İntiharın felsefi nedenleri

ama kamikazeler bambaşka bir durum... bir istisna... ben genel konuşmuştum...

Ne kadar çok yapacak şey, ne kadar az zaman

anladım farkındaydım da...genelleme yapmanız ve genel hakkındaki düşüncelerinizi tahmin ediyorum ve katılıyorum ama genel konusunca olmuyor.. ne dersiniz

bugün trende bir dahiye rastladım
5-6 yaşlarında, yanıma oturdu
ve tren kıyı boyunca ilerlerken
okyanusa geldik sonra bana bakıp
hiç de güzel değilmiş, dedi.
bunu ilk defa o gün farkettim.

yasamaya deger gorulmuyorsa yasam,son vermek normaldir...

İnsanın kendi hayatına son vermesi kadar bencilce bir şey olamaz nasıl hayata kendi isteğimizle gelmiyorsak kendi isteğimizle de son veremeyiz üstelik intihar sorunlardan kaçmanın bir yolu da olabilir mi(?) acaba çünkü ölümden sonrası bir bilinmeyen... belki de ''yağmurdan kaçarken doluya tutulma'' misali daha büyük sorunlarla karşılaşırsın hemde arkanda kalanlara böyle bir acı yaşatmaya bir hakkın yoktur her ne sebeple olursa olsun bu kabul edilemez bir şey...

"İntihar acizliktir..." Ben böyle düşünmüyorum, hatta zaman zaman tam tersini düşünüyorum. Genelleme yapmak istemem, intihar çok münferit bir olaydır, genellemeler yapılabilir ama tek bir genelleme yapılamaz gibi geliyor bana. Kişi, bundan ötesinde hayata dair bir umut ışığı göremiyorsa yaşamını sürdürmeyi anlamsız bulup intihar eder, edebilir ve bunu hapmaya hakkı vardır. Bu umudu belirleyenin ne olduğu tartışılabilir; örneğin ateist birisinin umudu ile bir inananın umudu aynı olamaz. İnananın inanç sisteminin intiharı reddetmediğini varsaysak bile, inanç sistemi başlı başına umuttur zaten, yani onu olmaya soyunuyordur; elbette reddedecek intiharı. Dinin intihara hoş gözle bakması zaten kendisini inkar etmesi demek olur. Kamikazelik ise başka birşey, ya da canlı bombalık hikayesi. O intihar değil, ama harakiri bir örnek olabilirdi... Ancak o da bir umut tükenişidir ve bence düşündüğüm tanımın içindedir...

Bence intihar, sistemin içinde olmayı reddetmektir, bu şekilde bir yaşamı reddetmektir, yaşam buysa ben yokum demektir. Nasıl ki Istanbul yerine İzmirde yaşamaya hakkımız olmalı, bu dünyada yaşamak yerine yaşamama hakkımız da olmalı. Ancak bu konuda önce bir sorumluluk gözdengeçirmesi yapmamız gereklidir. Bu da olsa olsa çocuğumuza karşı olabilir. Anne ve babamıza, ya da kardeş, eş, akrabaya karşı değil... Çünkü onlara biz hayatlarını bizim üzerimize kurma vaadi vermemişizdir, hele ebeveynimize sorumluluk bir yana, asıl onların bizi dünyaya bize sormadan getirdikleri için, bize karşı sorumlulukları vardır.

İntihar ise, bize karşı topyekun toplumun gerçek ve öznel sorumluluklarını yerine getirilmediğini düşündüğümüz için düşünülecek bir çaredir zaten. Ne yapsak da adaletimizi sağlayamıyoruzdur, şu halde onlar için adil olmamız da beklenemez...

Ben ölümden ziyade, ölümün acı verici bir süreç olmasından çok korkuyorum. Eğer acılı bir süreçle (hastalık) öleceğimi biliyorsam intiharı kesinlikle düşünürüm. Onun dışında zor, çünkü 10 yaşında bir kızım var.... O büyüdüğünde ne düşünürüm bilemem, ama mutlu ya da huzurlu olma umudum sürdükçe yaşayacağımı sanıyorum, çünkü temel iki altbeyin dürtüsünden biri olan "yaşamı idame ettirmek" insanda son derece güçlü bir dürtüdür...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Felsefe insanı düşünmeye sevk eder diye biliyorum. Düşünen araştıran insanın da normal şartlar da intiharı seçmesi nerede ise mümkün görünmüyor. İntihar çözümsüzlüğün tavan yaptığı noktada düşünceden davranışa dönüşür.

İntihar, ya çözümden ümidi kesmenin, ya da düşünsel anlam da dengenin kaybolmasının sonucudur. Bir insan bütün bu durumlara, tek başına ve kendi davranışlarının sonucu olarak düşmez. Kişi intihar etmişse, o insanın içinde yaşadığı toplumda ki tüm bireyler bu eylem de derece derece sorumludur/suçludur.

Ahlaki temeli sağlam olmayan bir toplum, -ruhunda arta kalmış barbarlık duygusunun da tesiriyle- soyguncularına karşı hayranlık duyar.
Andre Maurois

intiharın felsefesi değilde psikolojisi daha isabetli sanki...

dün gece intihar etmeye kalktım(bünye testiydi inttihar değil) ama bişi olmadı o kadar ilacı içmeme rağmen bişey olmadı
arkamada intihar değil bünyemi test ediyorum falan diye bi kağıt bıraktım)salaklık işte

Ben de intiharın doğru olmadığını ama bir hak olduğunu düşünüyorum.Yıllarca dayanılmaz acılar çekmekte ve iyileşme umudu kalmayan bir hastanın intiharı düşünüp acılarını sona erdirme düşüncesi olağan değilde nedir ? ve buna benzer o kadar çok neden var ki ..Herhangi bir şekilde bir hücrede kimseyle görüştürülmediğiniz müebbete mahkum olduğunuzu düşünün

Şunu sormakta gerekli bence.Peki kendini öldürmekle başka birini öldürmek arasındaki fark nedir ?

Kendi canımız üzerine istediğimiz gibi tasarrufta bulunma hakkını sahipmiyiz değilmiyiz ? Sahip değilsek kim sahip ?

Çaresizlik...Benim ulaştığım netice şudur , doğru değildir ancak bir haktır ve acizlikle veya cesaretle ilgisi yoktur.Kimse ölmeyi istemez, şartlar o kişiyi o hale getirir, umutsuzluğun ve çaresizliğin neticesidir.

intihari kesinlikle destekliyorum.. bir insanin kendini oldurme hakki vardir...
cunku herkes kendi hayatina sahiptir bu benim hayatim diyebilmek icin belki de gunun bitinde kendini oldurmen gerekir. eger bir insan yasadigi hayatta haz almiyorsa her gun zoraki nefes aliyorsa o yasadigi hayat neyine yarar ki ? isler yoluna girecek diye hayatini tuketmektense kendini mutlu edecek bir sey yapip hayatina son vermek belki de kendi icin yapacagi son ve en guzel is olacaktir

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...