Nietzsche'den..

Yelkovan kımıldadı, hayat saatim soluk aldı, - ömrümde duymadığım bir sessizlik vardı çevremde; yüreğim yılgıya kapıldı.

Yalnız gezerdim; o yanlış yollarda gönlüm neye acıkırdı geceleyin? Dağlara tırmanırdım; kimdi sen değilsen, aradığım dağbaşlarında?

Gürültüler ve gök gürlemeleri ve fırtına sağanakları, bundan, bu sakıngan, kuşkulu kedi dinlenmesinden yeğdir gözümde; kişiler arasında da usul basanlara, yarım yamalak kişilere hınç bağlarım en çok, kuşkulanan, durumsayan, geçen bulutlara.

Yüreklilik en iyi öldürendir: yüreklilik, acımayı dahi öldürür. Oysa acıma, en derin uçurumdur: kişi, hayatı nice derinliğine görürse, onca derinliğine görür acı çekmeyi de.

Ama yüreklilik en iyi öldürendir, saldırgan yüreklilik: ölümü dahi öldürür o; çünkü der: "Bu muydu hayat? Peki öyleyse! Bir daha!"

Akşamları ateşin başına oturduklarında hep beni konuşurlar, ama hiç biri beni düşünmez.
Onlar, gerçekte en çok bir şeyi isterler:
kimsenin kendilerine zarar vermemesini. Böylece herkesin hoşuna gitmek, herkesi hoş tutmak isterler.

Ama "erdem" deseler de, ödlekliktir bu.
Ah bu iyiler! İyi kişiler gerçeği hiç söylemezler. Bu türlü iyi olmak, ruh için sayrılıktır.
Baş eğer bu iyiler, teslim olurlar; yürekleri öykünür, canları söz dinler; oysa söz dinleyen, kendini dinlemez!
Her bilgi, tedirgin vicdanın dibinde yeşermiştir şimdiye dek! Parçalayın ey gören kişiler, parçalayın eski levhaları!

Ah, bütün yarım istemleri bıraksanız da, eylemde olduğu gibi, tembellikte de tam kararlı olsanız!

Kimine göre yalnızlık, sayrı kişinin kaçışıdır; kimine göre de, sayrı kişilerden kaçıştır.
Ve kötüler ne kadar zarar verirlerse versinler, iyilerin verdiği zarar en zararlı zarardır.

İyilerin aptallığında dipsiz bir kurnazlık vardır.
İyiler, kendi erdemlerini bulanı çarmıha germek zorundadırlar!
Yaratıcıdan nefret ederler en çok, levhaları ve eski değerleri altüst edenden, bozandan, - yasabozan derler ona. Çünkü iyiler, yaratamazlar; onlar hep sonun başlangıcıdırlar. İyiler yalancı kıyılar, yalancı güvenlikler öğrettiler size; iyilerin yalanları içre doğup büyüdünüz siz. Her şey iyiler eliyle baştan aşağı burulmuş, çarpıtılmıştır.

Birçok şeyi yarım yamalak bilmektense, hiç bilmemek daha iyidir! Başkalarının düşünceleriyle bilgelik etmektense, kendi hesabına delilik etmek daha iyidir!
Ben büyük horgörenleri severim. İnsan altedilmesi gereken bir şeydir. Boyun eğmektense umutsuzluğa düşün daha iyi.


Böyle Buyurdu Zerdüşt

İlginç bir bakış açısı ama tam mesajı çözemedim kötümü olmamız lazım oysa herkes iyi olmak ister. Paylaşım için tşkler.

iyi ya da kötü olmandan ziyade ,Sen/özde neysen O olmanı istiyor.
aç,çıplak,cahil,deli......kal, ama yeter ki sen kal diyor, başkalarının lütfettiği ile yaşayacağına kendi ürettiğin fakirliğinde yaşa diyor.
iyilerden kastettiği; statükocu olup şu an ki düzenden nemalananlar.
o halde onlardan olmamak adına adın kötüye çıksın, dert etme diyor.
tüm devrimciler,tarihte adı olan tüm değiştiriciler, yaşadıkları toplumda,daima,kötü ve deli/çılgın olarak tanımlanmışlardır. o hesap işte Nietzsche'ninki de.

Gerçek;kendi kanatlarıyla sonsuza uçan Hürr'lerindir,başkalarının malzemesiyle baraka yapan asalakların değil.

Yeterince açıklayıcı olmuş tşkler.

Kimine göre yalnızlık, sayrı kişinin kaçışıdır; kimine göre de, sayrı kişilerden kaçıştır.
Ve kötüler ne kadar zarar verirlerse versinler, iyilerin verdiği zarar en zararlı zarardır.


bitirdi beni
tşk ler

Aslında her cümlesi bir konu Nietzsche'nin.
Bu da Nietzsche'nin ayrıcalığı,bu kadar az cümlede bu kadar çok ve doluluk hepimizi kendisine hayran bırakıyor.

Kısaca başkalarının tercihlerini yaşayarak adının iyiye çıkmasındansa,kendi tercihlerini yaşayarak adının kötüye çıkması daha iyi.

Kendi tercihlerimizi yaşamayacaksak,kendimiz olamayacaksak,"ben" yaşadım diyebilir miyiz?

“Parmaklarımızın altındaki klavyedir, baktığımız ekrandır felsefe, Aristo’nun 1 ve 0’larıdır,Marx’ın adaletidir, Platon’un devletidir felsefe.” lunatic