!Arpayı buğdayı böyle ye!."Anne tavuk her geçen gün yeni şeyler öğretiyordu yavrusuna. Büyük tavuk annesinin her söylediğini yapıyordu. Tehlikelere karşı nasıl davranılacağını da öğretti annesi: "Bak yavrum, eğer kedi buradan gelirse aksi istikamete doğru kaç,şuradan gelirse buraya kaç..."

Büyük tavuk büyüdükçe güzelleşiyordu.Oldukça uzun kanatları vardı. Ara sıra diğerleri onun kanatlarına bakmak için geliyorlardı...

Bir gün anne tavuk yavrusuna havadan gelen tehlikelere karşı kendini nasıl savunacağını anlatırken büyük tavuğun gözü,gökyüzünden süzülerek korkunç bir ihtişamla geçiş yapan başka bir canlıya ilişti.

-Anne bu ne? Dedi büyük tavuk.
-Ha o mu? O kartal yavrum,kuşların padişahı.
-Ne de güzel uçuyor!
-Evet yavrum! Ama sen sakın ona özenme.Asla onun gibi olamazsın!Sen bir tavuksun.Senden önce baban,deden,amcan hepsi ona özendi ama hiç biri onun gibi uçamadı..SEN BİR TAVUKSUN VE BİR TAVUK GİBİ YAŞAMALISIN.

O günden sonra büyük tavuk,ömrü boyunca arka bahçede kartalın ihtişamlı geçişini izleyip iç çekti...ve her seferinde "keşke bende bir kartal olup uçabilseydim." Dedi.Yine bir gün siyah kanatlı büyük tavuk ihtişamlı kartalı izlerken gök gürültüsüne benzer bir ses duydu ... tavuklar oralı bile olmamamıştı , gökyüzündeki kartal birden yere bir taş gibi çakıldı , tavuk gibi yaşıyan kartal annesine sordu ne oldu ? ... neden o kartal gök yüzünden düştü?
Tavuk anne yavrum işte kartal gibi uçarsan çiftçi Sam amca elinde çiftesi ile çıkar tavuklarıma dananmasın diye vurur indirir dedi.

Kendini tavuk sanan kartal yine bir gün siyah kanatlı ihtişamlı kartalı izlerken ölüp gitti...O nu bir tavuk gibi defnettiler; kii hakikatte ölen bir kartaldı.. yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı....kartal gibi süzülememişti ama genç yaşta uncle SAM onu tüfeğiylede vurup indirmemişti...uzun tembel teslimiyetçi bir yaşam sürüp mutlu (!) ölmüştü!!!! ....
"Bir kartal gibi doğup,bir tavuk gibi yaşayan ve kartallara özenip sonunda bir tavuk gibi ölen binlerce kartal var.Aynı zamanda uncle SAM her yıl binlerce kartalı sırf özgürce uçmasın diye indiriveriyor , çünkü sadece ve sadece kel Amerikan kartalı uçsun istiyor.
Yıl 2004, yer DÜNYA..Şu anda kendi gücünün farkına varamayan,milyonlarca hatta milyarlarca insan var yeryüzünde.

Hayatta her zaman farkındalıkta olmamız için kurulmus bir cok duzen varıdr.Hikaye aslında bir bakıma cam kavanozdaki pire hikayesinide andırıyor.Ogretilmis duygular icinde sınırları tebesir elimizde zorla cizdigimiz bir oyun içindeyiz.

tebesirin ucuna basarsak yok olur ama bunu goremeyecek kadar tebeşirin ayağımızı da kirletmesinden korkuyoruz.

bir kartalsan ve kartallığından koykuyorsan aslında sen zaten kartal değilsindir.Olduğun gibi görünemiyorsan, göründüğün gibi ol derler ya bir bakıma budur

Güzel bir hikaye sağolun

LYNX değindiğin konu tabiki önemli ama aslında bu hikayede anlatılan kendinizi önemsiz sanmayın, tanıyın ve yeteneklerinizi keşfedin.

Düşün ki, tüm yumurtaları tavuklar çaldı; simülasyona uğrayıp tavuklaşan bir yığından, kartal yaratıklandırmanın da ucubeliği tastamam.
Derler ki hep seksen kuşağı için; çağdaş kişi artık yeni bir kimlik bulamayacaktır, ve varlık sorunsalı hep meşruiyet kıskancında daralacaktır post-modern eleştirinin biricikliğinde. Bu şartlarda sinikliği kabullenmiş, dünyayı başkalaştırma potansiyeli kalmayan fazlasıyla benzeşime tabi tutulmuş tavuklar sürüsü olduğunu vasaymak olası.
Ama düşünüyorum da, her yıkımın yerini yeni bir yapı alacaktır. Ya da umud ediyorum.

Geriye dönülemez, yenisi kurulamayacak kadar vahim midir durum...?
Tüm manifestolar, bildiriler, başkaldırılar, eleştiriler ışığında aslında bir yeniden yapılanma sürecine girmiş sayılmaz mıyız...?
Artık kartal kanatlarımızla, tavuk gibi yaşamaya mahkum muyuz dersiniz...?

hikaye, çevrenin kişiyi nasıl şekillendirdiğini de çok iyi vermiş..........